Αρχαία ελληνικά: η μόνη "νοηματική" γλώσσα που δέχονται τα PC!!

¨  Εκφράζουν τους εξυπνότερους  και καλύτερους φοιτητές των Πανεπιστημίων της Ευρώπης και της Αμερικής, με την έννοια των πιο δυνατών μυαλών σε πρωτότυπες και δημιουργικές συλλήψεις στο χώρο των υπολογιστών και στο χώρο των επιχειρήσεων


¨  Προκαλούν δέος και σεβασμό για τον πλούτο τους σε πλήθος ετερόκλητων ανθρώπων ανά τον κόσμο


¨  Ιάπωνες και Βρετανοί  επιχειρηματίες προτρέπουν με παραινέσεις τους υφισταμένους-εργαζομένους στις επιχειρήσεις τους να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά με την προοπτική να δυναμώσουν και να ανανεώσουν δημιουργικά την επιχειρηματική τους απόδοση!


Οι λέξεις-έννοιες κλειδιά για την ανάλυση και κατανόηση του θέματος: 
«Ορθολογισμός, κοινή λογική, πρωτότυπη σκέψη, καινοτομία στην τεχνολογική εξέλιξη, δημιουργική επιχειρηματικότητα, εκπαίδευση υπό τη μορφή έρευνας, ερευνητικά προγράμματα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές προηγμένης τεχνολογίας, νοηματική γλώσσα».


Τα αρχαία ελληνικά θέλγουν τον τομέα των επιχειρήσεων, αφού δεν είναι λίγοι οι Άγγλοι επιχειρηματίες που προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη τους να διδαχθούν την αρχαία ελληνική γλώσσα, επειδή περιέχει μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργάνωσης, διοίκησης και διαχείρισης επιχειρήσεων. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών  ότι «η ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. Γι αυτό έχει μεγάλη αξία όχι μόνο στην Πληροφορική και την υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργάνωσης και διοίκησης».


ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗΣ ΣΚΕΨΗΣ:


¨  Ιδιαίτερα στην Αγγλία, αρκετοί είναι εκείνοι που παρακολουθούν μαθήματα αρχαίων ελληνικών, ήδη από το σχολείο, χωρίς πάντα, βέβαια, την ανάλογη επιτυχία, εξαιτίας και του βαθμού δυσκολίας της εκμάθησής τους.


¨  Η ευρεία αποδοχή των αρχαίων ελληνικών ως «νοηματικής» γλώσσας καθώς και μια σειρά από ιδιότητες που συγκεντρώνουν, ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρβάιν της Καλιφόρνιας να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου τους.


¨  Επικεφαλής του ερευνητικού αυτού προγράμματος τοποθετήθηκαν αρχικά η γλωσσολόγος-ελληνίστρια κ. Μακ Ντόναλι  και οι καθηγητές της Ηλεκτρονικής κ. Πάκαρι και κλασικής φιλολογίας κ. Μπρούνερ.


¨  Στο πλαίσιο αυτό, στον Η/Υ «Ίβυκο» αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια  λεκτικοί τύποι της ελληνικής γλώσσας – όταν η αγγλική  έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους.


Η ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ / ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΘΗΣΑΥΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ:


Το τιτάνιο αυτό έργο καταγραφής συνεχίζεται. Αναφερόμενος στη συγκεκριμένη προσπάθεια, ο καθηγητής Μπρούνερ, ο οποίος πέθανε το 2007 και τον διαδέχτηκε η κ. Μαρία Παντελιά, είχε πει απευθυνόμενος σε ορισμένους που αμφισβητούσαν τη χρησιμότητα του εν λόγω επιστημονικού προγράμματος: 4.000 ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


¨  «Σε  όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της ελληνικής γλώσσας, απαντούμε: μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μ΄αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας».


¨  Αρχαία Ελληνικά: επιστροφή στο Μέλλον!
Το έναυσμα για την επίδειξη επιπλέον ενδιαφέροντος για τα αρχαία ελληνικά και από άλλα αμερικανικά πανεπιστήμια προέκυψε κυρίως από τη διαπίστωση των επιστημόνων Πληροφορικής  και Υπολογιστών ότι οι Η/Υ προηγμένης τεχνολογίας δέχονται ως «νοηματική» γλώσσα μόνο την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες  
τις χαρακτήρισαν «σημειολογικές». 
«Νοηματική» γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το «σημαίνον», δηλαδή η λέξη, και το «σημαινόμενο», δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση, έννοια), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ «σημειολογική» είναι η γλώσσα στην  οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α «πράγμα» (σημαινόμενο) εννοείται με το α (σημαίνον). Π.χ. δημοκρατία: δήμος=λαός+κρατώ / democracy
Με άλλα λόγια, η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν «πρωτογένεια», ενώ σε όλες τις άλλες οι λέξεις είναι συμβατικές, δηλαδή σημαίνουν κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που τη χρησιμοποιούν.


¨  Γκέιτς και Σκάλι, οι πρωτοπόροι των Υπολογιστών υπέρ της Ελληνικής Γλώσσας:Οι εξαιρετικές ιδιότητες της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας εκτιμήθηκαν από τα κορυφαία στελέχη Αμερικανικών εταιρειών Πληροφορικής, όπως ο Μπιλ Γκέιτς, ιδρυτής της Microsoft, και ο Τζον Σκάλι, πρώην πρόεδρος της Apple, ο οποίος είχε αναφερθεί και στην προώθηση ενός προγράμματος εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή «η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει να  αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και να της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ΄ όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει».


¨  Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική Γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σε αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη, σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς της Πληροφορικής, αδυνατεί να προχωρήσει.


Αμαλίας  Κ. Ηλιάδη 

Διαβάστε περισσότερα...

Ο παράγοντας γεωγραφία οδηγεί σε πόλεμο Ελλάδα και Τουρκία;

«Η Τουρκία θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα δεχθεί τον εγκλωβισμό της στον Κόλπο της Αττάλειας, ή θα επιδιώξει να ελέγξει την υφαλοκρηπίδα έκτασης 145.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων».


Αυτό είναι σε τρεις γραμμές η ουσία της έρευνας που διενήργησε το τουρκικό Γενικό Επιτελείο για το θέμα της ύπαρξης πλούσιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, για την ακρίβεια στην περιοχή που εκτείνεται ανατολικά της Ρόδου και συμπεριλαμβάνει την τόσο σημαντική νήσο του Καστελορίζου.


Του Μιχαήλ Βασιλείου
(Συνεργάτης του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ)


Η Τουρκία δεν κρύβει ότι ασφυκτιά εντός των χωρικών υδάτων και της ΑΟΖ που της επιφυλάσσουν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι έχει ατελείωτη ακτογραμμή και μικρές νήσοι με τη στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα, όπως το Καστελόριζο, στερούν από ένα κράτος τεράστιο την πρόσβαση σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους κρίσιμους για την ανάπτυξή του. Σε αυτό το σημείο η Τουρκία σταματά για να επιχειρήσει να θεμελιώσει την άποψη ότι το διεθνές δίκαιο στη σημερινή του μορφή… δεν είναι δίκαιο. Εκεί ακριβώς υπεισέρχεται και η θεωρία που παρουσιάζεται με γενικό τίτλο «ειδικές περιστάσεις», (οι οποίες δεν αντιμετωπίζονται ακόμα από το διεθνές νομικό καθεστώς) στην οποία έχουν εντάξει και το Αιγαίο.

Στη μελέτη που έχει συντάξει το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, όπως αυτή παρουσιάζεται σε αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας Sabah, αναφέρεται ότι «έτσι όπως έχει υπολογιστεί από την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή πλευρά, η ΑΟΖ που αντιστοιχεί στην Τουρκία έχει έκταση μόνο 41.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ οι εκτάσεις 71.000 και 33.000 τετραγωνικών που υπολείπονται από τη συνολική έκταση των 145.000 τετραγωνικών μοιράστηκαν μεταξύ της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής διοίκησης. Εάν η Τουρκία δεν ελέγχει την υφαλοκρηπίδα αυτή έκτασης 145.000 τετραγωνικών, αυτό σημαίνει ότι δεν ελέγχει το ένα τρίτο των θαλασσών της και του πλούτου που υπάρχει σε αυτές».


Στο σημείο αυτό προκύπτει και το τουρκικό δίλημμα που ισοδυναμεί με την απόλυτη αποσταθεροποίηση: Δεδομένης της έναρξης των σεισμικών ερευνών από την ελληνική – ελλαδική και κυπριακή – πλευρά, πρακτικά σημαίνει ότι τα περιθώρια στην Τουρκία για να κινηθεί έχουν στενέψει αφόρητα και ότι καλείται να λάβει μέτρα για να αποφύγει κάποιο τετελεσμένο. Οι Τούρκοι στρατηγοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένας πόλεμος με την Ελλάδα από μόνος του δεν έχει δεδομένο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως των λεονταρισμών στους οποίους μας έχει συνηθίσει, πολύ περισσότερο τώρα που στην εξίσωση εισέρχονται και άλλοι παράγοντες οι οποίοι δεν ευνοούν την Τουρκία (ΗΠΑ, Ισραήλ, σε συνδυασμό με την «προβληματική διεθνή συμπεριφορά» της κυβέρνησης Ερντογάν).


Για το λόγο αυτό, όπως αποκαλύπτεται από τη Sabah το Γενικό Επιτελείο κάλεσε ειδικούς σε θέματα διεθνών σχέσεων και στρατηγικής και έθεσε το ερώτημα εάν και κατά πόσο με δεδομένο τον υποθαλάσσιο πλούτο της περιοχής θα δικαιολογούσε την ανάληψη του κόστους και του ρίσκου μιας στρατιωτικής σύγκρουσης. Οι στρατηγοί άσκησαν κριτική – και στον εαυτό τους – για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν είχε κάνει τις απαραίτητες έρευνες για να γνωρίζει εγκαίρως το ακριβές – κατά προσέγγιση πάντα – μέγεθος των αποθεμάτων της περιοχής. Αυτό που έχει όμως ενδιαφέρον είναι ότι η απάντηση και των προσκεκλημένων ήταν θετική. Δηλαδή ότι αξίζει το ρίσκο…

Ηθικόν δίδαγμα: Δεν θέλει ιδιαίτερες αναλυτικές ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι η χώρα μας εισέρχεται σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο κατά την οποία θα κριθούν πολλά, ενώ το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Τα ερωτήματα για την ελληνική πλευρά είναι απλά:


Κατά πόσον η Αθήνα αντιμετωπίζει με «συμπάθεια» το τουρκικό επιχείρημα περί άδικου αποκλεισμού της από την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων μιας θαλάσσιας περιοχής από ένα μικρό νησάκι, μια «αδικία» που προκύπτει μέσα από την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου;


Το ερώτημα οφείλει να τεθεί για δύο λόγους: Εάν η απάντηση είναι θετική (με βάση την προτέρα εμπειρία…) τότε στην επιφάνεια θα έλθουν σενάρια που θα προβλέπουν λύσεις «συνεκμετάλλευσης», κάτι το οποίο βέβαια θα δημιουργούσε κατά κάποιον τρόπο και νομικό προηγούμενο (συμφωνία δυο χωρών περί του «αδίκου χαρακτήρα» υφιστάμενου νομικού κανόνα, οπότε είναι θέμα χρόνου να τεθεί ζήτημα).


Εάν η απάντηση είναι αρνητική τότε απλούστατα οδεύουμε για σύρραξη στην περιοχή, αφού το να παραιτηθεί η Τουρκία από τη νομή μιας τόσο «χορταστικής πίτας» είναι τουλάχιστον με βάση την προτέρα συμπεριφορά της Άγκυρας αδιανόητο. Αυτό έχει συγκεκριμένες επιπτώσεις για τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τις δαπάνες για την εξασφάλιση ετοιμότητας, αλλά και γενικότερα για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας.


Τα σύννεφα στην ευρύτερη περιοχή συνεχίζουν και μαζεύονται. Η φημολογία δίνει και παίρνει. Από το ότι τη στιγμή που μιλάμε η περιοχή κοντά σε Ρόδο και Καστελόριζο έχει γεμίσει με τουρκικά πλοία (διαψεύδεται από το ΓΕΕΘΑ), μέχρι ότι ακυρώθηκε ο απόπλους του πλοίου το οποίο θα εντασσόταν στη δύναμη που περιπολεί στον Ινδικό για την καταπολέμηση της πειρατείας. Το ΓΕΕΘΑ επίσης διαψεύδει, θυμίζοντας την απόφαση του περασμένου Ιουνίου για ακύρωση των αποστολών λόγω των οικονομικών προβλημάτων, ενώ άλλες φήμες κάνουν λόγο για ένα πλήρωμα απολύτως έτοιμο για να αναχωρήσει με περίπου 170 άτομα να έχουν εμβολιαστεί.


Το μπάχαλο στην ενημέρωση που επικρατεί είναι απαράδεκτο. Και ο λόγος που αναφέρουμε τη φημολογία που κυκλοφορεί είναι μπας και φιλοτιμηθεί κανείς και εκδώσει επίσημη ανακοίνωση, τονίζουμε το επίσημη ώστε να δεσμεύεται η αξιοπιστία όλων, για να μπούνε τα πράγματα σε τάξη.


Το μόνο βέβαιο είναι ότι εάν η κατάσταση είναι πιο δύσκολη από όσο φαίνεται, καλό θα ήταν να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό μια ώρα νωρίτερα. Η παρελθούσα εμπειρία δείχνει ότι το κόστος απόκρυψης πληροφοριών τέτοιας σημασίας καταβάλλεται διπλό και τριπλό αν οι ευσεβείς μας πόθοι δεν επαληθευτούν…                                                                                                                                   πηγή http://www.defence-point.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ξεσκεπάζουμε τον ανθελληνικό και προδοτικό ρόλο του ΚΚΕ

Έτσι για να μη …ξεχνιόμαστε.!


Είναι γνωστό πως την ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Στη μεταπολεμική Ελλάδα ωστόσο, συνέβη κάτι οξύμωρο, την ιστορία την έγραψαν οι ηττημένοι. Έτσι η αριστερά, κατάφερε να «δαιμονοποιήσει» τους πολιτικούς της αντιπάλους, οι οποίοι ενώ κατόρθωσαν να σώσουν τη χώρα από τα «ευεργετήματα» του υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν μπόρεσαν να διαφυλάξουν την υστεροφημία τους. Έτσι οι αριστεροί, μέσα από τη «θυματοποίησή» τους, έπλασαν για τον εαυτό τους μια εικόνα αγνού πατριώτη που αδικήθηκε από το «σύστημα»…


Όμως τα γραπτά μένουν (Scripta manent), όπως έλεγαν ακριβέστατα οι αρχαίοι…Λατίνοι. Και επειδή τελευταία πολύς λόγος γίνεται, από πολλούς αριστερούς πολιτικούς και «διανοούμενους», για πατρίδα, για προάσπιση «εθνικών» συμφερόντων κοκ ας θυμηθούμε την άποψη του «ακραιφνούς» αυτού πατριωτικού χώρου, για τη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως αυτή διατυπώθηκε σε άρθρα του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»,αλλά και από τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ, Νίκο Ζαχαριάδη.


.


ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Δευτέρα 23 Μαρτίου 1932:
.
Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε δια της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες (Μακεδονία, Θράκη) που τις καταπιέζει και τις υποβάλλει σε μια αποικιακή εκμετάλλευση, που καταδιώκει και εξοντώνει τις εθνικές μειονότητες (Εβραίοι).


Το ΚΚ της Ελλάδος διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, για την Μακεδονία και τη Θράκη το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το Ελληνικό Κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση.


Το Κόμμα και μαζί του ολόκληρο το προλεταριάτο της Ελλάδος πρέπει να διεξαγάγουν μια συνεχή πάλη ενάντια στο ματωμένο καθεστώς, στο οποίο υποβάλλεται ο πληθυσμός των περιφερειών αυτών από μέρους της κεφαλαιοκρατίας και του Ελληνικού Κράτους, ενάντια σε όλες τις εκδηλώσεις καταπίεσης και εθνικής υποδούλωσης, για την υπεράσπιση των αγωνιστών της εθνικής απελευθέρωσης που υποβάλλονται στις πιο άγριες καταδιώξεις.


Επίσης το Κόμμα πρέπει να διεξαγάγει μια ακατάπαυστη πάλη ενάντια στο εξαιρετικό καθεστώς εναντίον του Εβραϊκού πληθυσμού, ενάντια στις καταδιώξεις που φτάνουν μέχρι τα αιματηρά πογκρόμ και να πάρει δραστήριο μέρος στην οργάνωση της αυτοάμυνας του εργαζόμενου Εβραϊκού πληθυσμού.


.


Ο Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή:
«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και μεις Μεγάλη Ελλάδα. Γι’ αυτό, εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε» («Ριζοσπάστης», 12 Ιουλίου1935)
.


Λίγες δεκαετίες αργότερα, το ΚΚΕ, πάντα συνεπές στην αντεθνική και αρνησιπάτριδα θέση του, θα επαναλάβει ότι: «Το κόμμα μας εκτέλεσε το διεθνιστικό χρέος του καταγγέλλοντας τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου. Γιατί ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922 ήταν από την πλευρά της Ελλάδος, ένας άδικος, επιθετικός και αρπαχτικός πόλεμος» («Νέος Κόσμος», τεύχος Σεπτεμβρίου 1951) και δεν διστάζει να καυχηθεί για την δράση του: «Το Κόμμα μας αψηφώντας την τρομοκρατία ανέπτυξε σοβαρή αντιπολεμική δράση στο μέτωπο και στα μετόπισθεν κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο…» («Νέος Κόσμος», τεύχος Σεπτεμβρίου 1957).


Παρόμοιες είναι οι απόψεις της αριστεράς για όλα τα εθνικά μας θέματα. Αψευδείς μάρτυρες κατηγορίας ενάντια στην αντεθνική ψύχωση της παραμένουν τα γραπτά κείμενα. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και άλλες απόψεις. Για παράδειγμα ο «πατέρας» της Α΄ Ελληνικής Δημοκρατίας Αλέξανδρος Παπαναστασίου δημοσίευσε το 1916 στην Επιθεώρηση Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών μιαν εκτεταμένη μελέτη για τον εθνικισμό. Στο τελευταίο τμήμα αυτής της μελέτης (σ. 58) αναφέρεται σε επιβολή του εθνικισμού «εντός των ορίων του». Πώς καθορίζονται αυτά τα όρια; Βάσει της αρχής των «ιστορικών δικαιωμάτων». «…Αυτή στηρίζεται εις την στοιχειώδη νομικήν αντίληψιν που δεν αναγνωρίζει απόσβεσιν δικαιωμάτων δια μόνης της βιαίας κατοχής ενός τόπου. Αλλ’ ενώ το ιδιωτικόν δίκαιον ορίζει στενά χρονικά όρια, πέραν των οποίων η βία λησμονείται και η άδικος κατάληψις μεταβάλλεται εις νόμιμον, η συνείδησις των εθνών δεν αναγνωρίζει όρια αυτού του είδους. Και άν περάσουν αιώνες, διατηρείται ακοίμητος η ανάμνησις της βίας και ζωηρός ο πόθος αποκαταστάσεως του δικαίου…».


Τα συμπεράσματα δικά σας.
gianniotis

Διαβάστε περισσότερα...

Στο εδώλιο επί εσχάτη προδοσία ΓαΠ Παπακωνσταντίνου για την υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ!;

Διαβιβάζεται στη Βουλή άμεσα από τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Νίκο Παντελή, η δικογραφία για τις ποινικές ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου για την υπόθεση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 της χώρας προκειμένου να επιβληθούν νέα επαχθή οικονομικά μέτρα και να δικαιολογηθεί το Μνημόνιο, πιο γνωστή ως υπόθεση... της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.).


Τη διαβίβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης στη Βουλή είχε ζητήσει ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης, καθώς στην έρευνα που διενήργησε εντόπισε βαριές ποινικές ευθύνες στο πρόσωπο του τέως πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, του τέως υπουργού Οικονομικών, Γιώργου Παπακωνσταντίνου και άλλων μελών του οικονομικού επιτελείου της τότε κυβέρνησης. 


Η υπόθεση ανατέθηκε στον κ. Παντελή από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Ιωάννη Τέντε, προκειμένου να την μελετήσει και να αποφανθεί εάν θα πρέπει να διαβιβαστεί στη Βουλή ή αν θα έπρεπε να προηγηθούν ορισμένες ενέργειες, όπως είναι η εξέταση μαρτύρων κ.λπ.


Τελικά, ο κ. Παντελής -που είναι και ο φυσικός προϊστάμενος του κ. Πεπόνη- θα διαβιβάσει αύριο τη δικογραφία στη Βουλή, χωρίς να κάνει καμία ποινική αξιολόγηση, όπως άλλωστε ορίζει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.


Σε ό,τι αφορά τα μη πολιτικά πρόσωπα, ο κ. Παντελής θα ζητήσει από τον κ. Πεπόνη να συνεχίσει την έρευνά του και πιο συγκεκρικριμένα να πάρει εξηγήσεις από τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, κ. Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος μάλιστα είχε κληθεί ως ύποπτος, αλλά δεν κατέθεσε, κάτι που και ο ίδιος ζήτησε, με αναφορά του στον κ. Τέντε.


Oι εξελίξεις οδηγούν σε εξεταστική επιτροπή, η οποία θα αποφανθεί αν συντρέχουν λόγοι για σύσταση προανακριτικής η οποία έχει την αρμοδιότητα να παραπέμψει τους δύο πολιτικούς στο εδώλιο του ειδικού δικαστηρίου κατηγορούμενους για συνέργεια και ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία και συνεργασία με ξένες δυνάμεις με σκοπό νε τεθεί η χώρα υπό τον έλεγχό τους.


defencenet


Σχόλιο Πελασγού: Αναμένουμε...Δεν πρέπει να γλυτώσουν..

Διαβάστε περισσότερα...

Τι σημαίνει ότι το ελληνικό χρέος θα υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο;

Τόσο καιρό, ακούμε για το μείζον θέμα της υπαγωγής του Ελληνικού χρέους σε αγγλικό δίκαιο. Διαισθαντικά μπορούμε ενδεχομένως να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι καλό.
Ωστόσο, δεν έχει εξηγηθεί, ποιο ακριβώς είναι το διακύβευμα από μια τέτοια μεταβολή.


Επιχειρώ μια πρώτη προσέγγιση του θέματος, ελπίζοντας ότι άλλοι, επιφανέστεροι και αρτιότεροι νομικοί θα αποδώσουν με περισσότερη επιστημονικότητα από εμένα τα εν λόγω ζητήματα.


ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Α. ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ


Α.1. Η ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ
Ετεροδικία καλείται η μη υπαγωγή ξένων κρατών στη δικαιοδοσία των εγχώριων δικαστηρίων. Η αναρμοδιότητα αυτή των εγχώριων δικαστηρίων στο να εκδικάζουν υποθέσεις τις οποίες διάδικο μέρος είναι ένα ξένο κράτος αποτελεί καθιερωμένο κανόνα του εθιμικού διεθνούς δικαίου.
Μπορούμε να δικαιολογήσουμε το θεσμό της ετεροδικίας με δύο κριτήρια:
α) Το ξένο κράτος, στην περιοχή της δράσεως του πρέπει να εξασφαλίζεται από οποιαδήποτε παρεμβολή ξένου κράτους (αρχή της μη επεμβάσεως ενός κράτους στις εσωτερικές υποθέσεις άλλου κράτους) και,
β) Η ομαλότητα στις διεθνείς σχέσεις εξασφαλίζεται περισσότερο με την οριοθέτηση των περιοχών δράσεως του κάθε κράτους.
Η αρχή της ετεροδικίας, δεν αποκλείει, ώστε τα κράτη, όταν προκύπτει συγκεκριμένο πρόβλημα, να διαπραγματεύονται και να βρίσκουν λύσεις, που δεν περνούν από τη δικαστική εξουσία του ενός ή του άλλου κράτους.
Η ετεροδικία καλύπτει:
α) πρόσωπα που από την ιδιότητά τους είναι στενότατα συνδεδεμένα με τη λειτουργία του Κράτους και ειδικότερα με τις εξωτερικές τους σχέσεις, και
β) πράξεις που πραγματοποιούνται στο όνομα και για λογαριασμό του ξένου κράτους.


Α.2. Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ


Μετά την ρωσική επανάσταση του 1917, έχει παρατηρηθεί εντυπωσιακή μεταβολή στους φορείς των οικονομικών σχέσεων. Το κράτος, όχι μόνο στα σοσιαλιστικά συστήματα, αλλά και σε άλλα μικτά συστήματα, είναι ένας φορέας που συνεχώς παρεμβαίνει στις εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές. Ο θεσμός της ετεροδικίας αλλοιώνεται, αφού η δικαιολογητική βάση είναι η αποτροπή παρεμβάσεων στην αρμοδιότητα του ξένου κράτους, το οποίο ασκεί πολιτική εξουσία.
Εάν ένα Κράτος λειτουργεί σαν έμπορος, τότε το προνόμιο της ετεροδικίας σημαίνει άνιση μεταχείριση του κράτους αυτού έναντι του αντισυμβαλλομένου του. Αυτός ο αντισυμβαλλόμενος, που είναι συνήθως ιδιώτης, με βάση την απόλυτη ισχύ του προνομίου της ετεροδικίας, χάνει τη δυνατότητα έννομης προστασίας από τα δικαστήρια.
Τα δικαστήρια κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν εν τοις πράγμασι το θέμα. Προκειμένου να καταστεί δυνατή, αφενός η παροχή έννομης προστασίας και αφετέρου να μην παραβιαστεί το προνόμιο της ετεροδικίας, τα Δικαστήρια κατέληξαν σε μια λειτουργική διάκριση των πράξεων. Άρχισαν, δηλαδή, να διακρίνουν τις πράξεις του κράτους, ανάλογα με την επιτελούμενη λειτουργία τους.
Έτσι, εκείνες οι πράξεις που εκδήλωναν δημόσια εξουσία παρέμειναν έξω από τη δικαιοδοσία των εγχώριων δικαστηρίων, ως υποκείμενες στο προνόμιο της ετεροδικίας, ενώ οι υπόλοιπες, που αποτελούσαν πράξεις διαχείρισης, μπορούσαν να εκδικάζονται, ώστε να διαφυλαχθεί η έννοια της δικαιοσύνης στις διεθνείς σχέσεις.
Με βάση τα παραπάνω, στην δεύτερη περίπτωση, ο Δικαστής, αν διαπιστώσει, πως η επίδικη πράξη μπορεί να τελεστεί και από ιδιώτη, δηλαδή δεν είναι από εκείνες που αποτελούν προνόμιο της δημόσιας εξουσίας, κηρύσσει το Δικαστήριο αρμόδιο να εξετάσει την αγωγή και δεν κωλύεται από την ετεροδικία.
Η παραίτηση από την ετεροδικία, που αποτελεί δικαίωμα του εναγομένου ξένου κράτους, πρέπει να είναι ρητή και σαφής. Είναι ρητή, όταν αναφέρεται σε γενική ή ειδική διμερή εμπορική συμφωνία, που ορίζει ότι τα συμβαλλόμενα κράτη παραιτούνται αμοιβαία από το δικαίωμα της ετεροδικίας για τις πράξεις που αφορούν τη σύμβαση.
Παραίτηση από την ετεροδικία μπορεί να γίνει και σιωπηρά. Έτσι, η υποβολή αγωγής από τον εκπρόσωπο του ξένου κράτους, υποδηλώνει σιωπηρή παραίτηση από την ετεροδικία. Το ίδιο συμβαίνει με τη διατύπωση ρήτρας διαιτησίας σε συμβάσεις μεταξύ κρατών και ξένων ιδιωτών.


Α.3. ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑΣ


Αρχικά, το αγγλοσαξονικό σύστημα τάχθηκε υπέρ του δόγματος της απόλυτης ετεροδικίας. Ωστόσο, τα τελευταία 30 χρόνια σημειώθηκε μια ραγδαία εξέλιξη, που οδηγεί στην εγκατάλειψη της απόλυτης ετεροδικίας του ξένου κράτους.
Στις ΗΠΑ, η εξέλιξη αυτή έχει την αφετηρία της στην επιστολή που απέστειλε το 1952 ο αναπληρωτής νομικός σύμβουλος του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών (γνωστή ως Tate Letter) προς το υπουργείο δικαιοσύνης.


Η επιστολή αυτή έδινε την εξής κατευθυντήρια γραμμή:
Στο μέτρο που τα δικαστήρια θα ζητούσαν τη γνώμη του υπουργείου των εξωτερικών, η αναγνώριση της ετεροδικίας υπέρ του ξένου κράτους είναι νοητή μόνο όταν το ξένο κράτος ενεργεί υπό την κρατική του ιδιότητα και όχι ως έμπορος.
Η Tate Letter υιοθέτησε, λοιπόν, τη γνωστή διάκριση μεταξύ πράξεων σε iure imperii (δίκαιο των πράξεων δημόσιας εξουσίας) και iure guestionis (δίκαιο των πράξεων που μπορούν να τελεστούν και από ιδιώτη).


Στη λογική αυτή ψηφίστηκε στην Μεγάλη Βρετανία, η νομοθετική πράξη «State Immunity Act -1978» (συντομογραφικά: SIA), καθώς και η αντίστοιχη νομοθετική πράξη των ΗΠΑ με την ονομασία, «Foreign Sovereign Immunities Act-1976» (συντομογραφικά: FSIA).


Έτσι, πχ, το Εφετείο της Μ. Βρετανίας, στην υπόθεση Trendex vs Central Bank of Nigeria, δέχτηκε την αρμοδιότητα των Βρετανικών Δικαστηρίων σε αγωγή κατά της Κεντρικής Τράπεζας της Νιγηρίας, δηλαδή αγωγή κατά νομικού προσώπου, που αποτελεί κατ’ εξοχήν όργανο ξένης πολιτείας.
(Ιστορικό της υποθέσεως: Η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας είχε εκδώσει εγγυητική επιστολή σε βρετανική τράπεζα, για αγορά τσιμέντου που πραγματοποιήθηκε απευθείας από τον Νιγηριανό Υπουργό Άμυνας. Η εγγυητική επιστολή αποδείχτηκε ακάλυπτη. Ωστόσο, θεωρήθηκε ότι η πράξη αυτή του νομικού προσώπου του αλλοδαπού κράτους, ήταν πράξη διαχείρισης (iure gestionis) και συνεπώς μπορούσε να κριθεί από τα Βρετανικά Δικαστήρια).
Τα τελευταία χρόνια, νομολογία και επιστήμη επιδιώκουν ολοένα και μεγαλύτερο περιορισμό του θεσμού της ετεροδικίας. Υποστηρίζεται, πια, η άποψη ότι, όταν ένα κράτος εμφανίζεται στην αγορά και προβαίνει σε πράξεις, οι οποίες στις ανοιχτές οικονομίες καλύπτονται από δικαστική προστασία, τότε το ξένο κράτος υπάγεται στον εγχώριο δικαστή.
Και μάλιστα, η υπαγωγή αυτή είναι ανεξάρτητη από το εάν η πράξη που τελέστηκε ήταν πράξη εξουσίας ή πράξη διαχειρίσεως.
Η θεωρία αυτή αποκαλείται «Market Place Doctrine» (θεωρία της αγοράς) και, παρόλο που είναι υπερβολική, τείνει σήμερα να εφαρμοστεί.


Α.4. ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΣ


Πρέπει να διευκρινισθεί ότι άλλο πράγμα είναι η αρμοδιότητα των εγχώριων δικαστηρίων να εξετάζουν αγωγές που στρέφονται κατά ξένων κρατών (Ετεροδικία της Αρμοδιότητας – Immunity from Jurisdiction) και άλλο πράγμα είναι η δυνατότητα λήψεως εκτελεστικών μέτρων σε βάρος αλλοδαπού δημοσίου (Ετεροδικία της Εκτέλεσης – Immunity from Execution), δηλαδή η εκτέλεση μιας αποφάσεως των εγχώριων δικαστηρίων (η απόφαση κρίνει ότι μια συγκεκριμένη πράξη αποτελεί πράξη διαχειρίσεως και προχωρεί στην εκδίκαση της, εκδίδει διάταξη του Δικαστηρίου και αυτή η διάταξη εκτελείται).
Το δίκαιο της αναγκαστικής εκτελέσεως, ως τμήμα του αστικού δικονομικού δικαίου, ανήκει στο Δημόσιο Δίκαιο.
Επίσης, διατάξεις που αφορούν σε ειδικότερα ζητήματα εκτέλεσης μπορούν να περιέχονται και σε άλλα νομοθετικά κείμενα, όπως λ.χ. το Ν.Δ. της 17.7-13.8/1923 «περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιριών», όπου καθιερώνεται ειδική διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης προς ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων, ή ο Νόμος 4332/1929, με τον οποίο θεσπίστηκαν δικονομικά προνόμια, ως προς την αναγκαστική εκτέλεση υπέρ της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, ή τον πρόσφατο Νόμο 3068/2002 για τη συμμόρφωσή του Δημοσίου, Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης κλπ προς τις δικαστικές αποφάσεις κα.
Οι κανόνες, ωστόσο, της αναγκαστικής εκτέλεσης από όποιο νομοθετικό κείμενο και αν προβλέπονται, οφείλουν να εναρμονίζονται πάντοτε με τις διατάξεις του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΝΔ 53/1974) και του πρώτου πρωτοκόλλου αυτής, καθώς και του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (Ν.2462/1997), διαφορετικά είναι ανεφάρμοστοι.
Στην Ελλάδα, η ετεροδικία εκτελέσεως προβλέπεται ρητά από το άρθρο 923 του ΚΠολΔ, που αναφέρει ότι «αναγκαστική εκτέλεση κατά αλλοδαπού δημοσίου δεν μπορεί να γίνει χωρίς προηγούμενη άδεια του υπουργού της δικαιοσύνης».


ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ


Όσον αφορά το ζήτημα της ετεροδικίας, περιορισμένο ενδιαφέρον παρουσιάζει η «Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί ετεροδικίας του κράτους» (1972). Η συνθήκη αυτή, στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπογράφτηκε στη Βασιλεία στις 16-5-1972 και επικυρώθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Κύπρο.


Εφαρμόζεται και από άλλα κράτη, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Γαλλία, αλλά δεν έχει κυρωθεί από αυτά, με αποτέλεσμα να μην έχει αναπτύξει την απαραίτητη νομική ισχύ και δεσμευτικότητα.


Η σύμβαση αυτή αντιμετωπίζει περιοριστικά την ετεροδικία, αφού περιλαμβάνει κατάλογο περιπτώσεων κατά τις οποίες δεν χωρεί ετεροδικία υπέρ του αλλοδαπού κράτους και γι’ αυτό είναι προβληματική η ευρεία αποδοχή της.


Οι περιπτώσεις που προβλέπει είναι:
α) υποθέσεις που αφορούν σε υποχρεώσεις που ανέλαβε το ξένο κράτος λόγω συμβατικής σχέσεως και που η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται στο έδαφος του κράτους του forum,
β) η συμμετοχή του ξένου κράτους σε εταιρία, που η έδρα της βρίσκεται στο έδαφος του κράτους του forum,
γ) πραγματοποίηση εμπορικής, οικονομικής ή βιομηχανικής ιδιοκτησίας
δ) ακίνητα
ε) κληρονομικές σχέσεις
στ) αυτοκινητικά ατυχήματα
ζ) διαιτησία.
Για το πρωτότυπο κείμενο της συνθήκης στην Αγγλική γλώσσα, δείτε
http://conventions.coe.int/Treaty/EN/Treaties/Html/074.htm


Αντίστοιχο περιεχόμενο έχει και το άρθρο 12 της «Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών περί Δικαιοδοτικών Ασυλιών των Κρατών και της Περιουσίας τους» (United Nations Convention on Jurisdictional Immunities of States and their Property) η οποία υιοθετήθηκε το 2004, αλλά δεν έχει συγκεντρώσει, μέχρι σήμερα, τον απαιτούμενο αριθμό επικυρώσεων.
Για το πρωτότυπο κείμενο της Σύμβασης στην Αγγλική γλώσσα, δείτε:
http://untreaty.un.org/ilc/texts/instruments/english/conventions/4_1_2004.pdf


ΣΗΜΕΙΩΣΗ:


Το θέμα της ετεροδικίας έχει απασχολήσει τα Ελληνικά Δικαστήρια, πολύ πριν ανακύψει το ζήτημα του δικαίου το οποίο θα διέπει το PSI και το PSI+.


Ειδικότερα, σχετικά με το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων, έχουν εκδοθεί μια σειρά αποφάσεων, οι οποίες αντιμετωπίζουν και ερμηνεύουν αυθεντικά το ζήτημα της ετεροδικίας.
Έτσι, το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Λιβαδειάς με την Απόφαση 137/1997, την οποία επικύρωσε η ολομέλεια του Άρειου Πάγου, με την Απόφαση 11/2000, έκρινε, ότι η Γερμανία δεν απολαμβάνει του προνομίου της ετεροδικίας, για τις φρικαλεότητες των ναζιστικών στρατευμάτων στο Δίστομο και οφείλει να καταβάλει αποζημιώσεις ύψους 28 εκ ευρώ, εντόκως, στους δικαιούχους των αποζημιώσεων.
Ωστόσο, αντίθετα, το 2002 το Ελληνικό Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκρινε σε ανάλογη υπόθεση αγωγών αποζημίωσης που κατατέθηκαν από συγγενείς θυμάτων του Λιδωρικίου, ότι η Γερμανία απολαμβάνει ετεροδικίας ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων (Απόφαση 6/2002).
Το θέμα των Γερμανικών αποζημιώσεων παραμένει ανοιχτό στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.


Επανερχόμενος στα του δικαίου της εκτέλεσης, στο πλαίσιο της ΕΕ και προς το σκοπό της ενοποίησης του δικονομικού δικαίου των κρατών μελών της, ζητήματα εκτελεστότητας ρυθμίζονται πλέον από κανονισμούς, για την ισχύ των οποίων δεν απαιτείται η προηγούμενη νομοθετική τους κύρωση από τα κράτη μέλη. 


Αναφέρονται ενδεικτικά:
- Ο κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που αντικατέστησε τη σύμβαση των Βρυξελλών. Ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και δεν καλύπτει ιδίως φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις. Με την εξαίρεση της Δανίας, ο κανονισμός 44/2001 εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Στα άρθρα 38 επ. του κανονισμού προβλέπεται διαδικασία για την κήρυξη της εκτελεστότητας (exequatur) της αλλοδαπής απόφασης εντός της έννομης τάξης του κράτους μέλους, στο έδαφος του οποίου θα συντελεσθεί η αναγκαστική εκτέλεση. Η διαδικασία αυτή είναι πιο απλοποιημένη σε σχέση με εκείνη που προβλεπόταν από τη σύμβαση των Βρυξελλών, καθώς η εκτελεστότητα χορηγείται μόνο με τη διεκπεραίωση ορισμένων διατυπώσεων και εναντίον της μπορεί να ασκηθεί ένδικο μέσο μόνο από τον αντίδικο. Πάντως, παρουσιάζει κάποιες αποκλίσεις από τη διαδικασία του άρθρου 905 ΚΠολΔ.


- Ο ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος. Ειδική κατηγορία εκτελεστού τίτλου αποτελεί ο ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος που θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 805/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ της 21ης Απριλίου 2004 για τη θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις, με έναρξη ισχύος την 21η Ιανουαρίου 2005 (βλ. και κανονισμό (ΕΚ) 1869/2005 της Επιτροπής για αντικατάσταση των παραρτημάτων του κανονισμού (ΕΚ) 805/2004). Ήδη στο πρώτο άρθρο του κανονισμού 805/2004 αναφέρεται ρητά ότι αυτός «… αποσκοπεί στη θέσπιση ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου για μη αμφισβητούμενες αξιώσεις, προκειμένου να εξασφαλίσει, με τη θέσπιση ελάχιστων κανόνων, την ελεύθερη κυκλοφορία των αποφάσεων, των δικαστικών συμβιβασμών και των δημόσιων εγγράφων σε όλα τα κράτη μέλη, χωρίς να πρέπει να ακολουθείται στο κράτος μέλος της εκτέλεσης ενδιάμεση διαδικασία πριν από την αναγνώριση και την εκτέλεση». Τίτλοι εκτέλεσης που μπορούν να πιστοποιηθούν ως ευρωπαϊκοί εκτελεστοί τίτλοι είναι οι αποφάσεις, οι δικαστικοί συμβιβασμοί και τα δημόσια έγγραφα, επί μη αμφισβητούμενων αξιώσεων, καθώς επίσης και οι αποφάσεις που εκδόθηκαν κατόπιν άσκησης ενδίκων μέσων κατά αποφάσεων, δικαστικών συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων που πιστοποιήθηκαν ως ευρωπαϊκοί εκτελεστοί τίτλοι (άρθρο 3 κανονισμού).
Το άρθρο 5 του κανονισμού με τίτλο «κατάργηση του exequatur» προβλέπει ότι: «Απόφαση η οποία έχει πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος στο κράτος μέλος προέλευσης, αναγνωρίζεται και εκτελείται σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να απαιτείται να κηρυχθεί εκτελεστή και χωρίς να είναι δυνατή η προσβολή της αναγνώρισης της».


Κύριο, επομένως, χαρακτηριστικό του κανονισμού 805/2004 είναι ότι καταργεί την ενδιάμεση διαδικασία «exequatur».


Η διαδικασία αυτή στην ουσία αντικαθίσταται από το πιστοποιητικό ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, το οποίο εκδίδεται από το δικαστήριο (στις περιπτώσεις των αποφάσεων και των δικαστικών συμβιβασμών, βλ. άρθρα 6 και 24 του κανονισμού) ή την αρχή (στις περιπτώσεις των δημοσίων εγγράφων, βλ. άρθρο 25 του κανονισμού) της χώρας προέλευσης του τίτλου, κατόπιν σχετικής αιτήσεως, υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 6 επ. του κανονισμού.


Ως προς τη διαδικασία της εκτέλεσης του άρθρου 20 του κανονισμού, προβλέπει ότι αυτή διέπεται καταρχήν από το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης, καθώς και ότι η απόφαση που έχει πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος εκτελείται υπό τους ίδιους όρους με την απόφαση που εκδόθηκε στο κράτος μέλος εκτέλεσης.


Επομένως, το κράτος προέλευσης (αρμόδια δικαστήρια ή αρχές) έχει δικαιοδοσία ως προς την πιστοποίηση του τίτλου ως ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου, ενώ το κράτος εκτέλεσης ως προς τα ζητήματα της εκτελεστικής διαδικασίας.


Επίσης προβλέπεται διαδικασία απόρριψης της εκτέλεσης κατόπιν αιτήσεως του οφειλέτη (άρθρο 21 του κανονισμού), εάν η απόφαση που έχει πιστοποιηθεί ως ευρωπαϊκός εκτελεστός τίτλος είναι ασυμβίβαστη με προγενέστερη απόφαση, που εκδόθηκε σε κράτος μέλος ή σε τρίτη χώρα, εάν η προγενέστερη αυτή απόφαση έχει την ίδια βάση και εκδόθηκε μεταξύ των ίδιων διαδίκων και εκδόθηκε στο κράτος μέλος εκτέλεσης ή πληροί ήδη τους αναγκαίους όρους για την αναγνώριση της στο κράτος μέλος εκτέλεσης και το ασυμβίβαστο δεν προβλήθηκε και δεν μπορούσε να έχει προβληθεί με ένσταση σε διαδικασία ενώπιον δικαστηρίων στο κράτος μέλος προέλευσης.


Ωστόσο, καθώς ρητώς προβλέπεται στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, σε καμία περίπτωση η απόφαση ή το πιστοποιητικό ευρωπαϊκού εκτελεστού τίτλου δεν μπορεί να επανεξεταστεί επί της ουσίας στο κράτος μέλος εκτέλεσης.


Στο άρθρο 23 του κανονισμού 805/2004 προβλέπεται ότι το αρμόδιο δικαστήριό ή αρχή του κράτους μέλους μπορεί ύστερα από αίτηση του οφειλέτη να περιορίζει τη διαδικασία εκτέλεσης σε συντηρητικά μέτρα, ή να την εξαρτά από την παροχή εγγύησης που αυτό καθορίζει, ή να την αναστέλλει σε έκτακτες περιστάσεις.


Στη χώρα μας, ο καθ’ ου η αναγκαστική εκτέλεση με βάση ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο μπορεί να εναντιωθεί στις περιπτώσεις των παραπάνω άρθρων με την ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ μέσα στις προθεσμίες του άρθρου 934 ΚΠολΔ.


ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Το Ηνωμένο Βασίλειο (και οι ΗΠΑ) έχουν υιοθετήσει την «περιοριστική» μορφή της ετεροδικίας. Στο πλαίσιο αυτής της περιοριστικής αρχής, ένα ξένο κυρίαρχο κράτος δεν απολαμβάνει ετεροδικία, από τη δικαιοδοσία των Βρετανικών Δικαστηρίων επί απαιτήσεων που προκύπτουν από εμπορικές δραστηριότητες.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο του «State Immunity Act -1978», προβλέπεται ρητά, ότι οι προσφορές ομολόγων είναι εμπορικές δραστηριότητες, για τις οποίες τα δικαστήρια της Βρετανίας έχουν δικαιοδοσία να εκδικάζουν τις σχετικές διαφορές (όμοια είναι και η πρόβλεψη στις ΗΠΑ).


Σύμφωνα με τη «State Immunity Act -1978», «Το κράτος δεν απολαμβάνει ετεροδικία όταν ακολουθεί διαδικασίες που αφορούν … μια εμπορική συναλλαγή που έχει αναληφθεί από το κράτος».
Ο ορισμός της «State Immunity Act -1978» ορίζει ότι στην έννοια της «εμπορικής συναλλαγής» περιλαμβάνεται «κάθε δάνειο ή άλλη συναλλαγή για την παροχή χρηματοδότησης και οποιαδήποτε εγγύηση ή αποζημίωση σε σχέση με οιαδήποτε τέτοια συναλλαγή ή οποιασδήποτε άλλη οικονομική υποχρέωση».
[State Immunity Act § 3(1)(a)
State Immunity Act § 3(3)(b) - Η ενότητα αυτή ισχύει και για κρατικά ομόλογα.]
Το Βρετανικό Δίκαιο, λοιπόν, λειτουργεί στη λογική, ότι έναν πιστωτή δεν τον ενδιαφέρει η απλή διαπίστωση από την πλευρά του Δικαστηρίου, ότι το κυρίαρχο κράτος-οφειλέτης χρωστάει χρήματα, αλλά τον νοιάζει η ικανότητα του Δικαστηρίου να τον βοηθήσει να εκτελέσει την δικαστική απόφαση και να ανακτήσει το οφειλόμενο χρήμα.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ


Τώρα, μετά από την αναφορά όλων των παραπάνω νομοθετημάτων και των ειδικότερων ρυθμίσεων που διαλαμβάνονται σε καθένα από αυτά, μπορούμε να υποβάλλουμε τη συνολική μας προβληματική σε μια υπόθεση εργασίας, ή όπως θα λέγαμε στα έδρανα της Νομικής, σε ένα πρακτικό, στο οποίο μας ζητείται να διαπιστώσουμε τις συνέπειες τις συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα, η υπαγωγή του PSI+ στο αγγλικό δίκαιο.
Οι δηλώσεις Άκερμαν (16-12-2011) αποτελούν την επίσημη, πλέον, επιβεβαίωση και από την πλευρά των δανειστών, πως το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ είναι το σημαντικότερο ζήτημα στις διαπραγματεύσεις.
Αν το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ ήταν το αγγλικό, τότε σε περίπτωση πτώχευσης, η Ελλάδα θα έπρεπε να πληρώσει το χρέος της στους δανειστές, σε ευρώ παρά το γεγονός, ότι σε περίπτωση ενδεχόμενης επιστροφής της σε εθνικό νόμισμα, η χώρα θα είχε επιστρέψει σε ένα σημαντικά υποτιμημένο εθνικό νόμισμα.


Αυτό θα προέκυπτε ως υποχρέωση της χώρας από τη διεθνή πολυμερή σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της, η οποία μάλιστα, δυνάμει του αρ 28 παρ 1 του Συντάγματος της χώρας θα κατίσχυε έναντι κάθε άλλης (ακόμα και αντίθετης διάταξης) της Ελληνικής έννομης τάξης.


Έτσι, το χρέος της Ελλάδας θα πολλαπλασιαζόταν και καθώς η χώρα θα αδυνατούσε να το αποπληρώσει, οι δανειστές θα αποκτούσαν δικαίωμα κατάσχεσης επί της ελληνικής περιουσίας, με βάση το Αγγλικό Δίκαιο.
Η πρώτη συνέπεια, λοιπόν, θα ήταν μια νομισματική ομηρία στο ευρώ και πάντως, μια νομισματική δέσμευση του χρέους μας σε ένα συγκεκριμένο νόμισμα, ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη πολιτική βούληση της χώρας, να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα.


Κατά δεύτερο λόγο, το ελληνικό χρέος, ως υπαγόμενο και θεωρούμενο υπό το πρίσμα του Αγγλικού «State immunity act» (1978) δεν θα συνιστούσε πράξη άσκησης πολιτικής εξουσίας αλλά εμπορική πράξη, όπως ρητά προβλέπεται στον Αγγλικό νόμο.
Ως τέτοια πράξη, θα ετίθετο υπό δικαστικό έλεγχο από εκάστοτε αρμόδια Δικαστήρια, τα οποία θα καλούνταν να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο.


Στην περίπτωση του PSI+ ήδη γίνεται απόπειρα από τους πιστωτές μας, προκειμένου να οριστούν ως αρμόδια, τα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου.
Η άμεση δεύτερη συνέπεια, μιας τέτοιας εξέλιξης, όμως, θα ήταν ότι, με την υπαγωγή του Ελληνικού χρέος στο Αγγλικό Δίκαιο, το Ελληνικό χρέος θα είχε καταστεί αντικείμενο δικαστικών μαχών μεταξύ των ιδιωτών πιστωτών μας και του Ελληνικού Δημοσίου, στα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου, τα οποία θα υποχρεούνταν δυνάμει της πολυμερούς συμφωνίας του PSI+ να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο.


Επειδή από το Αγγλικό Δίκαιο, δεν αναγνωρίζεται στην Ελληνική πολιτεία το δικαίωμα της ετεροδικίας, αυτό θα είχε ως συνέπεια την έκδοση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της Ελλάδας.
Αλλά «το κουτί της Πανδώρας» δεν θα εξαντλούσε εκεί τις εκπλήξεις του.
Το Αγγλικό Δίκαιο θα παρείχε δυνατότητα εκτελέσεως των δικαστικών αυτών αποφάσεων ακόμα και στο έδαφος της Ελληνικής επικράτειας.


Συνεπώς, αυτές οι δικαστικές αποφάσεις θα μπορούσαν να περιληφθούν τον εκτελεστήριο τύπο, σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 αλλά και τον Κανονισμό (ΕΚ) 805/2004 και θα έθεταν στη διάθεση των πιστωτών μας, όλα τα καταδιωκτικά μέτρα της Ελληνικής νομοθεσίας. Μόνο, που αυτή τη φορά, τα μέτρα αυτά θα στρέφονταν κατά του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου.
Η αναγκαστική εκτέλεση των πιστωτών μας θα μπορούσε να αφορά κινητά του Ελληνικού Δημοσίου, ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου (ιδίως τα ανήκοντα στην λεγόμενη ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου) καθώς και χρηματικές απαιτήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.


Ξεκινώντας από το τελευταίο, θα διαπιστώναμε ευχερώς, ότι οι χρηματικές απαιτήσεις που έχει το Ελληνικό Δημόσιο, αφορούν κυρίαρχα την απαίτησή του στους φόρους, που καλούμαστε να καταβάλλουμε όλοι μας, φυσικά και νομικά πρόσωπα, που υπαγόμαστε στο Ελληνικό Φορολογικό Σύστημα.
Συνεπώς οι πιστωτές μας, θα αποκτούσαν εκτελεστό τίτλο με τον οποίο θα μπορούσαν να επιδιώξουν την απευθείας εξόφληση του χρέους, επιβάλλοντας κατάσχεση χρηματικής απαιτήσεως στα χέρια καθενός από εμάς, δηλαδή στα χέρια κάθε Έλληνα πολίτη.
Αυτή η «κατάσχεση εις χείρας τρίτου» (εν προκειμένω του Έλληνα πολίτη) θα αποστράγγιζε το κράτος από κάθε έσοδο, καθιστώντας το τελευταίο, πραγματικό όμηρο των δανειστών του, στους οποίους θα έπρεπε, με ακόμα μεγαλύτερη ένταση να καταφύγει, προκειμένου να εξασφαλίσει έστω και τα στοιχειώδη χρήματα για την εξακολούθηση της ύπαρξής του.
Και ακόμα παραπέρα, θα δημιουργούσε μια νομική και οικονομική φαύλη πραγματικότητα, ένα λογικό παράδοξο: Το Ελληνικό Δημόσιο θα προσέφευγε σε δανεισμό, δανειζόμενο εντόκως τα δικά του χρήματα, δηλαδή τα χρήματα που θα προέρχονταν από την φορολογία των Ελλήνων πολιτών και τα οποία οι τελευταίοι, λόγω των επιβληθέντων κατασχέσεων, θα κατέβαλαν απευθείας στους δανειστές του Ελληνικού Δημοσίου.
Θα μπορούσαμε στην περίπτωση αυτή να μιλήσουμε για μια εν τοις πράγμασι υποκατάσταση του Ελληνικού Δημοσίου από ξένους πιστωτές και πλήρη κατάργηση της κυριαρχίας του.
Σε αυτό το σημείο προβαίνω σε μια παρέκβαση από την ανωτέρω υπόθεση εργασίας και επιστρέφω (στιγμιαία) στην πραγματικότητα, αφού αξίζει να αναφερθεί, ότι, ήδη το Ελληνικό Δημόσιο, στην πραγματικότητα, έχει ήδη επιβάλλει κατασχέσεις επί κινητών, ακινήτων και δικαιωμάτων και αναγγέλλεται σε πλειστηριασμούς που επισπεύδονται κατά των οφειλετών του, προς ικανοποίηση των απαιτήσεών του, δυνάμει των σχετικών διατάξεων του ΚΕΔΕ.


Με το δεδομένο αυτό, επιστρέφω εκ νέου στην υποθετική κατάσταση ισχύος του Αγγλικού Δικαίου για το PSI+ όπου…


…Η αλλοδαπή εκτελεστή δικαστική απόφαση σε βάρος της Ελλάδας, θα επέτρεπε, πέραν όλων των προηγούμενων, στους πιστωτές να ασκούν πλαγιαστικά τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου (να κατάσχουν κινητά, ακίνητα και δικαιώματα και να αναγγέλλονται σε πλειστηριασμούς) επ’ ονόματί τους, προκειμένου για την ικανοποίηση της απαιτήσεώς τους, υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο.
Μάλιστα, η εξοπλισμένη με εκτελεστό τίτλο πιστωτική αξίωση θα μπορούσε κάλλιστα να επεκταθεί το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου και ομοίως τα καταδιωκτικά μέτρα να στραφούν κατά αυτών των περιουσιακών στοιχείων.
Στο σημείο αυτό, θα ανέκυπτε το ερώτημα «τι συνιστά την κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;»
Κι αν στο ερώτημα «τι συνιστά την κινητή περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι (σχεδόν) εύκολη, στο ερώτημα «τι συνιστά την ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι από αδύνατη έως επικίνδυνη και αφορά και την ιδιωτική περιουσία του κάθε Έλληνα πολίτη.
Στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου υπάγονται όσα ακίνητα έχουν καταχωρηθεί ως δημόσια κτήματα, όλα τα κοινόχρηστα πράγματα, τα εκτός συναλλαγής πράγματα, τα μεταλλεία, τα ορυχεία, τα αδέσποτα, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι όχθες, οι αιγιαλοί κλπ.
Αλλά, εν δυνάμει, στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου θα μπορούσε να υπαχθεί και κάθε ακίνητο, το οποίο, μετά το πέρας της Κτηματογραφήσεως και μετά την πάροδο της προθεσμίας για την διόρθωση της εσφαλμένης πρώτης Κτηματολογικής εγγραφής θα φέρει την ένδειξη «αγνώστου ιδιοκτήτη» στα τηρούμενα Κτηματολογικά φύλλα.
Επίσης, κάθε διεκδικούμενο, από το Ελληνικό Δημόσιο, αυτή τη στιγμή ακίνητο, για το οποίο ο ιδιοκτήτης του δεν θα μπορεί να αποδείξει ότι κατέστη κύριος του ακινήτου, είτε με παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας (ιδίως με την απόκτηση της κυριότητας με παραχωρητήριο του Ελληνικού Δημοσίου), είτε, κυρίως, με πρωτότυπο τρόπο κτήσης της κυριότητας (με 30ετή άσκηση διακατοχικών πράξεων νομής και κατοχής προ του 1915, δηλαδή με πράξεις νομής και κατοχής προ του 1885, σύμφωνα με τις διατάξεις του προϊσχύσαντος Βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου) θα κινδύνευε να απολέσει στην ιδιοκτησία του, εάν, είτε απευθείας το Ελληνικό Δημόσιο είτε πλαγιαστικώς ή υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο πιστωτές του, εξοπλισμένοι με τον εκτελεστό κατά του Ελληνικού Δημοσίου τίτλο ασκούσαν διεκδικητική αγωγή, ενώπιον των αρμοδίων πολιτικών δικαστηρίων.
Βέβαια, οι εν λόγω αξιώσεις δεν πρόκειται να ασκηθούν κατά προφανή καταχρηστικότητα. Απεναντίας! Τα δικαιώματα του Δημοσίου, ιδίως επί ακινήτων, μπορούν να μην προβάλλονται επί σειρά ετών, ακόμα και για χρονικό διάστημα, που μπορεί να αγγίζει το χρόνο ζωής 2 ή 3 γενεών! Αλλά αυτό, σε καμιά περίπτωση δεν συνεπάγεται απώλεια αυτών των δικαιωμάτων, ενόψει του απαράγραπτου χαρακτήρα τους.
Περαιτέρω, το Ελληνικό Δημόσιο, με διοικητικές πράξεις μπορεί να καθορίζει τεράστιες εκτάσεις, που περνούν στην κυριότητά του. Οι πράξεις αυτές, αν και δημοσιεύονται στο ΦΕΚ, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές από τους πολίτες αλλά δημιουργούν συνθήκες προσδοκίας δικαιώματος κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος της ιδιωτικής περιουσίας.
Μάλιστα, υπάρχει πλήθος νομοθετικών ρυθμίσεων περί αποσβέσεως των ιδιωτικών δικαιωμάτων στις εκτάσεις αυτές και μάλιστα σε ιδιαίτερα σύντομες αποσβεστικές προθεσμίες (πχ η εξάμηνη προθεσμία εντός της οποίας πρέπει ο ιδιοκτήτης ακινήτου να αναγγείλει τις αξιώσεις του στον Υπουργό Οικονομικών, όταν το ακίνητό του περιληφθεί σε ζώνη αιγιαλού, οπότε και θεωρείται απαλλοτριωθέν το ακίνητο, δυνάμει του άρθρου 10 του Ν.2971/2001 και πολλές παρόμοιες διατάξεις). Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο καθίσταται κύριος των εκτάσεων αυτών (αν και πολλές από αυτές τις αποσβεστικές προθεσμίες έχουν κριθεί αντισυνταγματικές από το ΣτΕ αλλά προϋποτίθεται η εκκίνηση δικαστικού αγώνα για ανάκτηση της κυριότητας από τον πολίτη).
Πάντως, αυτή τη στιγμή υπολογίζονται σε μερικά εκατομμύρια τα ακίνητα που βρίσκονται εντός των λεγόμενων «ζωνών κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου» και των οποίων οι ιδιοκτήτες, θεωρούν ότι είναι απόλυτοι κύριοι, νομείς και κάτοχοι των ακινήτων τους.
Ουδέποτε έχουν ενοχληθεί από το Ελληνικό Δημόσιο, ουδέποτε φαντάστηκαν ότι ενδέχεται η ιδιοκτησία τους να αμφισβητηθεί, ουδέποτε σκέφτηκαν να αναζητήσουν τα αρχικά παραχωρητήρια του Ελληνικού Δημοσίου, με τα οποία αποκτήθηκε το ακίνητό τους από τους δικαιοπαρόχους τους και ουδέποτε σκέφτηκαν, ότι θα πρέπει να αποδείξουν περισσότερα από 130 χρόνια νομής και κατοχής, ώστε να διασφαλιστούν έναντι του Ελληνικού Δημοσίου και ενόψει Αγγλικού Δικαίου, έναντι των ξένων πιστωτών της χώρας.
Και βέβαια, η «μεγαλοψυχία» του Ελληνικού Δημοσίου ή/και των πιστωτών του δεν θα εξαντλούνταν εκεί. Οι παλαιότερες μέθοδοι της διοικητικής αποβολής ιδιωτών από ακίνητα κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου ουδόλως συνεισέφεραν στα Δημόσια Οικονομικά. Όμως, με τις νέες ρυθμίζεις του δικαίου της επιφάνειας, τα ακίνητα αυτά, τα οποία θα διεκδικούσε και ενδεχομένως να αποκτούσε το Ελληνικό Δημόσιο, θα αποκτούσαν οικονομική σημαντικότητα. Δηλαδή, θα ήταν δυνατό εκ των υστέρων να συσταθεί δικαίωμα επιφάνειας, καθιστώντας τον μέχρι πρότινος ιδιοκτήτη, νέο επιφανειούχο κι επί της ουσίας μισθωτή στην περιουσία του!
Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικές ασκήσεις επί χάρτου, οι οποίες όμως, αποδεικνύουν το πόσο σημαντικό είναι το διακύβευμα, σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων.
Αντίθετα, αν το δίκαιο των ομολόγων παραμείνει το Ελληνικό, ως έχει δηλαδή σήμερα, ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας απ’ το ευρώ θα της επιτρέψει να προχωρήσει μονομερώς (με νομοθετική πράξη της Βουλής των Ελλήνων, σύμφωνα με το τεκμήριο της αρμοδιότητας) σε αναδιάρθρωση του χρέους της με νόμιμο τρόπο ή να το αποπληρώσει σε νέο εθνικό νόμισμα νομίμως, ενώ δεν θα κινδυνεύει από επίσπευση κατά της περιουσίας της.
Το θέμα του δικαίου των ομολόγων και της εξαιρετικής σημασίας του ανέδειξε με σειρά αναλύσεων του στην Ελλάδα ο χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου, από τα μέσα του 2010, ενώ τον Οκτώβριο του 2011 Έλληνες βουλευτές, κατέθεσαν σχετικές επίκαιρες ερωτήσεις στον Υπουργό Οικονομικών, κύριο Βενιζέλο και στον Πρωθυπουργό, κύριο Παπαδήμο, με την αρχή να γίνεται από τον ανεξάρτητο βουλευτή, κύριο Παναγιώτη Κουρουμπλή.
Υπό το φως των αποκαλύψεων και υπό το βάρος της πίεσης η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως υπαναχώρησε στη θέση της να παραχωρήσει το δίκαιο στο PSI+, κάτι που σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, είχε ήδη συμφωνηθεί από το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, με ωμή παρέμβαση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Μέρκελ.
Στη μετά αποκάλυψης περίοδο ο Έλληνας Πρωθυπουργός απάντησε σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων στη Βουλή λέγοντας, ότι αυτό δεν έχει ακόμη παραχωρηθεί, επιβεβαιώνοντας πως αποτελεί τμήμα των διαπραγματεύσεων.


Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διεθνή δημοσιεύματα το θέμα του δικαίου των ομολόγων έχει πράγματι αναδειχθεί στο σημαντικότερο, στις συζητήσεις για το ελληνικό PSI+, καθώς οι δανειστές επιθυμούν να λάβουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη ασφάλεια για τα ομόλογα που θα διακρατήσουν αποκτώντας εξαιρετικά δικαιώματα, τα οποία αυτή τη στιγμή δεν έχουν.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η παραχώρηση του ελληνικού δικαίου στους δανειστές θα σημαίνει και την απώλεια του τελευταίου, ίσως, νομικού πλεονεκτήματος της Ελλάδας με απρόβλεπτες συνέπειες, στην περίπτωση που αναγκαστεί να φύγει από το ευρώ ή να προχωρήσει σε στάση πληρωμών.
Πρόσφατα δημοσιεύματα ανέφεραν πως οι δανειστές επιθυμούν να ξεπεράσουν το πρόβλημα ζητώντας τα ομόλογα του ελληνικού PSI+ να τύχουν παρόμοιας νομικής κάλυψης με αυτά των δανείων από τους θεσμικούς δανειστές, όπως το ΔΝΤ. Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται μεταξύ άλλων και τη μετατροπή του δικαίου τους σε αγγλικό.
Με βάση διεθνή δημοσιεύματα, κάποιοι από την ελληνική πλευρά πιέζουν τους δανειστές να αποδεχτούν ένα PSI+ χωρίς αγγλικό δίκαιο και κάνουν σκληρές διαπραγματεύσεις, έστω και μετά τις σχετικές αποκαλύψεις στην Ελλάδα.
Ακόμη και αν αυτό συμβαίνει τώρα, απλά και μόνο υπό το βάρος της συνειδητοποίησης του μεγέθους της σημασίας του δικαίου των ομολόγων του PSI+, δεν παύει να αποτελεί μία αποκάλυψη για την Ελλάδα, το γεγονός, ότι μέχρι τώρα δεν διαπραγματεύτηκε τίποτε απολύτως με τους δανειστές της, ενέδωσε στις ορέξεις τους, πρόθυμη να εκποιήσει τα πάντα και κατ’ ουσία να απεμπολήσει την εθνική της κυριαρχία και την κυρίαρχη κρατική της οντότητα.                                                                                   Tου Μάριου – Σάββα Μαρινάκου Δικηγόρου                                                                                             πηγή http://www.bankingnews.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Κίνδυνος για τα ελληνικά σύνορα

Η εμπέδωση κλίματος παράδοσης του εθνικού κράτους των Ελλήνων , όχι πλέον στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, αλλά στο imperium του Γερμανογαλλικού άξονα, αρχίζει να δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα για την κυριαρχία της Ελλάδος επί των εδαφών της..
Η φιλογερμανική Βουλγαρία
Δεν είναι καθόλου τυχαία η τοποθέτηση του νέου Βούλγαρου προέδρου Πλεβνελίεφ , ο οποίος υποκλινόμενος στη Γερμανική νέα κυριαρχία στην Ευρώπη, με οικονομικά αυτή τη φορά μέσα και όχι στρατιωτικά, ανέφερε ότι θα πρέπει να γίνουν τουλάχιστον 100.000 απολύσεις από τον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζοντας την πολιτική «σταθεροποίησης» της Γερμανίας στην Ευρώπη, κατέληγε: «Η Γερμανία θα μας οδηγήσει σε μια πολύ πιο ισχυρή Ευρώπη».


Παράλληλα ο νέος Βούλγαρος Πρόεδρος μίλησε για τη χώρα του, των εξαθλιωμένων πολιτών και της κατεστραμμένης εσωτερικής οικονομίας, ως μοντέλο και πρότυπο που θα πρέπει να ακολουθήσει και η Ελλάδα. 


Σημειωτέον ότι οι σχέσεις Ελλάδος- Βουλγαρίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρά ότι η Βουλγαρία συμμετείχε ενεργά με σφαγές , κάψιμο χωριών , λεηλασίες, εθνικό προσηλυτισμό στην τριπλή κατοχή υπό το Γ’ Ράιχ και στη συνέχεια ανήκε στον Σιδηρούν παραπέτασμα , υπό τις εντολές της Μόσχας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν και είναι καλές. Μάλιστα από τη δεκαετία του ’70 σε πολλές περιπτώσεις και με σταθερότητα ο άξονας Αθήνας- Σόφιας αποτέλεσε «τείχος προστασίας» απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό και διείσδυση στα Βαλκάνια. 


Σήμερα πλέον με την γερμανική πρόθεση να εντάξει τη Βουλγαρία στην ζώνη του ευρώ, παρά το γεγονός ότι η οικονομία της δεν προσεγγίζει ούτε κατ’ ελάχιστον τα δεδομένα της ευρωζώνης, βλέπουμε μια επαναφορά του βουλγαρικού εθνικισμού , στα δεδομένα και τις επιδιώξεις επέκτασης επί της Ελλάδος του Μεσοπολέμου. 


Ο χάρτης του Γ’ Ράιχ
Να θυμίσουμε ότι στον χάρτη του Γ’ Ράιχ ολόκληρη η Μακεδονία και ένα κομμάτι της Θράκης βρίσκονταν υπό βουλγαρική κυριαρχία και κατοχή, με τον διακανονισμό του Ράιχ, χωρίς όμως να επιτραπεί στη Βουλγαρία η πλήρης ενσωμάτωση των εδαφών στη Βουλγαρία, εξαιτίας περισσότερο της απροθυμίας του ίδιου του Χίτλερ, που είχε πάθος με την Αρχαία Ελλάδα να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Και προσοχή όχι για λόγους γεωπολιτικής.


Οι επιδιώξεις Γκρουέφσκι- VMRO
Θα πρέπει να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι το κόμμα του «Μακεδονικού» εθνικισμού των Σκοπίων, υπό τον Γκρουέφσκι, το VMRO έχει συγκροτηθεί από κύκλους του Βουλγαρικού εθνικισμού, δεκαετίες πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και έχει ως μόνιμο στόχο την κατάληψη της εθνικής Μακεδονίας και την πρόσβαση της Βουλγαρίας , μεταξύ των άλλων στη Θεσσαλονίκη.


Τα «καρναβάλια» εθνικισμού και ανθελληνισμού στα Σκόπια , πριν λίγες εβδομάδες, μπορεί και δικαίως να αντιμετωπιστήκαν με ειρωνικά χαμόγελα στην Ελλάδα, αλλά στην περίπτωση που έχουμε μια νέα έξαρση του Βουλγαρικού εθνικισμού, τα πράγματα και οι συσχετισμοί στην Νότιο Βαλκανική, περιπλέκονται με πολύ άσχημο τρόπο.


Ο τουρκικός τύπος πανηγυρίζει
Από την άλλη πλευρά ο τουρκικός τύπος με πρωτοσέλιδα όπως αυτό προχθές της «Χουριέτ», με φωτογραφία Παπανδρέου να «προσκυνά» την Μέρκελ και τίτλο «Νομάρχης σε Αποικία» , δείχνουν τι θα επακολουθήσει. Η Ελλάδα, υποτασσόμενη, χωρίς ουσιώδη αντίσταση στην Γερμανική κυριαρχία , χάνει το κύρος και την οντότητα του εθνικού κράτους. Τα μηνύματα που στέλνει προς τις υπόλοιπες Βαλκανικές δυνάμεις είναι υποταγής και πλήρους ηττοπάθειας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ενθαρρύνονται οι επεκτατικές βλέψεις των άλλων, που νοιώθουν πλέον πιο ισχυροί ή ίσοι με την καταρρέουσα Ελλάδα. 


Ο συμβολισμός των Ιμίων
Δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο αλλά ως αποτέλεσμα καλπάζοντος ενδοτισμού ότι η επέτειος των Ιμίων και η επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες Έλληνες στρατιωτικούς , περιορίσθηκε σε μια σεμνή τελετή στον Δήμο Πειραιά, όπου ο πατριώτης Δήμαρχος κ. Β. Μιχαλολιάκος δεν ξέχασε το καθήκον της Πατρίδας προς τα ηρωικά παιδιά της που θυσιάσθηκαν, αλλά και ένα μήνυμα προς τους κύκλους της Άγκυρας, ότι είμαστε ακόμη εδώ.


Καμιά άλλη αναφορά από κόμματα, το κοινοβούλιο , τα εκδοτικά συγκροτήματα, λες και τα Ίμια δεν υπήρξαν. Λες και οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο είναι μια φυσιολογική εξέλιξη. Λες και οι κατάπτυστες δηλώσεις του Πάγκαλου και σήμερα αντιπροέδρου της κυβέρνησης Παπαδήμου, για το «παλιόπανο», εννοώντας την ελληνική σημαία ήταν δικαιολογημένες. 


Από την άλλη πλευρά οι Τούρκοι στην επέτειο των Ιμίων, έβγαλαν φρεγάτα στο Αιγαίο, αμφισβήτησαν τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, υπογράμμισαν τις ζώνες εθνική δικαιοδοσίας των Ελλήνων. Όλα αυτά κλιμακώνουν μια ατμόσφαιρα.


Η κατάσταση οικονομικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, οι διαθέσεις του Βερολίνου, για μετατροπή της σε εσωτερική του αποικία εντός της ευρωζώνης. Το κλίμα διάλυσης στις Ένοπλες δυνάμεις. Η αδυναμία πλέον της Ελλάδος πλέον να παρακολουθήσει την κούρσα εξοπλισμών της Τουρκίας.
Το κυριότερο ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί ούτε πολιτική, ούτε στρατιωτική συμμαχία , πολύ περισσότερο τώρα που η οικονομική ένωση δεν στηρίζεται στην αλληλεγγύη , αλλά στον νέο-αποικισμό , ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου, στην πάντα επικίνδυνη για εθνικιστική ανάφλεξη Βαλκανική.


Η περίπτωση διάλυσης της Ελλάδας
Οι δυνάμεις που είχαν συμμαχήσει με τον Άξονα της ναζιστικής Γερμανίας, τώρα που ένα 4ο Ράιχ , αναδιατάσσει τον χάρτη της Ευρώπης, θυμούνται τον προηγούμενο χάρτη του Ράιχ, αυτόν που η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τον Όλυμπο, υπό γερμανική κατοχή , με την Ήπειρο να έχει δοθεί στην Αλβανία, τη Μακεδονία στην Βουλγαρία, ενώ η Θράκη θα ήταν το δώρο στην «ουδέτερη» Τουρκία, του (επιτήδεια) φιλογερμανού Κεμάλ.


Αυτά θα είχαν εμπεδωθεί στην περίπτωση που οι δυνάμεις του τότε άξονα δεν είχαν υποχωρήσει το 1944 και η Ελλάδα στα σύνορά της , δεν είχε διασφαλισθεί από τη Γιάλτα, ανήκουσα στις νικήτριες δυνάμεις του Πολέμου. 


Σήμερα όμως η Ελλάδα έχει παραδοθεί στο νέο Ράιχ, χωρίς πόλεμο, εννοούμε αντίδραση ουσιώδη στην οικονομική και εθνική κατοχή από τους Γερμανούς και τη Γαλλία του νέου Βισύ. Ο Παπαδήμος και το συμβούλιο των αρχηγών που συμμετέχουν στην κυβέρνηση δεν έχουν καταλάβει ότι διαπραγματεύονται ,οι «κοτζαμπάσηδες» το επίπεδο και τους όρους διαβίωσης των Ελλήνων, έχοντας παραδώσει το έθνος –κράτος στη βάση της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. 


Αλλά τότε, αν η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο τα σύνορα της δεν είναι σταθερά αλλά μπορούν να δοθούν ως ζώνες δικαιοδοσίας , ως σύνορα εσωτερικά της ευρωζώνης, σε άλλα κράτη της Ένωσης , από την κυρίαρχη Γερμανία. 


Επίσης θα πρέπει πολύ σοβαρά να ληφθεί υπόψη ότι στρατηγικά η Τουρκία, από το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων , που διαλύθηκε η αυτοκρατορία της, στην πρώτη 20ετια του 20ου αιώνα, εκτιμά ότι θα πάρει τη ρεβάνς , εάν πετύχει να συγκροτήσει μια συμμαχία με τη Βουλγαρία και την Αλβανία και τη Ρουμανία, με τους Σέρβους αποδυναμωμένους ή ουδέτερους, προκειμένου να πετύχει μια αντίστοιχη με τότε Συνθήκη των Σεβρών , υπέρ αυτής , διάλυσης και ενσωμάτωσης των εδαφών της Ελλάδας. 


Είναι άλλωστε απολύτως γνωστό ότι το περίφημο «τουρκικό τόξο» που επιχειρεί μονίμως στη βαλκανική , αυτό έχει ως στόχο και τελική κατάληξη.Ανάγκη στρατιωτικής εγγύησης των συνόρων μας Αυτό που δεν έχει συνειδητοποιηθεί από την Αθήνα , αλλά και διεθνή κέντρα είναι ότι εάν η Ελλάδα μετατραπεί σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο , υπό Γερμανικό και Γαλλικό έλεγχο παύει να είναι εθνικό κράτος, άρα να έχει εθνικά σύνορα. Από την γεω-οικονομία πάμε στη γεωπολιτική και η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων παίρνει φωτιά για τον απλούστατο λόγο ότι η Ελλάδα, ως έδαφος, πόροι , υποδομές, γίνεται Ελ Ντοράντο εθνικισμού και επεκτατισμού για τους γείτονες. 


Και από τα σύνορα της Γιάλτας πάμε στα ευρωπαϊκά σύνορα του Ράιχ, που είναι πολύ διαφορετικά από τα σημερινά. 


Πολύ σύντομα λοιπόν μια μεγάλη δύναμη, που δεν θα είναι ευνόητα η Γερμανία και η Γαλλία, η ευρωπαϊκή υπερδομή δηλαδή που οδηγεί τις εξελίξεις εδώ που τις οδηγεί, θα πρέπει να εγγυηθεί και με στρατιωτικά μέσα τα εθνικά σύνορα της καταρρέουσας και ηττημένης πλέον, χωρίς πόλεμο Ελλάδας.


Καμία ευρωπαϊκή συνθήκη δεν εγγυάται τα εξωτερικά σύνορα των κρατών-μελών, ούτε η Σέγκεν, την εσωτερική ασφάλεια από την απειλή της λαθρομετανάστευσης. Η Ελλάδα γίνεται όμηρος και «πυροκροτητής» εξελίξεων,μέσα από οικονομικούς όρους, που οδηγούν σε αλλαγή συνόρων σε βάρος της.
newsbomb.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Financial Times: "Το Ιράν θα χτυπήσει την Ευρώπη,μέσω Ελλάδας"

Οι Financial Times δημοσιεύουν ένα σενάριο εμπλοκής της Ελλάδας στη διαμάχη του Ιράν με την Ευρώπη, ως ''χειρουργική'' αντίδραση στο πετρελαικό εμπάργκο.



Διαβάστε όλο το άρθρο με τίτλο: ''Ο ελληνικός παράγοντας στην "σκακιέρα" του Ιράν".
''

Το Ιράν, «μαέστρος» της ριψοκίνδυνης γεωστρατηγικής πολιτικής, έχει αφήσει τις... αγορές πετρελαίου να αναρωτιούνται.

 Υπάρχει πιθανότητα, που διαρκώς αυξάνεται, να εμπλακεί η Ελλάδα στην διαμάχη της Τεχεράνης με την Ευρώπη, με σοβαρές επιπτώσεις.


Το Ιράν έχει απειλήσει να αντιδράσει προκαταβολικά στο πετρελαϊκό εμπάργκο με το οποίο απειλεί η Ε.Ε., αίροντας άμεσα τις εξαγωγές μαύρου χρυσού.

 Το κοινοβούλιο της Τεχεράνης δεν κατόρθωσε την Κυριακή να εγκρίνει το νομοσχέδιο άμεσης διακοπής των ευρωπαϊκών εξαγωγών, αλλά το ζήτημα δεν έχει λήξει και ο υπουργός Πετρελαίου της χώρας κ. Rostam Ghasemi προειδοποίησε ότι η Τεχεράνη θα άρει τις εξαγωγές προς «ορισμένες χώρες» σύντομα.

 
Παρατηρητές εκτιμούν ότι η επόμενη κίνηση της Τεχεράνης θα συνδυάσει τα καλύτερα δυνατά πλεονεκτήματα «δημοσίων σχέσεων» με την λιγότερη δυνατή διαταραχή των πετρελαϊκών εξαγωγών.

Το πιο πιθανό σενάριο είναι να ανακοινώσει το Ιράν ότι δεν θα πωλεί πετρέλαιο στην Γαλλία, την Βρετανία και την Γερμανία, τις τρεις χώρες που εμπνεύστηκαν στην ευρωπαϊκή συμφωνία πρόσθετων κυρώσεων στο Ιράν. 


Η Τεχεράνη πωλεί ενδεικτικά μόνο ποσά αργού πετρελαίου στις τρείς χώρες, αφότου η γαλλική Total έχει ήδη σταματήσει να αγοράζει τα 80.000 βαρέλια ημερησίως που παλαιότερα εισήγαγε. 

Μια τέτοια κίνηση θα είχε μικρές επιπτώσεις στις εξαγωγές του Ιράν, που ανέρχονται στα 2,2-2,4 εκατ. βαρέλια ημερησίως, αλλά θα συντηρούσε αφυπνισμένες τις πετρελαϊκές αγορές.




Υπάρχει όμως κι άλλο σενάριο. 


Πετρελαϊκοί εμπειρογνώμονες φοβούνται ότι η Τεχεράνη θα μπορούσε να αιφνιδιάσει τις αγορές, περιλαμβάνοντας και την Ελλάδα στην απαγόρευση. Η καταπονημένη χώρα εξαρτάται από το Ιράν για το ένα τρίτο των εισαγωγών της. Αν και το Ιράν είναι κρίσιμο για την Ελλάδα, δεν ισχύει απαραίτητα και το αντίστροφο.


Πράγματι η Αθήνα αγοράζει περίπου 100.000 βαρέλια ημερησίως από την Τεχεράνη, που δεν είναι λίγο, αλλά είναι ένα μέγεθος που θα μπορούσε να θυσιάσει προκειμένου να κάνει αντίποινα στην Ευρώπη.

 Αν το Ιράν βάλει στο στόχαστρο την Ελλάδα, οι οικονομικές επιπτώσεις θα μπορούσαν να μεταδοθούν πολύ πέρα από την πετρελαϊκή αγορά, πλήττοντας ενδεχομένως την αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης και το ευρώ. 

Πιο απίθανο ακόμη είναι το σενάριο να επεκτείνει την απαγόρευση εξαγωγών στους μεγάλους πελάτες του. 


Η Ιταλία, που εισάγει 180.000 βαρέλια ημερησίως και η Ισπανία, που αγοράζει 140.000 βαρέλια, είναι οι μεγαλύτεροι αγοραστές του ιρανικού αργού. Στελέχη της αγοράς αναφέρουν ότι το Ιράν δεν θέλει να χάσει άμεσα τους πελάτες του, καθώς δεν μπορεί να βρει νέες αγορές για το 15% των εξαγωγών του.

 Ο κ. Ahmad Qalehbani, επικεφαλής της κρατικής National Iranian Oil Company, μετέφερε αυτό το μήνυμα στους Ιρανούς βουλευτές την Κυριακή, ζητώντας παραπάνω χρόνο. Οι αξιωματούχοι της NIOC ζητούν από τους βουλευτές να αλλάξουν την διατύπωση του νομοσχεδίου και αντί να «διατάσσουν» να «συστήνουν» στην NIOC να σταματήσει τις πωλήσεις στην Ε.Ε.


onalert

Διαβάστε περισσότερα...

Tα προδοτικά σχέδια του K.Κ.Ε και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α για το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ!

Οι θέσεις του Κ.Κ.Ε και του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζονταν  συχνά-πυκνά, αναφορικά με το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων.
.
Τόσο το Κ.Κ.Ε. όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ,  δεν φείδονταν να ονομάσουν  τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»,  ενώ σε ιστότοπο,  συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ  πλασάρει  το σύνθημα «Φιλία συνεργασία και αλληλεγγύη με την Δημοκρατία της Μακεδονίας» (!) . Τα έγγραφα που δημοσιεύουμε αποτελούν  ντοκουμέντα. 
Το Κ.Κ.Ε.  έχει παλαιά ιστορία, μια και ισχυριζόταν ότι … «υπάρχει Μακεδονική εθνότητα, η οποία ΔΕΝ είναι ούτε Ελληνική, ούτε Βουλγαρική, ούτε Σέρβικη, αλλά καταπιέζεται από όλους» (Ριζοσπάστης 24-11-1932). 


Ακριβώς αυτά που λένε σήμερα οι Σκοπιανοί!!! Αλλά και  πιο πρόσφατα, στο 17o Αντιιμπεριαλιστικό διήμερο ΚΝΕ( ΠΡΕΣΠΕΣ 5-6 ΙΟΥΛΗ 2008), μεταξύ των άλλων συμμετείχε και η «Κομμουνιστική Νεολαία ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ». Το φύλλο του «Ριζοσπάστη»που δημοσιεύουμε  είναι χαρακτηριστικό! 

.
Σήμερα όμως, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το Κ.Κ.Ε. κάνουν την πάπια για το καυτό αυτό θέμα, το οποίο θα κληθεί να αντιμετωπίσει η χώρα μας στο αμέσως προσεχές διάστημα.
Ο λόγος είναι προφανής : Η αντιμνημονιακή πολιτική των Κ.Κ.Ε. – ΣΥΡΙΖΑ  αποτελεί μαγνήτη για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.  Ο δυναμισμός που επιδεικνύει ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας,  σε βάρος των τοκογλύφων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το καταγγελτικό ύφος που εκπέμπει εναντίον των συνεργαζομένων με την Κυβέρνηση Παπαδήμου, κερδίζει ολοένα και περισσότερο τον ελληνικό λαό.
Τα δημοσκοπικά ευρήματα επιβεβαιώνουν ότι η  αντιμνημονιακή πολιτική των Κ.Κ.Ε. – ΣΥΡΙΖΑ  αποτελεί ασφαλή στέγη για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. 
.
Μέσα σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο αστάθειας και αβεβαιότητας  για το αύριο, οι ψηφοφόροι ζητούν σταράτες εξηγήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κ.Κ.Ε.  επιμελώς  φροντίζουν να αποσιωπούν σήμερα, τα σχέδια και τις προθέσεις τους για το Μακεδονικό ζήτημα. Από την ώρα που οι δημοσκοπήσεις τους εμφανίζουν όλο και πιο ενισχυμένους,  έχουν κάνει…γαργάρα το καυτό θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.   

.
Οφείλουν όμως, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και η Αλέκα Παπαρήγα να είναι απόλυτα ειλικρινείς με τον ελληνικό λαό και να πουν -εδώ και τώρα- δημοσίως τι πρόκειται να κάνουν με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων!  Ας αφήσουν τα πολιτικά τερτίπια τύπου Παπανδρέου, που έλεγε «λεφτά υπάρχουν» ή «θα αυξήσουμε μισθούς και συντάξεις λίγο πάνω από τον πληθωρισμό», και να μιλήσουν ευθέως για το τι πρόκειται να κάνουν με τα Σκόπια: Θα αποδεχτούν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»;  Θα συμβιβαστούν με σύνθετη ονομασία; Μήπως ισχυρίζονται ότι υπάρχει θέμα «μακεδονικής μειονότητας» ή «μακεδονικής γλώσσας» στην Ελλάδα;  

 .
Ή αποκυρύσσουν όσα  τους φέρουν να στηρίζουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» και τελικά αποφάσισαν να τηρήσουν εθνικά πατριωτική στάση, ανάλογη με την αντιμνημονιακή τους πολιτική;
Ο κόσμος ζητάει πατριώτες και όχι άλλους πολιτικάντηδες.  
Να βγουν λοιπόν δημοσίως οι Τσίπρας και Παπαρήγα να μιλήσουν για το τεράστιο ζήτημα των Σκοπίων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η χώρα μας στο διεθνές σκηνικό.                                           http://melostisneos.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...