Κάποιες απλές σκέψεις..

Συχνά κρατιόμαστε από μια πληροφορία, που τη χαρακτηρίζουμε ως ένδειξη ή απόδειξη ή απτό στοιχείο, πάνω στην οποία ξετυλίγουμε μια σειρά από εικασίες, υποθέσεις και προβλέψεις. Για παράδειγμα, μια φίλη είπε ότι θα μου τηλεφωνήσει το Σάββατο και δεν τηλεφώνησε ποτέ. Το τηλέφωνο που δεν έγινε είναι μια πληροφορία. Αν το άτομο που την προσλαμβάνει, χρησιμοποιήσει αυτή την πληροφορία ως ένδειξη για κάτι, ξεκινά τις υποθέσεις: «Μπορεί να βγήκε με άλλους και να με ξέχασε», «Ίσως βαρέθηκε να με πάρει», «Ενδέχεται να της έτυχε κάτι και να μην πρόλαβε», «Με έχει γραμμένη», «Είναι στην κοσμάρα της, πάντα ξεχνιέται», «Είναι ασυνεπής», «Δεν έχω κανένα φίλο που να νοιάζεται για εμένα…».

Οι υποθέσεις μπορεί να γίνουν προβλέψεις για το μέλλον. «Δύσκολα βρίσκεις αξιόπιστους φίλους», «Έτσι όπως είναι οι σημερινές σχέσεις, στο μέλλον θα μείνω μόνη»…

Οι προβλέψεις έρχονται να κουμπώσουν με τις ερμηνείες του παρόντος. Αν το κούμπωμα αυτό είναι διαστρεβλωμένο κλειδώνει τόσο άκαμπτα μέσα μας που οδηγεί σε συναισθηματική φόρτιση.

Η αναζήτηση της σύνδεσης ανάμεσα σε αποδείξεις, υποθέσεις και προβλέψεις είναι μια διαρκής διαδικασία. Αν έχει ως βάση της την ανασφάλεια, παράγονται αρνητικά συναισθήματα. Από εκεί μπορεί να αναβλύζει η ζήλια, η δυσπιστία, η απογοήτευση, ο θυμός… Μέσα από ένα τέτοιο μικροσκόπιο φιλτράρονται τα πάντα ως απειλητικά. Σαν να έχει πέσει στα μάτια μας μια ουσία που μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα με κόκκο. Το τοπίο είναι σκονισμένο γύρω μας. Μαύρα σημαδάκια και κουκίδες θολώνουν την εικόνα. Για να καθαρίσουμε αυτά τα σημάδια πρέπει να διαλευκάνουμε το τοπίο μέσα μας.

Σταυρούλα Σανίδα