Μπορείτε να μας βρείτε σε ένα ιστολόγιο για την ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 2 και ένα ιστολόγιο για την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 3.Με τιμή,
Πελασγός και συνεργάτες




«Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και κλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Γέροντας Παΐσιος: ή λύση είναι μία: «ό καλός λογισμός»


Αναφέρει ο Όσιος Παΐσιος:

Πρέπει να έχουμε μέσα μας ένα εργοστάσιο καλών λογισμών. Αν δεν έχουμε, τότε καί ό Μέγας Αντώνιος να είναι γέροντας μας καί να κάνει συ­νέχεια θαύματα, δεν θα μπορέσει σε τίποτα να μας βοηθήσει.


Βλέπετε, όταν ό Κύριος μας ήταν πάνω στο Σταυρό καί συνέβησαν εκείνα τα φρικτά γεγονότα: οί δύο ληστές πού συσταυρώθηκαν μαζί Του, Τον αντιμετώπιζαν με διαφορετικό τρόπο ό καθένας. Ό ένας λοιπόν ληστής, ό εξ ευωνύμων, ό όποιος είχε μέσα του δημιουργήσει εργοστάσιο παραγωγής κακών λογισμών,τον βλαστημούσε. Ό άλλος όμως, ό εκ δεξιών, πού είχε καλούς λογισμούς, μετανόησε ,σώθηκε και μπήκε στον Παράδεισο.

Θα σας πω κι ένα γεγονός μ’ ένα γεροντάκι από την Καψά­λα. Αυτό το γεροντάκι είχε ακριβώς τέτοια μη­χανή, πού πάντα σκεφτόταν την καλή πλευρά του κάθε θέματος. Μόνο για το καλό είχε μάτια, για να βλέπει, για το κακό ήταν πάντα τυφλός. Κάποτε κάποιοι κοσμικοί τον επισκέφθηκαν καί του πήγαν σαν δώρο ένα μικρό ραδιοφωνάκι καί του το πρόσφε­ραν. Το πήρε ό γέροντας στα χέρια του και με θαυμασμό το πε­ριεργαζόταν. Τους ρώτησε που – σε ποιο κράτος – κατασκευά­ζεται και εκείνοι του είπαν «στην Ιαπωνία». Ενώ λοιπόν με θαυμασμό το περιεργαζόταν, ξαφνικά βλέπουν να παίρνει το πρόσωπο του χαρούμενη διάθεση καί φιλώντας το ραδιόφωνο να λέει:
– Δόξα Σοι, ό Θεός!

Τον ρωτούν τότε οι επισκέπτες του για ποιο λόγο χαίρεται και δοξάζει το Θεό κι εκείνος τους εξηγεί:
– Να, χάρηκα, γιατί έγιναν καί οι Ιάπωνες χριστιανοί καί βάζουν στα πράγματα πού κατασκευάζουν σαν σήμα τον Τίμιο καί Ζωοποιό Σταυρό».
Εΐχε δει ό γέροντας το + καί -, το θετικό καί αρνητικό πό­λο στίς μπαταρίες, καί το πέρασε για σταυρό. Το γεροντάκι αυ­τό με το λογισμό του στάθηκε σ’ αυτό, ενώ, αν είχε κακούς λο­γισμούς, θα μπορούσε να τους μαλώσει πού του πήγαν ραδιόφω­νο, ενώ αυτός ήταν ασκητής κ.λ.π.

Το ίδιο γεροντάκι, όταν περνούσε κάποιο αεροπλάνο από πάνω, αμέσως με ευλάβεια σταυροκοπιόταν. Κάποτε ένας ρώτη­σε:
– Γέροντα, γιατί, όταν βλέπεις αεροπλάνο, κάνεις το σταυ­ρό σου;
Κι εκείνος με μια πηγαία, φυσική ευλάβεια καί απλότητα του άπαντα:
– Μα, δε βλέπεις, παιδί μου, ότι έχει το σχήμα του Τιμίουκαι Ζωοποιού Σταυρού του Χρίστου μας;
Καί εδώ το γεροντάκι αυτό, ενώ μπορούσε να πιάνει τίς κα­κές πτυχές του αεροπλάνου, όπως το ότι βομβαρδίζει καί σκο­τώνει, αυτό στεκόταν στο σχήμα του σταυρού πού έφερε κι έτσι ό θόρυβος καί ή θέα του αεροπλάνου του γινόταν αιτία να μετα­φερθεί στο Γολγοθά.

Πρίν αρκετά χρόνια κατέβηκα στην Αθήνα για κάποια δουλειά καί φιλοξενήθηκα στο σπίτι ενός αδελφού χριστιανού. Το σπίτι του ήταν κοντά σ’ έναν κεντρικό δρόμο με αποτέλεσμα να έχει πολλή φασαρία. Το βράδυ μου είπε αυτός ό αδελφός ότι από την πολλή φασαρία δεν μπορούσε τίς νύχτες να κλείσει μάτι, με αποτέλεσμα να έχουν σπάσει τα νεύρα του καί να αναγκά­ζεται να παίρνει χάπια ηρεμιστικά. Αφού φάγαμε, μου έδωσαν ένα δωμάτιο, για να πάω να ξεκουραστώ καί δείχνοντάς το, μου είπε:

~ Γέροντα, εδώ είναι το δωμάτιο, αλλά δεν ξέρω αν θα κλείσω μάτι μ’ αυτή τη φασαρία των αυτοκινήτων, πού ακούγεται από το δρόμο.
Αφού πέρασε ή νύχτα καί βγήκα από το δωμάτιο μου, με ρωτά:
Γέροντα, δεν έκλεισα μάτι, από τη φασαρία, εσείς τι κάνατε;
Τότε του είπα;
– Ποτέ, ούτε στο Όρος, δεν κοιμήθηκα τόσο καλά καί τόσο πολύ.
– Γέροντα, μου είπε, πώς είναι δυνατόν να γίνεται αυτό;Τότε του διηγήθηκα το τί μου συνέβη από τη στιγμή που μπήκα στο δωμάτιο. (Εκείνον τον καιρό ήταν σε εξέλιξη ό πό­λεμος στο Βιετνάμ καί καθημερινά ακούγαμε δυσάρεστα νέα α­πό τον εκεί πόλεμο καί εγώ έκανα προσευχή, για να βοηθήσει ό Θεός).

– Όταν μπήκα στο δωμάτιο, πήγα και γονάτισα μπροστά στο κρεβάτι. Τα χέρια μου καί το κεφάλι μου τα είχα ακουμπι­σμένα επάνω στο κρεβάτι κι άρχισα να εύχομαι γι’ αυτούς πού πολεμούν καί σκοτώνονται στο Βιετνάμ. Από κάτω ακουγόταν ή φασαρία των αυτοκινήτων, εγώ όμως, επειδή ό νους μου ήταν στο Βιετνάμ, μετέτρεπα με τη φαντασία μου τον ήχο των αυτόκινήτων καί φανταζόμουν τα άρματα μάχης, τον θόρυβο πού κά­νουν, όταν περνούν, φανταζόμουν πώς εκεί κάτω σκορπούν το θάνατο, γκρεμίζουν σπίτια κ.λ.π.
Από κάτω από το δρόμο πότε-πότε περνούσε κάποιος μοτοσυκλετιστής με μηχανή πολλών κυβικών, πού έκανε υπερβολικά δυνατό θόρυβο, με αποτέλεσμα να τρίζουν τα παράθυρα. Αμέσως φανταζόμουν τα αεροπλάνα,πού πετούσαν στο Βιετνάμ καί βομβάρδιζαν καί έβλεπα να σκο­τώνονται ανελέητα μικρά παιδιά καί γεροντάκια.

Με είχε πιά­σει ένα γλυκό παράπονο κι έκλαιγα για την όλη εκεί κατάστα­ση κι έλεεινολογούσα τον εαυτό μου, πού ήμουν σε ωραίο δω­μάτιο με ωραία στρωμένο κρεβάτι, πού είχα φάει καλά καί γενι­κά δεν είχα κανένα πρόβλημα. Και ενώ έκλαιγα γι’ αυτά καί εί­χα μια πολύ μεγάλη πνευματική ηρεμία, με πήρε ό ύπνος γονατιστό και κοιμήθηκα εκεί τη νύχτα, χωρίς να διακοπεί καθόλου ό ύπνος μου. «Ετσι, λοιπόν, επειδή ό λογισμός μου ήταν σ’ αυ­τούς πού υπέφεραν στο Βιετνάμ, δε με πείραζε ή φασαρία των αυτοκινήτων.

«Ετσι να κάνεις καί συ: Να βάλεις με το λογισμό σου ότι ενώ έ­ξω γίνεται πόλεμος καί ενώ όλοι σκοτώνονται, οί περιουσίες τους καταστρέφονται, τα σπίτια τους γκρεμίζονται ή πεθαίνουν από την πείνα, εσένα σ’ έχουν σ’ ένα πολυτελέστατο σπίτι , τρως, πίνεις, σε πληρώνουν, δεν κινδυνεύεις, μόνο ακούς το θόρυβο αυτών πού πολεμούν καί μ’ αυτό τον τρόπο σου δίνεται αιτία να δοξολογείς το Θεό καί όχι να αναγκάζεσαι να παίρνεις χάπια ηρεμιστικά» ή λύση είναι μία: «ό καλός λογισμός»·

Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ιερομ.Χριστοδούλου,Αγιορείτου Ι.Γυν.Ησυχ.Παναγία η Φοβερά Προστασία-Χαλκιδική

Πηγή

1 σχόλιο:

  1. Σε είπαν εγωιστή; Σου είπαν ότι είσαι εγωιστής; Ναι ίσως. Πρέπει να το δεις σοβαρά. Αλλά ως παιγνίδι αυτοθεραπείας και όχι ως κατηγορία. Διότι δεν είναι τίποτε άλλο από ταμπέλες που βάζει ο κόσμος και η κοινωνία αγνοώντας την ανθρώπινη ψυχή. Ο Χριστός μας είπε “Μη κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε”.... Όχι γιατί δεν πρέπει να έχουμε κρίση. Αλλά διότι πρέπει να αποφεύγουμε την επίκριση πάνω στους αδελφούς μας. Οχι για λόγους "ηθικούς". Αλλα για λόγους υπαρξιακούς. Γιατι ποτέ μα ποτέ δεν μπορείς να μάθεις απόλυτα και να γνωρίζεις σε βάθος πως και για ποιους λόγους αυτο το μοναδικό πρόσωπο δόμησε και διαμόρφωσε την προσωπικότητα του. Πια βαθύτερη ανάγκη το ώθησε να αναπτύξει αρνητικές πτυχές της υπάρξης του. Εσύ να ξέρεις ότι όλες οι άμυνες του "Εγώ" δεν έγιναν τυχαία. Χρειάστηκε να κτιστούν για να μπορείς τώρα εσύ και εγώ να μιλάμε. Αλλιώς δεν θα υπήρχαμε. Δεν θα αντέχαμε να υπάρχουμε. Πρόνοια και σοφία Θεού ήταν. Εκείνος τις εγκατέστησε εντός της υπάρξεως μας. Σου χρειαζόντουσαν και ίσως ακόμη να σου χρειάζονται. Εάν δεις ότι πλέον δεν σου χρειάζονται τότε πέτα της και συνέχισε το ταξίδι. Αλλά μην ντρέπεσαι για τις άμυνες του "Εγώ" σου. Σε αυτές οφείλεις την ψυχολογική σου επιβίωση, το ότι είσαι εδώ. Δεν θεραπεύεται το "Εγω" οταν το μισούμε. Αλλα οταν το αγαπήσουμε ως κομμάτι μας, ως δικής μας ιστορία που πλέον έληξε και πρέπει να προχωρήσουμε με άλλες ποιοτικές αποσκευές το πνευματικό μας ταξίδι. Όμως πρόσεξε μην τις πετάξεις προτού βρεις κάτι πιο σημαντικό να βάλεις στην θέση τους ή προτού έλθει η Χάρις να της καταργήσει ή καλύτερα να τις μεταμορφώσει. Μέχρι τότε συμφιλιώσου μαζί τους και αγωνίσου για το καλύτερο. Όχι το τέλειο. Πρόσεχε. Τούτο δεν υπάρχει επί της γης. «Εις Άγιος, εις Κύριος…» Μη χτυπάς, μη μαστιγώνεις, μην σιχαίνεσαι τον εαυτό σου. Δεν βοηθά αυτό. Αντιθέτως περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα. Κάνει την οδύνη οδυνηρότερη. Δεν είναι αυτό χριστιανική ταπείνωση. Ταπείνωση δεν σημαίνει μιζέρια, αυτολύπηση, εξουθένωση της προσωπικότητας και μοναδικότητας σου. Αυτό είναι βλασφημία απέναντι στον δημιουργό σου Θεό. Ταπείνωση σημαίνει ξέρω ποιος είμαι. Αποδέχομαι τον εαυτό μου και παρακαλώ την Χάρι Του Θεού σε συνεργία με τον δικό μου αγώνα να μεταμορφώσει το υλικό της ύπαρξης μου. Γι αυτό σου λέω «σταύρωνε» τα πάθη σου, απαλά, δίχως βία, ήσυχα και ταπεινά. Ποτέ όμως μην «σταυρώνεις» την προσωπικότητα σου. Εσύ είσαι κάτι μεγαλύτερο από τα πάθη και τις αρετές σου. Είσαι κάτι πέρα από όλα αυτά. π. Λίβυος



    Ξεχάσαμε να μιλάμε με τους φίλους μας...
    Ξεχάσαμε να μιλάμε με τα παιδιά μας...
    Ξεχάσαμε να σωπαίνουμε...
    Ξεχάσαμε να αφηγούμαστε...
    Ξεχάσαμε τι θα πει ελεύθερος χρόνος...
    ... Ξεχάσαμε την αξία της κάθε στιγμής...
    Ξεχάσαμε την μαγεία της κάθε ρωγμής...
    Ξεχάσαμε να διαβάζουμε...
    Ξεχάσαμε να γράφουμε...
    Ξεχάσαμε να ακούμε...
    Ξεχάσαμε να τραγουδάμε...
    Ξεχάσαμε να αγαπάμε...
    Ξεχάσαμε να συνεργαζόμαστε...
    Ξεχάσαμε να δημιουργούμε...
    Ξεχάσαμε να σταματάμε...
    Ξεχάσαμε να ξαναρχίζουμε...
    Ξεχάσαμε να κοιτάζουμε και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ...
    Ξεχάσαμε να θαυμάζουμε...
    Ξεχάσαμε να σεβόμαστε...
    Ξεχάσαμε να προσευχόμαστε...
    Ξεχάσαμε να χαμογελάμε...
    Ξεχάσαμε να γευόμαστε...
    Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τα χρώματα...
    Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τις νότες...
    Ξεχάσαμε να χαρίζουμε...
    Ξεχάσαμε να λέμε πικρές αλήθειες...
    Ξεχάσαμε να λέμε γλυκά ψέματα...
    Ξεχάσαμε να φεύγουμε...
    Ξεχάσαμε να ερχόμαστε...
    Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε...
    Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις καθαρό αέρα...
    Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα...
    Ξεχάσαμε να ζούμε...

    Όμως, περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε να περπατάμε ΟΡΘΙΟΙ και με ψηλά το κεφάλι ! Σαν άνθρωποι δηλαδή !

    ΑπάντησηΔιαγραφή