Μπορείτε να μας βρείτε σε ένα ιστολόγιο για την ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 2 και ένα ιστολόγιο για την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 3.Με τιμή,
Πελασγός και συνεργάτες




«Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και κλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό


Δεν πρέπει να κλαίμε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός. Όχι, όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν’ αποκομίζουμε απ’ αυτήν όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε. Αν, όμως, πάθουμε και το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε, γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.

Αλλά γιατί αναφέρω τις θλίψεις αυτής της ζωής; Μήπως και η απειλή του αιωνίου κολασμού δεν αποτελεί τη φιλανθρωπία του Θεού καλύτερα από την υπόσχεσή Του για την ουράνια βασιλεία; Γιατί, αν δεν υπήρχε η απειλή του αιωνίου κολασμού, λίγοι θα ήταν εκείνοι που θα κέρδιζαν τη σωτηρία. Δεν είναι, βλέπεις, αρκετή για μας, τους ράθυμους, η υπόσχεση των ουράνιων αγαθών. Ο φόβος της κολάσεως πιο πολύ μας παρακινεί στην αρετή.

Γι’ αυτό, λοιπόν, υπάρχουν η λύπη και η αθυμία, όχι για να μας κυριεύουν όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή όταν χάνουμε χρήματα ή όταν δοκιμάζουμε κάποια αποτυχία, αλλά για να μας βοηθούν στον πνευματικό μας αγώνα. Ας λυπόμαστε όχι για τη θλίψη ή τη βλάβη που μας προξενεί κάποιος, αλλά για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπούμε το Θεό. Γιατί οι αμαρτίες διώχνουν μακριά μας το Θεό, ενώ οι θλίψεις, που δοκιμάζουμε από άλλους ανθρώπους, Τον κάνουν να μένει κοντά μας ως προστάτης.

Άλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ’ αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι. Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν’ αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά. Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν.

Γιατί δε θ’ απολογηθούν οι πρώτοι, για όσα λέγονται σε βάρος άλλων. Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν’ ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν. Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν’ ανησυχούν, αν όσα λένε γι’ αυτούς είναι αληθινά. Αξιολύπητοι, βλέπεις, είναι οι αμαρτωλοί, έστω κι αν κανένας δεν τους κατηγορεί. Αξιοζήλευτοι, απεναντίας, είναι οι ενάρετοι, έστω κι αν ο κόσμος όλος τους κατατρέχει. Γιατί, όταν η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι ήσυχη, όσες τρικυμίες κι αν ξεσηκώνονται εναντίον του, αυτός θα βρίσκεται πάντα σε λιμάνι γαλήνιο. Όταν, όμως, η συνείδησή του είναι ταραγμένη, ακόμη κι αν όλα του έρχονται ευνοϊκά, θα βασανίζεται, σαν τον ναυαγό στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

agiosnikolaosalimou.gr
Πηγή2

1 σχόλιο:

  1. Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ !!!!!




    Alexander the Jew
    BY JEWNIVERSE

    Το κείμενο:

    Many Jewish names are passed from generation to generation. There are Eastern European names like Mendel or Yenta, Israeli names like Erez or Tal, and then there are the classical names of Jewish heroes–like Solomon, Daniel, or Alexander.
    Yes, Alexander, as in Alexander the Great, who conquered the Land of Israel, circa 329 B.C.E. According to the ancient Jewish historian Josephus, Alexander had great respect for the Jewish people. In one story recounted in Josephus’ Antiquities, Alexander had a mystical vision which informed him that all his victories only happened because the God of the Jews allowed them to happen.
    The version of Alexander’s arrival given in the Talmud (Yoma 69a) is not quite as fantastic–the sages in charge at the time realized that Israel had no chance of defeating Alexander, and so they met the conqueror at the gates of Jerusalem, offering an armistice. Alexander accepted their peace.
    In return, according to legends, Alexander asked that every Jewish boy born in the next year be named “Alexander.” Because of the Jewish practice of naming babies after ancestors, the name persevered. Even today, even in the most traditional communities, it’s not unusual to encounter the very Jewish name of Alexander.

    http://thejewniverse.com/2012/alexander-the-jew/
    *********************

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ:



    Το παραπάνω κείμενο ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΕΙ πλήρως την ιστορία· ο Αλέξανδρος των Εβραίων; Νίκησε λέει ο Μ. Αλέξανδρος επειδή του το επέτρεψε ο θεός των εβραίων (γιαχβέ) !!! Τι δουλειά έχει ο γιαχβέ με τον Χριστό, που όλοι οι Έλληνες είχαν προφητέψει για Αυτόν και Τον περίμεναν;
    Λέει ότι σεβάστηκε ο Αλέξανδρος τους εβραίους!!! μα… ο Αλέξανδρος πήγε να τους αφανίσει ! Αυτούς και τα τσιράκια τους που είχαν το ταλμουδικό πνεύμα. Τι δουλειά έχει το ελληνικό πνεύμα του φωτός με το σκότος της αποστασίας; Τους τίμησε λέει ο Αλέξανδρος ! …δηλαδή μας λέει ότι το ελληνικό πνεύμα τίμησε το σκότος ! Τι άλλο θέλετε να ακούσετε Έλληνες;

    Όταν ως έθνος χανόμαστε και αφανιζόμαστε εξαιτίας εκείνων που μας θεωρούν ζώα για να τους υπηρετούμε (βλ. σχετική εντολή Ταλμούδ), κάνουν τα πάντα για να σφετεριστούν την ένδοξη ιστορία μας, να διαλύσουν οτιδήποτε ελληνικό, φτάνοντας στην διαστρέβλωση της ιστορίας. Όταν η βουλή των Ελλήνων αποτελείται από Ιουδαίους (ομολογία του εβραιοπολωνού Γ. Παπανδρέου στο βήμα της βουλής, παραδοχές από βουλευτές και μαρτυρίες δημοσιογράφων και καθηγητών, π.χ. Σπ. Χατζάρας), η Ελλάς χάνεται μαζί με τα σύμβολά της.

    Στο άρθρο
    http://www.thedailybeast.com/alexander-the-great-good-for-the-jewshttp://thejewniverse.com/2012/alexander-the-jew/ με τίτλο «Alexander the Great: Good for the Jews?» λέει μεταξύ άλλων «his face was discovered on the floor of an ancient Jewish synagogue», δηλαδή ότι το πρόσωπό του ανακαλύφθηκε στο πάτωμα μιας αρχαίας εβραϊκής συναγωγής !

    Μας κλέβουν την ιστορία μας, τα σύμβολά μας, τη ζωή μας… κι οι Έλληνες του «δεν βαριέσαι αδερφέ». Εμ έτσι, όπως έλεγαν και οι παππούδες μας, προκοπή δεν έχει.
    http://afypnisiellinwn.blogspot.gr/2017/08/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή