Σήκω, πλάσμα δικό μου!

Του αγίου πατρός μας Επιφανίου αρχιεπισκόπου Κύπρου
Μυστήρια των μυστηρίων απόκρυφα! Δυό κρυφοί μαθητές έρχονται να κρύψουν σε τάφο τον Ιησού, διδάσκοντας με τη δική τους απόκρυψη το κρυμμένο στον άδη μυστήριο του κρυμμένου στη σάρκα Θεού. Και ξεπερνούσαν ο ένας τον άλλο στη διάθεση για το Χριστό· ο Νικόδημος από τη μια γενναιόδωρος στη σμύρνα και την αλόη, κι ο Ιωσήφ από την άλλη αξιέπαινος για την τόλμη και το θάρρος του απέναντι στον Πιλάτο.

Ο Ιωσήφ παρουσάσθηκε στόν Πιλάτο του ζήτησε το σώμα του Ιησού και του είπε:
Κάτι ασήμαντο, κάτι που όλοι το θεωρούν μικρό ήρθα να σου ζητήσω, άρχοντά μου. Δώσ’ μου να θάψω το νεκρό σώμα Εκείνου που καταδίκασες (σε θάνατο),
του Ιησού του Ναζωραίου,
του Ιησού του φτωχού,
του Ιησού του άστεγου,
του Ιησού του γυμνού,
του Ιησού του περιφρονημένου,
του Ιησού του γιου ενός μαραγκού,
του Ιησού του δέσμιου,
του Ιησού του παρατημένου στο ύπαιθρο,
του Ιησού του ξένου και αγνώριστου ανάμεσα στους ξένους και καταφρονεμένου και, κοντά σ’ όλα αυτά, κρεμασμένου (στο Σταυρό).
Για έναν νεκρό σε παρακαλώ,
που αδικήθηκε απ’ όλους,
που προδόθηκε από μαθητή,
που εγκαταλείφθηκε από φίλους,
που διώχθηκε από αδελφούς,
που χαστουκίστηκε από δούλο.
Για έναν νεκρό σε εκλιπαρώ,
καταδικασμένο απ’ αυτούς που ο ίδιος ελευθέρωσε απ’ τη σκλαβιά,
ποτισμένο ξύδι απ’ αυτούς που ο ίδιος έθρεψε,
πληγωμένο απ’ αυτούς που ο ίδιος γιάτρεψε,
παρατημένο απ’ τους μαθητές Του και στερημένο την ίδια τη μάνα Του.
Για έναν νεκρό σε ικετεύω, άρχοντά μου,
Αυτόν τον άστεγο που κρέμεται στο ξύλο (του Σταυρού).
Γιατί δεν έχει κανένα να του συμπαρασταθεί πάνω στη γη,
ούτε πατέρα, ούτε φίλο, ούτε μαθητή, ούτε συγγενή, ούτε κάποιον για να Τον θάψει.
Μόνος είναι, του μόνου Πατέρα μονογενής Υιός, Θεός στον κόσμο, κι άλλος κανένας
* * *
Άραγε, Ιωσήφ, ζητώντας Τον και παίρνοντάς Τον, ξέρεις τάχα Ποιόν πήρες;
Άραγε, πλησιάζοντας στο Σταυρό και κατεβάζοντας τον Ιησού, ξέρεις τάχα Ποιόν βάσταξες;
Αν πραγματικά ξέρεις Ποιόν κρατάς, τώρα έχεις γίνει πλούσιος! Γιατί πως αλλιώς κάνεις τούτη τη θεόσωμη και τόσο φρικτή κηδεία;
Αξιέπαινος είναι ο πόθος σου, μα πιο αξιέπαινη της ψυχής σου η διάθεση.
Δεν τρέμεις, άραγε, καθώς σηκώνεις στα χέρια σου, Αυτόν που τρέμουν τα Χερουβείμ;
Με πόσο φόβο, αλήθεια, βγάζεις από το θεϊκό αυτό σώμα το λίγο ρούχο που το σκεπάζει;
Και με πόση ευλάβεια, βέβαια, χαμηλώνεις τα μάτια σου, καθώς τρομάζεις ν’ ατενίσεις τη σωματική φύση του υπερφυσικού Θεού;

Πες μου, Ιωσήφ,
θάβεις, άραγε, – και προς την ανατολή στραμμένο τον νεκρό,- που είναι η Ανατολή των ανατολών;
Σφαλίζεις, άραγε, με τα δάχτυλά σου, – όπως κάνουμε στους νεκρούς,- και τα μάτια του Ιησού, που με τ’ άχραντο δάχτυλό Του άνοιξε τα μάτια του τυφλού;
Κλείνεις, άραγε, και το στόμα Εκείνου, που άνοιξε το στόμα του κωφάλαλου;
Λυγίζεις, άραγε, και τα χέρια Εκείνου, που τέντωσε τα παράλυτα χέρια;
Μήπως και τα πόδια δένεις, όπως κάνουμε στους νεκρούς, Εκείνου, που έκανε να βαδίζουν τα παράλυτα πόδια;
Σηκώνεις, άραγε, και πάνω σε νεκροκρέβατο Εκείνον, που πρόσταξε τον παράλυτο, «Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα»;
Αδειάζεις, άραγε, και μύρα πάνω σ’ Εκείνον που, σαν ουράνιο μύρο, άδειασε τον εαυτό Του και ανακαίνισε τον κόσμο;
Τολμάς, άραγε, να σκουπίσεις και τη θεόσωμη εκείνη πλευρά, την αιματοστάλαχτη ακόμα, του Ιησού, που γιάτρεψε τη γυναίκα με την αιμορραγία;
Πλένεις, άραγε, και με νερό το σώμα του Θεού, που όλους τους ξέπλυνε και σ’ όλους χάρισε την κάθαρση (από τις αμαρτίες);
Και τί λαμπάδες ανάβεις, άραγε, μπροστά στο Φως το αληθινό, που φωτίζει κάθε άνθρωπο;
Και ποιούς επιταφίους ύμνους ψάλλεις σ’ Εκείνον, που ακατάπαυστα υμνείται απ’ όλη την ουράνια στρατιά των αγγέλων;
Χύνεις, άραγε, και δάκρυα για τον νεκρό Εκείνον, που δάκρυσε για τον νεκρό Λάζαρο και τον ανέστησε τέσσερις μέρες μετά το θάνατό του;
Και σε θρήνους, άραγε, ξεσπάς για Κείνον, που έδωσε σ’ όλους τη χαρά και σταμάτησε της Εύας τη λύπη;

Όμως, Ιωσήφ,
μακαρίζω τα χέρια σου, που περιποιήθηκαν και ψηλάφησαν τα θεόσωμα χέρια και πόδια του Ιησού, αιματόβρεχτα ακόμα.
Μακαρίζω τα χέρια σου, που άγγιξαν την αιματοστάλαχτη πλευρά του Θεού πριν απ’ το Θωμά, τον άπιστο πιστό με την αξιέπαινη περιέργεια.
Μακαρίζω το στόμα σου, που χόρτασε αχόρταγα και ενώθηκε με το στόμα του Ιησού, γεμίζοντας απ’ αυτό με Πνεύμα Άγιο.
Μακαρίζω τα μάτια σου, που πλησίασαν τα μάτια του Ιησού και πήραν απ’ αυτά το φως το αληθινό.
Μακαρίζω το πρόσωπό σου, που ζύγωσε στο πρόσωπο του Θεού.
Μακαρίζω τους ώμους σου, που βάσταξαν Αυτόν που όλα τα βαστάζει.
Μακαρίζω το κεφάλι σου, που το σίμωσε η κεφαλή των όλων.
Μακαρίζω τον Ιωσήφ και το Νικόδημο·
γιατί έγιναν Χερουβείμ μπροστά στα Χερουβείμ, σηκώνοντας και μεταφέροντας πάνω τους το Θεό·
γιατί έγιναν υπηρέτες του Θεού μπροστά στα εξαπτέρυγα (Σεραφείμ), σκεπάζοντας και τιμώντας τον Κύριο όχι με φτερά, αλλά με σεντόνια.
Αυτόν που τρέμουν τα Χερουβείμ, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος Τον σηκώνουν πάνω στους ώμους και Τον μεταφέρουν μαζί μ’ όλα τα κατάπληκτα τάγματα των ασωμάτων αγγέλων.

* * *
Ο Κύριος κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού μπήκε στον άδη. Έπιασε απ’ το χέρι τον Αδάμ, τον σήκωσε και του είπε:
«Ξύπνα εσύ που κοιμάσαι, αναστήσου απ’ τους νεκρούς, και ο Χριστός θα σε φωτίσει!». Εγώ, ο Θεός σου, που για χάρη σου έγινα γιός σου, για χάρη σου και για χάρη των απογόνων σου, τώρα, με την εξουσία που έχω, λέω και προστάζω τους φυλακισμένους: Βγείτε έξω!
Κι αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι: Ελάτε στο φως!
Κι εκείνους που έχουν πεθάνει: Αναστηθείτε!
Κι εσένα, (Αδάμ), σε διατάζω: Σήκω απ’ τον (αιώνιο) ύπνο σου!
Δεν σ’ έπλασα γι’ αυτό, για να μένεις φυλακισμένος στον άδη.
Αναστήσου απ’ τους νεκρούς! Εγώ είμαι η ζωή των ανθρώπων.

* * *
Σήκω, πλάσμα δικό μου!
Σήκω, μορφή δική μου, φτιαγμένη σύμφωνα με την εικόνα μου!
Σήκω να φύγουμε από δω. Γιατί εσύ είσαι ενωμένος μ’ εμένα κι εγώ μ’ εσένα.
Για σένα έγινα γιος σου εγώ, ο Θεός σου.
Για σένα πήρα τη δική σου μορφή του δούλου εγώ, ο Κύριος.
Για σένα κατέβηκα στη γη και πιο κάτω απ’ τη γη εγώ, που βρίσκομαι πιο πάνω απ’ τους ουρανούς.
Για σένα, τον άνθρωπο, έγινα σαν άνθρωπος αβοήθητος, αφημένος ανάμεσα στους νεκρούς.
Για σένα, που βγήκες μέσ’ από τον κήπο (του παραδείσου), παραδόθηκα στους Ιουδαίους μέσα σε κήπο και σταυρώθηκα μέσα σε κήπο.
Κοίτα στο πρόσωπό μου τα φτυσίματα· τα καταδέχτηκα για χάρη σου, για να σε αποκαταστήσω όπως ήσουνα τότε, που σου είχα δώσει το φύσημά μου.
Κοίτα στα μάγουλά μου τα ραπίσματα· τα καταδέχτηκα, για να ξαναδώσω στη διεστραμμένη μορφή σου την όψη που είχε, σαν εικόνα μου.
Κοίτα στη ράχη μου το μαστίγωμα· το καταδέχτηκα, για να σκορπίσω το φορτίο των αμαρτημάτων σου.
Κοίτα τα τρυπημένα χέρια μου· καλά καρφώθηκαν πάνω στο ξύλο (του Σταυρού) για σένα, που όχι καλά άπλωσες το χέρι σου στο (απαγορευμένο) δέντρο.
Κοίτα τα τρυπημένα πόδια μου· καλά καρφώθηκαν στο ξύλο (του Σταυρού) εξαιτίας των δικών σου ποδιών, που όχι καλά έτρεξαν στο δέντρο της παρακοής
Γεύτηκα χολή για χάρη σου, για να γιατρέψω την πικρή ηδονή που γεύτηκες απ’ τον γλυκό εκείνο καρπό.
Γεύτηκα ξύδι, για να βγάλω οριστικά απ’ τη ζωή σου το καυστικό και αφύσικο ποτήρι του θανάτου.
Δέχτηκα σφουγγάρι, για να σβήσω το χρεόγραφο των αμαρτιών σου.
Δέχτηκα καλάμι, για να υπογράψω την απελευθέρωση του ανθρώπινου γένους.

* * *
Σήκω, λοιπόν, να φύγουμε από δω.
Κάποτε σ’ έδιωξα απ’ τον γήινο παράδεισο· τώρα σε αποκαθιστώ όχι στον παράδεισο (εκείνο), αλλά σε θρόνο ουράνιο.
Σ’ εμπόδισα να φας από το δέντρο της ζωής· να που τώρα ενώθηκα μαζί σου εγώ, η Ζωή.
Γι’ αυτό, σηκωθείτε! Ας φύγουμε από δω.
(Ας πάμε) απ’ το θάνατο στη ζωή,
απ’ τη φθορά στην αφθαρσία,
απ’ το σκοτάδι στο αιώνιο φως.
 Σηκωθείτε! Ας φύγουμε από δω.
(Ας πάμε) απ’ την οδύνη στην ευφροσύνη,
απ’ τη δουλεία στην ελευθερία,
απ’ τη φυλακή (του άδη) στην επουράνια Ιερουσαλήμ,
απ’ τα δεσμά στην άνεση,
απ’ τη σκλαβιά στην τρυφή του παραδείσου,
απ’ τη γη στον ουρανό.
Γι’ αυτό, άλλωστε, πέθανα και αναστήθηκα, για να γίνω Κύριος και νεκρών και ζωντανών.
Σηκωθείτε, λοιπόν! Ας φύγουμε από δω.

* * *
Ο ουράνιος Πατέρας μου περιμένει το χαμένο πρόβατο.
Τα ενενήντα εννέα πρόβατα των αγγέλων περιμένουν τον σύνδουλό τους Αδάμ· πότε θ’ αναστηθεί, πότε θ’ ανέβει και πότε θα επιστρέψει στο Θεό.
Οι αιώνιες κατοικίες είναι έτοιμες.
Οι θησαυροί των αγαθών έχουν ανοιχτεί.
Η βασιλεία των ουρανών έχει ετοιμαστεί προαιώνια.
Μάτι δεν έχει δει κι αυτί δεν έχει ακούσει κι ανθρώπου λογισμός δεν έχει βάλει τ’ αγαθά που περιμένουν τον άνθρωπο.
* * *
Αυτά και άλλα τέτοια καθώς έλεγε ο Κύριος, αναστήθηκε. Την ίδια στιγμή αναστήθηκαν και ο ενωμένος μαζί Του Αδάμ και η Εύα. Μα κι άλλα πολλά σώματα αγίων, που είχαν πεθάνει απ’ την αρχή των αιώνων, αναστήθηκαν κι αυτά, κηρύσσοντας την τριήμερη ανάσταση του Κυρίου.
Ας την υποδεχθούμε κι εμείς, οι πιστοί, κι ας την αγκαλιάσουμε με χαρά, χορεύοντας μαζί με τους αγγέλους, γιορτάζοντας μαζί με τους αρχαγγέλους και συνάμα δοξάζοντας το Χριστό, που μας ανέστησε από τη φθορά και μας χάρισε τη ζωή. Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα Του στους ατέλειωτους αιώνες. Αμήν.

inaa.gr
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

«Κόκκινο» από Βερολίνο στην αναβάθμιση των F-16: «Το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα»

Γράφει: Γεράσιμος Χουντάλας

Δύο πανομοιότυπα άρθρα στις γερμανικές εφημερίδες Frankfurter Rundschau και Badische Zeitung, επιβεβαιώνουν αυτό που συζητείται στο παρασκήμιο του υπουργείου Οικονομικών και του υπουργείου Εθνικής Αμυνας,τις τελευταίες εβδομάδες: Οτι το Βερολίνο έχει μπλοκάρει το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 και «ανάβει κόκκινο» σε οποιαδήποτε εξοπλιστική προσπάθεια της χώρας!

«Οι νέες εντάσεις στο Αιγαίο, ενδέχεται να προκαλέσουν νέο εξοπλιστικό ανταγωνισμό ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα και η έγκριση δαπάνης 1,1 δισ. ευρώ με διαδικασίες fast track από την ελληνική Βουλή για κάλυψη του προγράμματος F-16 είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα» γράφουν οι γερμανικές εφημερίδες.

Κι συνεχίζει το άρθρο:


«Ένας εξοπλιστικός ανταγωνισμός με την Τουρκία είναι πάντως το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα τώρα: Οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες θεωρούνται μια από τις αιτίες της κρίσης χρέους, από την οποία μόλις αρχίζει να συνέρχεται η χώρα»!

Τι κι αν τα ίδια άρθρα οι συντάκτες τους δέχονται ότι «Η Τουρκία εγείρει αξιώσεις για τουλάχιστον 18 ακόμη ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Πίσω από αυτές τις εδαφικές διεκδικήσεις βρίσκονται χειροπιαστά ενεργειακά συμφέροντα: Στο Αιγαίο εκτιμάται ότι υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου», η αξία των οποίων φυσικά είναι χιλιαπλάσια των όποιων εξοπλιστικών δαπανών.

Η ουσία είναι ότι το πρόγραμμα των F-16 έχει «κολλήσει» λόγω γερμανικής αντίδρασης, η οποία μάλιστα εντοπίζεται ειδικά στην οικονομική «διεύρυνση» της βάσης του 1,1 δισ. ευρώ που είχε εγκριθεί ως δαπάνη από ελληνικής πλευρές και παρά τα αλλεπάλληλα «κουρέματα» στον προϋπολογισμό (και στις επιχειρησιακές δυνατότητες των υπό εκσυγχρονισμό αεροσκαφών) δεν έχει μειωθεί κάτω από το 1,3 δισ. ευρώ το συνολικό κόστος.

Το υπουργείο Οικονομικών (το οποίο ελέγχεται φυσικά από το Βερολίνο), έχει «στηλώσει» τα πόδια του και οι πιθανότητες να εγκριθεί το πρόγραμμα και να φύγει η LoA στις 30 Απριλίου υπογεγραμμένη, είναι λίγες.

Μετά, το πρόγραμμα εισέρχεται στην «red zone» με ορατό τον κίνδυνο της ακύρωσής του, καθώς οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι «Δύσκολα θα δώσουν και τρίτη παράταση στη LoA».

Τι σημαίνουν όλα αυτά: Η Ελλάδα βιώνει τον υπέρτατο κίνδυνο έστω και την τελευταία στιγμή να μην μπορέσει να κάνει κάποια ελάχιστα «μπαλώματα» στην ασφάλειά της, λόγω της άρνησης των δανειστών να εγκρίνουν την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων της.

Το γεγονός ότι υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο, κάτι που παραδέχονται οι Γερμανοί, δεν μοιάζει να τους απασχολεί, αφού, όπως συμβαίνει και με την κυπριακή ΑΟΖ, δεν τους ενδιαφέρει ούτε αυτούς, ούτε τους Ιταλούς ή τους Αμερικανούς, από ποιον θα αγοράσουν.

Άρα και οι Τούρκοι να έχουν επιβληθεί στην σύγκρουση με την Ελλάδα, απλά θα αγοράσουν από αυτούς!

Από την Ελλάδα αυτό που ενδιαφέρει το Βρολίνο, είναι οι τόκοι και τα δανεικά να πάρουν πίσω. Δεν τους απασχολεί να ακρωτηριαστεί η χώρα ή «απλώς» να ηττηθεί, παραχωρώντας έλεγχο και δικαιώματα.

Τόσο απλά...

Δυστυχώς η κυβέρνηση μέχρι στιγμής δεν δείχνει καμία διάθεση να ενισχύσει ουσιαστικά τις ένοπλες δυνάμεις (με μεταχειρισμένες βάρκες, όπως τα περίφημα Mark V των ειδικών δυνάμεων ή τα «σαπάκια» Μ113 δεν ενισχύονται οι ΕΔ).

H κεκλεισμένων των θυρών ενημέρωση της Επιτροπής Εξωτερικών & Άμυνας της Βουλής στις 2 Απριλίου, κατά την οποία η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΥΕΘΑ ενημέρωσε τους βουλευτές για την κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων και ζήτησε έγκριση κονδυλίων ύψους 1 δισ. ευρώ για την κάλυψη επειγουσών αναγκών των ΕΔ, ιδίως ως προς τη συντήρηση των μέσων και την επαναπιστοποίηση ληγμένων πυρομαχικών, δεν αρκεί «ούτε για ζήτω» σε σχέση με το έλλειμμα ασφάλειας 30 δισ. ευρώ που καταγράφει από το 2005 η παύση εξοπλισμών.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

«Η ΕΕ είτε εκδίδει ευρωομόλογο είτε οδεύουμε σε μια Ευρώπη "αφεντικών και δούλων"»

Γράφει: Πολύκαρπος Αδαμίδης

Η Ενωμένη Ευρώπη, αποτελεί τη σπουδαιότερη σύλληψη και επίτευγμα του Δυτικού Πολιτισμού, την επαύριο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στηρίχθηκε στην αρχή  και έθεσε ως στόχο διαρκούς επιβεβαίωσης, ότι η ειρήνη φέρνει ευημερία και πρόοδο και συνακόλουθα ότι άνθρωποι και κοινωνίες που ευημερούν, δεν καταφεύγουν στη βία.

Τα αποτελέσματα ήταν θαυμαστά. Για όλα τα κράτη, που στην πορεία του χρόνου συμμετείχαν στο εγχείρημα. Μέχρι που η «κρίση των ελλειμμάτων» και η κρίση δανεισμού, ήρθαν να ταράξουν συθέμελα την προοπτική του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος. Με την ανάδειξη των ακραίων και την επιβράβευση των κάθε λογής τυχοδιωκτών.

Αλλά και με τη βαθιά ανησυχία και προβληματισμό, που σε πολλές περιπτώσεις, φτάνει στην απελπισία, μεγάλων κοινωνικών ομάδων και τμημάτων του εκλογικού σώματος. Γιατί η υιοθέτηση πολιτικών που ανατρέπουν την ανάπτυξη και διαμορφώνουν απλά και μόνο το πλαίσιο διαχείρισης της φτώχειας, είναι απόλυτα ασύμβατη με τα θεμέλια και τους στόχους της Ενωμένης Ευρώπης.

Η αντιφατική και αδιέξοδη αυτή κατάσταση, που κυρίως ταλανίζει τα κράτη- μέλη του Νότου, αναζητά νομιμοποίηση, στην πολιτική της δημοσιονομικής ορθότητας και  της «καταπολέμησης» των ελλειμμάτων. Αίτιο που δεν μπορεί όμως και δεν επιτρέπεται να υπονομεύσει και πολύ περισσότερο να ακυρώσει, το κοινό Ευρωπαϊκό μέλλον. Και επιχειρηματολογία που είναι καταχρηστικά, αν όχι σκόπιμα, μονοσήμαντη.

Γιατί πέρα από τα «όρια στα ελλείμματα» υπάρχουν και οι κανόνες για τα πλεονάσματα. Κανόνες που ρητά προβλέπουν ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να έχουν πλεονάσματα που υπερβαίνουν το 6% του Εθνικού Ακαθάριστου Προϊόντος τους.

Η Γερμανία από τη μια και η Ολλανδία από την άλλη καταγράφουν ενδεικτικά, επί σειρά ετών πλεονάσματα 8 % και 8,5% σε ετήσια βάση. Το πλεόνασμα μάλιστα της Γερμανίας, ανέρχεται σε 300 δισεκατομμύρια Ευρώ.

Και σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα των ευκαιριών και των ευνοϊκών όρων, που η μεγαλύτερη Παγκόσμια Εμπορική Δύναμη, αυτή δηλαδή της Ενωμένης Ευρώπης, δημιούργησε.

Και διευκόλυνε το εξαγωγικό εμπόριο των κρατών μελών με βαριά βιομηχανία. Απαραίτητη επισήμανση για κάθε λογής «εξυπνάκηδες» και «εξυπνακισμούς» που θα καγχάσουν για δήθεν «μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα».

Στην Ενωμένη Ευρώπη όλοι συνεισφέρουν και όλοι μέχρι πρότινος είχαν ‘δίκαιο μερίδιο’ στα  ‘κέρδη’. Ομιλώντας πάντα για τα κράτη και όχι για τυχόν παραβατικές πρακτικές ιδιωτών.

Οι σκέψεις λοιπόν για έκδοση ευρωομολόγων και ισόρροπη ανάπτυξη, ακόμα και μέσα από τη χρησιμοποίηση των ‘υπερβολικών’ πλεονασμάτων, δεν έχουν μόνο ηθικό έρεισμα, αλλά αποτελούν και υποχρέωση, που απορρέει από τις Κοινοτικές Πολιτικές και κανόνες. Επιχειρήματα υπάρχουν. Για όσους ενδιαφέρονται. Ψυχή και γνώσεις χρειάζονται.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

25 Μαρτίου: Το νόημα και η σημασία της Εθνικής Επετείου

του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου Διδάκτωρος Θεολογίας
“Ο Άγγελος εστάθηκε διπλώνει τα φτερά του,
ξύπνα ταράξου μη φοβού, χαίρε, παρθένε χαίρε
ο κύριός μου είναι με σε, χαίρε, Μαρία χαίρε”.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

“Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά
ένα κτύπαε τ’ άλλο χέρι
από την απελπισιά.”
Διονύσιος Σολωμός

Μέσα στην ανθοστόλιστη άνοιξη της φύσης γιορτάζουμε χαρούμενοι και εθνικά υπερήφανοι με υψωμένα τα λάβαρα της νίκης, την άνοιξη της λευτεριάς μας. Απ’ άκρη σ’ άκρη όλη η Ελλάδα θα γιορτάσει για μια ακόμη φορά τη μεγάλη επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, την ημέρα της έναρξης του μεγάλου, ηρωικού και αιματηρού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των γενναίων προγόνων μας για την αποτίναξη του βάρβαρου και καταθλιπτικού τουρκικού ζυγού.

Όσο και αν κυλούν τα χρόνια, η μέρα αυτή θα στέκεται, πάντα, σαν ένα φωτεινό ορόσημο, σαν ένα μαγικό αστέρι, για να μας δείχνει το δρόμο του εθνικού χρέους, να μας εμπνέει το ιδανικό της ελευθερίας και να μας θυμίζει τη διπλή μας λύτρωση από τα δεσμά της σκλαβιάς και της αμαρτίας. Διπλή, μοναδική γιορτή γιορτάζουν όλοι οι Έλληνες στα πέρατα του κόσμου. Η 25η Μαρτίου μας θυμίζει το τέλος δυο δραμάτων. Πανανθρώπινο το ένα, εθνικό το άλλο. Χαράς ευαγγέλια για τον χριστιανό που έλαβε το μήνυμα του Θεού για την λύτρωσή του από την αμαρτία και χαράς ευαγγέλια για τον έλληνα ραγιά που πήρε το μήνυμα της απελευθέρωσής του από τον ανελέητο τουρκικό ζυγό.

Έτσι η 25η Μαρτίου είναι μια λαμπρή μέρα της πατρίδας μας και της θρησκείας μας: «Έχουνε σχόλη η Παναγιά και η Ελλάς μεγάλη, η μια τον κρίνο δέχεται, δάφνης κλωνάρι η άλλη», τραγουδάει ο ποιητής. Η φαντασία μας πλανιέται την ημέρα αυτή από την Μυροβόλο Ναζαρέτ ως την τρισένδοξη αγία Λαύρα. Στην πρώτη ακούμε τον αρχάγγελο με το χαρμόσυνο μήνυμα και στη δεύτερη, τα γενναία μας παλικάρια, να ορκίζονται ενώπιον Θεού και ανθρώπων: «Ελευθερία η θάνατος». Ήταν το ξέσπασμα μιας θείας επιταγής η κραυγή αυτή, που έβγαινε εκείνη τη στιγμή, μέσα από τον πόνο και δυστυχία από το πυκνό σκοτάδι της μακρόχρονης σκλαβιάς.

Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα ότι κάθε λαός, για να ζήσει και να διατηρηθεί στο προσκήνιο της ιστορίας πρέπει να συνδέεται αναπόσπαστα με την κληρονομιά των προγόνων του, διαφορετικά λαοί που δεν έχουν μνήμη γρήγορα χάνονται και εξαφανίζονται από την ιστορία. Ο Έλληνας όμως έχει βαθιά ριζωμένη μέσα του την κληρονομιά των προγόνων του και απόδειξη το μεγαλειώδες γεγονός του ξεσηκωμού του μετά από τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και καταφρόνιας.

Τούτη τη χρονιά συμπληρώνονται 195 χρόνια αφ’ ότου ξύπνησε μέσα στην ψυχή των σκλαβωμένων αδελφών μας ιερός πόθος της λευτεριάς για να ριχτούν όλοι στον αγώνα, «Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδας την ελευθερία». Αυτό ήταν σύνθημα του αγώνα των σκλαβωμένων ραγιάδων, το ίδιο συμβολίζει και ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου, που είναι για μας όλους η εθνική κολυμβήθρα, στην οποία βαπτίζεται το έθνος μας συνεχίζοντας τη θριαμβευτική και νικηφόρα πορεία του. Πολλές φορές στη μακρόχρονη ιστορία της τούτη η μικρή γωνιά της γης με το γαλάζιο ουρανό της και τα δαντελωτά της ακρογιαλιά, δέχτηκε τις βάρβαρες επιθέσεις λαών, που ονειρεύτηκαν να γίνουν κοσμοκράτορες. Πέρσες, Ρωμαίοι, Τούρκοι, Βούλγαροι, Ιταλοί, Γερμανοί, ξεπουλήθηκαν σα θεϊκή μάστιγα και από καιρό σε καιρό έπαιξαν το ρόλο του αφέντη και προσπάθησαν να κάνουν ραγιά το λαό μας. Στη χώρα όμως που γεννήθηκε και μεγαλούργησε η δημοκρατία βλαστάνει και το δέντρο της λευτεριάς. Η εθνική πείρα των Ελλήνων έχει δημιουργήσει σ’ αυτούς την πεποίθηση, πως όσα η ψυχρή λογική θεωρεί αδύνατα, γι’ αυτούς είναι κατορθωτά. Η 25η Μαρτίου υπήρξε ένα τέτοιο μεγαλειώδες γεγονός ένα θαύμα, που έκαμε ολόκληρη την ανθρωπότητα να στραφεί προς το χιλιοβασανισμένο, αλλά ένδοξο αυτό τόπο την ελληνική γη.

Οι λαοί της Ευρώπης είχαν λησμονήσει ότι μια χούφτα ανθρώπων ανέπνεαν ακόμη σκορπισμένοι πάνω σ’ αυτή τη γη που δεν είχε πλέον γι’ αυτούς τίποτα άλλο παρά μόνο παρελθόν, ένα ένδοξο παρελθόν χαμένο στα βάθη της ιστορίας, που ακτινοβολούσε όμως ακόμα προς όλα τα σημεία της οικουμένης. Δεν έβλεπαν πλέον σ’ αυτή τη γη ούτε παρόν ούτε μέλλον. Αυτό είναι το σημείο από το οποίο αρχίζει το μεγαλούργημα του 21 που δημιούργησε η αδούλωτη ελληνική ψυχή. Μόνο στη φιλελεύθερη κληρονομιά μας, που είναι χαρακτηριστικό της φυλής μας, μπορούμε να στηρίξουμε την παράτολμη απόφαση του ξεσηκωμού. «Εμείς αν δεν ήμασταν τρελοί, δεν κάναμε την επανάσταση» γράφει Κολοκοτρώνης. Και σε κάποιο άλλο σημείο επίσης μας λέει: «Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την επανάσταση δεν συλλογιστήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι ε βαστούσαν τα κάστρα και τις πόλεις, αλλά ως μια βροχή έπεσε σ’ όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι έμποροι, μικρή και μεγάλοι, όλοι ε συμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και κάμαμε την επανάσταση».

Η επανάσταση λοιπόν δεν ήταν αποτέλεσμα της λογικής. Ήταν ενθουσιασμός, φλόγα, αγάπη για την λευτεριά και την πατρίδα. Βασίστηκε στην ακράδαντη πίστη πως ο Θεός, που είναι αληθινός και δίκαιος, θα βοηθήσει των αγώνα τους, γιατί ήταν τίμιος, αγώνας σωτηρίας, αγώνας κατά των απίστων. Δεν τους φοβίζει ο παγωμένος βοριάς που σαρώνει την Ευρώπη και κοκαλώνει κάθε φιλελεύθερο και δημοκρατικό κίνημα. Και δε σκέφτηκαν το φοβερό Μέτερνιχ, ρυθμιστή της πολιτικής των αυτοκρατοριών της Ευρώπης που ήταν φίλος και υποστηρικτής της Τουρκίας.

Το τραγούδι του Ρήγα «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή» έγινε σπόρος που βλάστησε στην ψυχή κάθε Ραγιά, έδιωξε το φόβο κι έδωσε τη δύναμη για μεγάλη απόφαση. Λευτεριά ή θάνατος. Σείστηκε το μνήμα του Ραγιά. Ξεπετάχτηκε η ψυχή του σκλάβου ξανανιωμένη και σαν πρώτα ανδρειωμένη, για να διαλαλήσει «Εγώ είμαι η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων στην Επτάλοφη έφερα το σπαθί των Ελλήνων δε χάνομαι στα τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω».

Όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες δίδαξαν με τις πράξεις τους, τις θυσίες τους και τις προσφορές τους ότι η νίκη δεν ανήκει πάντα στους πολλούς, ούτε στους τέλειους εξοπλισμούς. Ανήκει σ’ αυτούς που έχουν το δίκιο, γιατί αυτούς προστατεύει ο Θεός. Ανήκει σ’ αυτούς που έχουν τη δύναμη να αψηφούν το θάνατο και να προσφέρουν τη ζωή τους θυσία στο Θεό και στην Πατρίδα. Αυτούς τους ήρωες τιμούμε σήμερα. Το 21 ολοένα βγαίνει από την αιωνόβια Εθνική μας παράδοση. Δεν υπάρχει τίποτα το ξενικό μέσα στο μεγάλο του Γένους ξεσηκωμό.

Είναι αδύνατο με λόγια να αποδοθεί ένα μεγαλούργημα, μια ασύγκριτη σε δράση και δόξα ιστορική εποχή, ένα θαύμα όπως είναι το μεγαλείο του 21. Κάθε λέξη είναι φτωχή και κάθε φωνή είναι ψίθυρος απαλός, που μόλις χαϊδεύει τις γρανιτώδεις ψυχές εκείνων, που τίμησαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς.
Ας στρέψουμε λοιπόν όλοι εμείς τούτη την ημέρα ευγνώμονα τη σκέψη μας προς όλους εκείνους που θυσιάστηκαν ποτίζοντας με το αίμα τους τον ιερό αγώνα της λευτεριάς αναφωνώντας όλοι μαζί τα λόγια του εθνικού μας ποιητή.

«Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε ελευθεριά».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Συμβουλές για την εξομολόγηση και τον εκκλησιασμό του παιδιού

1. Σε ποια ηλικία το παιδί πρέπει να εξομολογείται;
Κατά τη γνώμη μου, η πρακτική της παιδικής εξομολόγησης είναι ένα πολύ σημαντικό και προβληματικό σημείο στη σημερινή ζωή της Εκκλησίας.
Ο κανόνας ότι τα παιδιά πρέπει να εξομολογούνται πριν την Κοινωνία από τα επτά χρόνια τους, επικράτησε στη συνοδική περίοδο.


Όπως έγραψε στο βιβλίο του για το Μυστήριο της Εξομολόγησης ο πατήρ Βλαντιμίρ Βορομπιώφ, για πάρα πολλά παιδιά σήμερα η φυσιολογική ωρίμανση είναι τόσο μπροστά από την πνευματική και ψυχολογική,ώστε τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά των επτά ετών δεν είναι έτοιμα να εξομολογούνται. Είναι καιρός να πούμε ότι αυτή η ηλικία ορίζεται από τον πνευματικό και τους γονείς απολύτως ατομικώς σε σχέση με το παιδί;Τα παιδιά στα επτά τους χρόνια, και μερικά λίγο νωρίτερα, βλέπουν τη διαφορά μεταξύ καλής και κακής πράξης, αλλά είναι ακόμα νωρίς να πούμε ότι είναι μια συνειδητή μετάνοια. Μόνο εκλεκτές, λεπτές, ευαίσθητες φύσεις είναι ικανές σε μια τέτοια νεαρή ηλικία να το βιώσουν αυτό.

Υπάρχουν καταπληκτικά παιδάκια που στα πέντε έως έξι τους χρόνια έχουν μια υπεύθυνη ηθική συνείδηση, αλλά πιο συχνά συμβαίνουν άλλα πράγματα. Είτε ενθαρρύνσεις των γονέων που συνδέονται με την επιθυμία να έχουν σε εξομολόγηση ένα πρόσθετο εργαλείο για την ανατροφή (συχνά υπάρχουν περιπτώσεις όταν ένα μικρό παιδί δεν συμπεριφέρεται σωστά,και η αφελής και καλή μητέρα ζητάει απο τον ιερέα να το εξομολογήσει, νομίζοντας ότι αν μετανοήσει, θα την ακούει). Είτε είναι ένας πιθηκισμός σε ενηλίκους από την πλευρά του παιδιού – του αρέσει: στέκονται, έρχονται στον ιερέα, τους λέει κάτι. Δεν βγαίνει τίποτα καλό απ’αυτό. Ως πλεονέκτημα των παιδιών, η ηθική συνείδηση ξυπνάει πολύ αργότερα. Δεν βλέπω τίποτα καταστροφικό σ’αυτό. Ας έρχονται στα εννέα,στα δέκα χρόνια, όταν θα έχουν ένα μεγαλύτερο βαθμό ωριμότητας και ευθύνης για τη ζωή τους.

Στην πραγματικότητα, όσο νωρίτερα το παιδί εξομολογείται, τόσο χειρότερο γι ‘αυτό – ίσως για καλό, αμαρτίες έως τα επτά έτη δεν λογίζονται στα παιδιά. Μόνο σε αρκετά μεγαλύτερη ηλικία αντιλαμβάνουν την εξομολόγηση ως εξομολόγηση, και όχι ως μια απαρίθμηση με ό, τι είπαν η μαμά ή ο μπαμπάς και γράφτηκε σε χαρτί. Και αυτή η τυποποίηση της εξομολόγησης, που συμβαίνει στο παιδί, στη σύγχρονη πρακτική της εκκλησιαστικής ζωής μας είναι ένα επικίνδυνο πράγμα.

2. Πόσο συχνά πρέπει να εξομολογείται το παιδί
Εν μέρει από τα λάθη μου, εν μέρει συμβουλευόμενος πιο έμπειρους ιερείς, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά πρέπει να εξομολογούνται όσο το δυνατόν λιγότερο. Όχι όσο είναι δυνατόν συχνότερα αλλά όσο το δυνατόν λιγότερο. Το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε – είναι να καθιερώσετε για τα παιδιά την εβδομαδιαία εξομολόγηση. Τους οδηγεί όλους σε τυπική μορφή. Έτσι πήγαιναν και απλώς κοινωνούσαν κάθε Κυριακή, ή τουλάχιστον συχνά, πράγμα το οποίο είναι επίσης ένα ερώτημα κατά πόσον είναι σωστό για το παιδί, και στη συνέχεια – μετά από τα επτά χρόνια τους πάνε, επίσης σχεδόν κάθε Κυριακή, για την συγχωρητική ευχή. Τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα να μιλάνε σωστά στον ιερέα – αυτό που περιμένει ο πατήρ.Δεν άκουγα τη μαμά, φερνόμουν άσχημα στο σχολείο, έκλεψα μια γόμα. Αυτός ο κατάλογος αποκαθίσταται εύκολα.

Και δεν παρατηρείται ακόμη και το γεγονός της εξομολόγησης ως μετάνοιας. Συμβαίνει ότι χρόνια έρχονται στην εξομολόγηση με τα ίδια λόγια: δεν άκουγα,φέρνομαι αγενώς, τεμπελιάζω, ξεχνώ να προσεύχομαι – αυτό είναι ένα μικρό σύνολο των συνηθισμένων παιδικών αμαρτιών. Ο ιερέας, βλέποντας ότι, εκτός από αυτό το παιδί τον περιμένουν ακόμα πολλοί άλλοι άνθρωποι,συγχωρεί τις αμαρτίες του, και αυτή τη φορά. Αλλά μετά από αρκετά χρόνια, αυτό το τέκνο της «Εκκλησίας» γενικά δεν θα καταλάβει τι θα πεί μετάνοια. Γι ‘αυτόν δεν υπάρχει καμία δυσκολία να πει ότι έκανε άσχημα αυτό ή το άλλο, να μουρμούρισει κάτι από τις σημειώσεις ή τη μνήμη, για το οποίο είτε θα τον χαϊδέψουν, είτε θα πουν: «Νίκο, μην κλέβεις τα στυλό» και μετά «Μην συνηθίζεις (ναι, μετά ήδη να μην συνηθίζεις) στα τσιγάρα,μην κοιτάζεις αυτά τα περιοδικά», και ούτω καθ εξής. Και μετά ο Νίκος θα πεί: «Δεν θέλω να σ’ ακούω. Μπορεί να πει και η Μαρία, αλλά τα κορίτσια συνήθως ωριμάζουν πιο γρήγορα, προλαβαίνουν να αποκτήσουν μια προσωπική πνευματική εμπειρία, πριν να έρθουν σ αυτη την απόφαση.

Όταν πάνε το παιδί για πρώτη φορά στην κλινική και το αναγκάζουν να γδυθεί μπροστά σ ένα γιατρό, τότε, φυσικά, ντρέπεται, αισθάνεται δυσάρεστα αλλά αν τον βάλουν στο νοσοκομείο και κάθε μέρα σηκώνουν το πουκάμισό του για μια ένεση τότε θα το κάνει εντελώς αυτόματα, χωρίς κανένα συναίσθημα.

Το ίδιο είναι και η εξομολόγηση, από κάποια στιγμή και μετά μπορεί να μην προκαλεί καμία συγκίνηση. Ως εκ τούτου, μπορούμε να ευλογούμε τα παιδιά στην κοινωνία αρκετά συχνά, αλλά να τα εξομολογούμε, όσο το δυνατόν πιο σπάνια. Νομίζω ότι καλό θα ήταν μετά από τη συνένωση με τον πνευματικό, να εξομολογήσουμε έναν τέτοιο μικρό αμαρτωλό για πρώτη φορά σε ηλικία επτά χρονών, δεύτερη φορά – οκτώ, τρίτη φορά – εννέα χρονών, λίγο αναβάλλοντας την έναρξη της συχνής, τακτικής εξομολόγησης, για να μην γίνει συνήθεια σε καμία περίπτωση

Για τους ενήλικες,για πολλούς πρακτικούς λόγους, δεν μπορούμε να αραιώσουμε την κοινωνία και το μυστήριο της μετανοίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά για τα παιδιά, πιθανότατα, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε αυτόν τον κανόνα και να θεωρούμε ότι μια υπεύθυνη και σοβαρή εξομολόγηση ενός αγοριού ή κοριτσιού μπορεί να πραγματοποιείται ανά αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα, και σε άλλη στιγμή – να τους δώσουμε ευλογία για την κοινωνία, να το καθιερώσουμε όχι σε αυτο-δραστηριότητα του ιερέα αλλά σαν κανονικό πρότυπο.

3. Πόσο συχνά πρέπει να κοινωνήσουμε τα μικρά παιδιά
Τα μωρά είναι καλό να τα κοινωνούμε συχνά, επειδή πιστεύουμε ότι η κοινωνία των Αχράντων Θείων Μυστηρίων οδηγεί σε υγεία της ψυχής και του σώματος. Και το νήπιο αγιάζεται ως μην έχον αμαρτίες, από τη σωματική του φύση συνδεόμενο με τον Κύριο στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Αλλά όταν τα παιδιά αρχίζουν να μεγαλώνουν και όταν έχουν ήδη γνωρίσει ότι αυτό είναι το Αίμα και το Σώμα του Χριστού και ότι αυτό είναι Ιερό, είναι πολύ σημαντικό να μην μετατρέψουμε την Κοινωνία σε μια εβδομαδιαία διαδικασία, όταν μπροστά στο Δισκοπότηρο παίζουν και έρχονται σ’αυτό χωρίς να σκέφτονται πολύ τι κάνουν.

Και αν βλέπετε ότι το παιδί σας γκρινιάζει πριν από τη λειτουργία,σας εκνευρίζει, όταν πολύ λιγο πρόσεξε το κήρυγμα του ιερέα, τσακώθηκε με κάποιον από τους συνομηλίκους του, που στέκονται εδώ στη λειτουργία, μην το αφήνετε να ρθεί στο Δισκοπότηρο. Αφήστε το να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να προσεγγίσει την κοινωνία σε κάθε κατάσταση. Μόνο αν έχει πιο ευλαβική στάση σ’ αυτή. Και ας κοινωνάει πιο σπάνια από ό, τι θα θέλατε, να κοινωνάει, αλλά να καταλάβει, γιατί έρχεται στην εκκλησία.

Είναι πολύ σημαντικό για τους γονείς να μην αρχίσουν να αντιλαμβάνονται την κοινωνία ως μια μαγική λειτουργία, αφήνοντας στον Θεό ό, τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι. Όμως, ο Κύριος περιμένει από εμάς ό, τι μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για τον εαυτό μας μόνοι μας, και σε σχέση με τα παιδιά μας. Και ακριβώς εκεί όπου δεν φτάνουν οι δυνάμεις μας, η χάρη του Θεού αναπληρώνει. Όπως αναφέρεται σε ένα άλλο μυστήριο – «τὰ ἀσθενῆ θεραπεύει καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῖ». Αλλά ό,τι μπορείς, κάνε το μόνος σου.

4. Γονική συμμετοχή στην προετοιμασία για την εξομολόγηση
Το κύριο πράγμα που πρέπει να αποφεύγουν οι γονείς κατά την προετοιμασία του παιδιού για την εξομολόγηση, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης – είναι η υπαγόρευση καταλόγων των αμαρτιών, οι οποίες από την άποψή τους, έχει, μάλλον,αυτόματη μεταφορά ορισμένων όχι καλών ιδιοτήτων του στην κατηγορία των αμαρτιών,για τις οποίες πρέπει να μετανοήσει μπροστά στον ιερέα.

Και, βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ρωτάμε το παιδί μετά από την εξομολόγηση, τί είπε στον ιερέα ούτε τί του απάντησε, και αν ξέχασε να πεί για κάποια αμαρτία. Σ’αυτήν την περίπτωση, οι γονείς πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω και να συνειδητοποιήσουν ότι η εξομολόγηση, ακόμη και του επτάχρονου ανθρώπου είναι ένα Μυστήριο. Η παρέμβαση σε οποιονδήποτε στο μυστήριο της εκκλησίας, ιδιαίτερα τόσο λεπτό οπως το μυστήριο της εξομολόγησης είναι εντελώς απαράδεκτη. Και κάθε παρέμβαση εκεί όπου υπάρχει μόνο ο Θεός,ο εξομολογούμενος άνθρωπος και ο ιερέας που λαμβάνει την εξομολόγηση, είναι καταστρεπτικά. Το παιδί μπορεί να μοιραστεί μ’αυτόν ό, τι έλεγε, αν το ίδιο θέλει. Αλλά δεν πρέπει να δείχνουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον σ’ αυτό. Είπε καλά, όχι τίποτε φοβερό … Πιο συχνά,τα παιδιά δεν λένε αυτά που είπαν στην εξομολόγηση, αλλά αυτό που άκουσαν από τον ιερέα. Μην σταματήσετε σ’ αυτό, αλλά οποιαδήποτε συζήτηση και ερμηνεία των λέξεων του ιερέα, καθώς και κριτική- αν αυτό δεν συμπίπτει με ό,τι, κατά τη γνώμη μας, θα ήταν αναγκαίο να ακούσει το παιδί μας- δεν επιτρέπονται.

Επιπλέον, είναι αδύνατο, από τα λόγια του παιδιού, στη συνέχεια να πάμε στον ιερέα και να διευκρινίζουμε κάτι. Ή να προσπαθήσουμε να τον βοηθήσουμε να επικοινωνεί πιο σωστά με το παιδί μας: ξέρετε, πάτερ, ο Βασίλης μου είπε ότι του δώσατε αυτή τη συμβουλή, όμως ξέρω ότι δεν σας τα είπε όλα αρκετά σωστά,γι αυτό δεν έγινε πλήρως κατανοητός, και θα ήταν καλύτερα την επόμενη φορά να του πείτε αυτό και αυτό. Από τέτοια δραστηριότητα της μητέρας, βεβαίως, πρέπει να κρατιόμαστε μακριά. Σε περιπτώσεις που τέτοια συνείδηση χρειάζεται να ανατρέφουμε σε ενορίτες, πρέπει να το κάνουμε μέσω κηρύγματος, μέσω της ίδιας της οργάνωσης της εξομολόγησης, μέσω πολλαπλών κοινοποιήσεων του γεγονότος ότι δεν πρέπει να έρχονται πάρα πολύ κοντά, δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν με κάποιο τρόπο, αν τυχαία ακούσουν κάτι κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης. Ίσως να διεξάγουμε ομιλίες με τους γονείς και τους παππούδες για την λεπτή στάση τους στην εξομολόγηση παιδιών και εγγονιών. Όλα αυτά, βέβαια, μπορούν να γίνουν με τη μια ή την άλλη μορφή.

5. Πώς να διδάξουμε το παιδί να εξομολογηθεί
Χρειάζεται να ενθαρρύνουμε τα παιδιά όχι στο πώς να εξομολογούνται, αλλά στην ίδια την αναγκαιότητα της εξομολόγησης. Μέσω του προσωπικού παραδείγματος, μέσω της ικανότητας να ομολογήσουμε ανοιχτά τις αμαρτίες μας απέναντι στους δικούς μας,απέναντι στο παιδί μας, αν φταίμε. Μέσω της στάσης μας εναντι της εξομολόγησης, επειδή όταν πάμε να κοινωνήσουμε, και συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε ειρηνική διάθεση ή προσβολές που κάναμε σε άλλους, πρέπει πρώτα να συμφιλιωθούμε με όλους. Και όλα αυτά στο σύνολό τους δεν μπορούν να μη διαμορφώσουν στα παιδιά ευλαβική στάση έναντι αυτού του μυστηρίου.

Και ο βασικός δάσκαλος του παιδιού για το πώς να μετανοήσει,πρέπει να είναι εκτελεστής αυτού του Μυστηρίου – ο ιερέας. Αφού η μετάνοια δεν είναι μόνο ένα είδος εσωτερικής κατάστασης, αλλά και το Μυστήριο της εκκλησίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η εξομολόγηση ονομάζεται Μυστήριο της Μετανοίας. Ανάλογα με το μέτρο της πνευματικής ωριμότητας του παιδιού πρέπει να το προετοιμάσουμε για την πρώτη εξομολόγηση.Το ζήτημα των γονέων είναι να εξηγήσουν τί θα πει εξομολόγηση και γιατί χρειάζεται. Πρέπει να εξηγήσουν στο παιδί τους ότι η εξομολόγηση δεν έχει τίποτα να κάνει με την απολογία του μπροστά τους ή μπροστά στο διευθυντή του σχολείου.

Είναι μόνο αυτό που συνειδητοποιούμε σαν κακό και ανάξιο μέσα μας, σαν άσχημο και βρώμικο, που δεν μας ευχαριστεί και για το οποίο είναι δύσκολο να μιλήσεις και για το οποίο χρειάζεται να απευθυνθούμε στον Θεό. Και μετά απο αυτό το πεδίο διδασκαλίας, πρέπει να το παραδώσουμε στα χέρια του προσεχτικού, αξιοπρεπή πνευματικού που αγαπά, γιατί σ’αυτόν δίνεται στο Μυστήριο της Ιεροσύνης η χάρη να μιλήσει με τον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένου και του μικρού, για τις αμαρτίες του. Και γι αυτόν είναι πιο φυσικό να του μιλήσει για τη μετάνοια παρα από τους γονείς του, όταν είναι αδύνατο και ασύμφορο να προσφύγεις σε δικά σου παραδείγματα ή παραδείγματα απο τους γνωστούς του. Να λες στο παιδί σου, πώς μετανόησες για πρώτη φορά – εδώ υπάρχει μια απάτη και ψευδής νουθεσία. Αφού δεν μετανιώσαμε για να μιλήσουμε σε οποιονδήποτε για αυτό. Όχι λιγότερο ψεύτικο θα ήταν να του πούμε για το πώς τα αγαπημένα μας πρόσωπα μέσω της μετάνοιας άφησαν τις αμαρτίες τους, γιατί αυτό θα σήμαινε τουλάχιστον έμμεσα, οτι κρίνουμε και αξιολογούμε τις αμαρτίες στις οποίες υπέπεσαν. Ως εκ τούτου είναι λογικό να δώσουμε το παιδί μας στα χέρια εκείνου ο οποίος καθορίστηκε από το Θεό να είναι δάσκαλος του μυστηρίου της εξομολογήσεως.

6. Μπορεί το παιδί μόνο του να επιλέξει σε ποιον ιερέα να εξομολογεί

Αν η καρδιά του μικρού ανθρώπου αισθάνεται ότι θέλει να εξομολογείται ακριβώς σ’αυτόν τον ιερέα, ο οποίος μπορεί να είναι νεότερος,πιο χαϊδευτικός από εκείνον στον οποίο πηγαίνετε, ή, ίσως, τον προσέλκυσε με το κήρυγμά του, εμπιστευτείτε το παιδί σας, αφήστε τον να πάει εκεί, όπου κανείς και τίποτα δεν θα το ενοχλεί να μετανοήσει για τις αμαρτίες του ενώπιον του Θεού. Και αν δεν προσδιοριστεί αμέσως, αν η πρώτη απόφαση του δεν είναι αξιόπιστη, και καταλάβει γρήγορα ότι δεν θέλει να πάει στον πατέρα Ιωάννη, αλλά στον πατέρα Πέτρο, δώστε του να επιλέξει μόνο του και να σταθεί σ’αυτό. Η απόκτηση της πνευματικής πατρότητας είναι πολύ λεπτή διαδικασία, εγγενώς οικεία, και δεν χρειάζεται να εισβάλλουμε σ’ αυτό. Έτσι θα βοηθήσετε περισσότερο το παιδί σας.

Και αν, ως αποτέλεσμα της εσωτερικής πνευματικής αναζήτησης το παιδί λέει ότι η καρδιά του είναι δεμένη σε άλλη ενορία, στην οποία πηγαίνει μια φίλη του,η Τάνια, και ότι του αρέσει εκεί περισσότερο – και πώς ψάλλουν, και πώς ο ιερέας μιλάει, και πώς οι άνθρωποι φέρονται μεταξύ τους, τότε οι σοφοί γονείς χριστιανοί, βέβαια, θα χαρούνε γι αυτό το βήμα του παιδιού, και δεν θα σκέπτονται με φόβο ή δυσπιστία: να πας στη λειτουργία? μάλιστα! γιατί, δεν υπάρχει εκεί πού βρισκόμαστε; Πρέπει να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας στο Θεό, τότε ο ίδιος θα τους φυλάξει.

Νομίζω ότι, μερικές φορές, πολύ σημαντικό και χρήσιμο για τους γονείς είναι να στείλουν τα παιδιά τους- από μια ορισμένη ηλικία- σε άλλη ενορία, να μην είναι μαζί τους, στα μάτια τους, για να αποφευχθεί αυτος ο τυπικός πειρασμός των γονέων – να ελέγξουμε με περιφερική όραση, πώς είναι το παιδί μας, αν προσεύχεται, αν δεν φλυαρεί, γιατί δεν έγινε δεκτός στην Θεία Κοινωνία, για ποιες αμαρτίες; Ίσως έτσι έμμεσα, να καταλάβουμε κάτι από τη συνομιλία με τον ιερέα; Από αυτές τις σκέψεις είναι σχεδόν αδύνατο να απεμπλακείς, αν το παιδί σας είναι μαζί σας στο ναό.Όταν τα παιδιά είναι μικρά, τότε ο έλεγχος των γονέων σε λογικό μέτρο είναι κατανοητός και αναγκαίος,όταν όμως γίνονται έφηβοι, τότε ίσως είναι καλύτερα, με γενναία απόφαση, να σταματήσεις αυτό το είδος οικειότητας με αυτούς, να φύγεις μακριά από τη ζωή τους, να μειώσεις τον εαυτό σου, προκειμένου να έχουν περισσότερο το Χριστό, και λιγότερο εσένα.

7. Πώς να εμφυσήσουμε στα παιδιά το σεβασμό στην Κοινωνία και τις ακολουθίες

Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει οι ίδιοι οι γονείς να αγαπούν την Εκκλησία, την εκκλησιαστική ζωή και να αγαπούν σ’αυτην τον κάθε άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένου του μικρού. Εκείνος που αγαπά την Εκκλησία είναι σε θέση να το μεταδώσει στο μωρό του. Αυτό είναι σημαντικό, και οτιδήποτε άλλο – είναι απλά συγκεκριμένες μέθοδοι.

Θυμάμαι την ιστορία του Πρωθιερέα Βλαντιμίρ Βορομπιώφ, τον οποίον, στα παιδικά του χρόνια, κοινωνούσαν μόνο μία ή δύο φορές το χρόνο, αλλά θυμάται κάθε μια από αυτές τη φορές, και πότε έγινε αυτό, και ποια ήταν η πνευματική εμπειρία. Τότε, την εποχή του Στάλιν, να πηγαίνεις συχνά στην εκκλησία ήταν αδύνατο.Το να σε δούν ακόμα και οι φίλοι σου, θα μπορούσε να απειλήσει όχι μόνο την απώλεια της εκπαίδευσης, αλλά να επισύρει και φυλάκιση. Ο πατέρας Βλαντιμίρ θυμάται κάθε ερχομό του στην εκκλησία, που ήταν γι αυτόν ένα μεγάλο γεγονός. Δεν μπορούσε να υπάρξει πραγματικά αφορμή για να ατακτείς,να συνομιλείς, να φλυαρείς με τους συνομηλίκους στην ακολουθία. Έπρεπε να ρθεις στην λειτουργία, να προσευχηθείς, να κοινωνήσεις των Αγίων Θείων Μυστηρίων, και να ζεις προσδοκώντας την επόμενη τέτοια συνάντηση. Νομίζω ότι πρέπει να κατανοήσουμε την κοινωνία – συμπεριλαμβανομένων των μικρών παιδιών σε μια εποχή σχετικής συνείδησης – όχι μόνο ως φάρμακο για την υγεία του σώματος και της ψυχής, αλλά και ως κάτι απείρως πιο σημαντικό. Ακόμη και από το παιδί θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως μια σύνδεση με το Χριστό.

Το κύριο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε είναι το να γίνουν η επίσκεψη της λειτουργίας και η κοινωνία για το παιδί μας κάτι που πρέπει να κερδίσει και όχι αυτό που τον παρακινούμε. Πρέπει να προσπαθήσουμε να ανοικοδομήσουμε τη στάση της οικογένειάς μας απέναντι στην ακολουθία, έτσι ώστε να μην είμαστε εμείς που θα σπρώξουμε τον έφηβό μας να κοινωνήσει αλλά ο ίδιος -μετά από μια ορισμένη πορεία,που τον ετοίμαζε να λάβει Θεία Κοινωνία – θα είχε το δικαίωμα να έρθει σε λειτουργία και να κοινωνήσει.

Και ίσως είναι καλύτερα το πρωί της Κυριακής, να μην το σκουντάμε για να ξυπνήσει το παιδί μας που διασκέδαζε το Σάββατο το βράδυ: «Σήκω, αργούμε για τη λειτουργία!» αλλά να ξυπνάει χωρίς εμάς και να βλεπει ότι το σπίτι είναι άδειο. Και ότι έμεινε χωρίς γονείς και χωρίς την εκκλησία, και χωρίς τη γιορτή του Θεού.Ας ερχόταν στις ακολουθίες μόνο για ένα ημίωρο, ακριβώς στην κοινωνία, αλλά δεν μπορεί να μην αισθανθεί κάποια διαφορά μεταξύ του Κυριακάτικου ξαπλώματος στο κρεβάτι και του τί πρέπει να κάνει αυτή τη στιγμή ο κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός. Όταν επιστρέψετε από την εκκλησία, μην κατηγορήσετε το παιδί σας. Ίσως η εσωτερική θλίψη σας για την απουσία του από τη θεία λειτουργία, αντηχεί πιο αποτελεσματικά σ’αυτόν από δέκα γονικά σπρωξίματα, «άντε πήγαινε», «άντε προετοιμάσου», « διάβασε προσευχές».

Ως εκ τούτου, οι γονείς του παιδιού το οποίο είναι στη συνειδητή του ηλικία, δεν πρέπει ποτέ να το ενθαρρύνουν σε εξομολόγηση ή κοινωνία. Και αν είναι σε θέση να συγκρατήσουν τον εαυτό τους σ’ αυτό, τότε η χάρη του Θεού οπωσδήποτε θα αγγίξει την ψυχή του και θα βοηθήσει να μην χαθεί απο τα μυστήρια της Εκκλησίας.

Αυτά είναι μόνο μερικά σημεία που σχετίζονται με τη σύγχρονη πρακτική της παιδικής εξομολόγησης, τα οποία εξέθεσα απλά ως μια πρόσκληση να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση, και, πιθανώς, σε μια πολύ αδύναμη μορφή συζήτησης. Αλλά θα ήθελα οι άνθρωποι οι οποίοι είναι σε μεγάλο βαθμό πνευματικά πιο έμπειροι και έχουν πρακτική πνευματικού για δεκαετίες,να μιλήσουν για το θέμα αυτό.

theomitoros.blogspot.gr
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Τα λυπηρά της ζωής του ανθρώπου ως οδός μετανοίας

“Όποιος υποφέρει τα λυπηρά, θα πετύχει και τα χαρούμενα. Και όποιος ανέχεται με καρτερικότητα τα θλιβερά συμβάντα, δεν θα στερηθεί και τα ευχάριστα” μας διαβεβαιώνει ο άγιος Νείλος ο Ασκητής. Πολλές είναι οι αιτίες που αναστατώνουν την ψυχή σου, τα λυπηρά που μας βασανίζουν και μας πληγώνουν.

Δοκιμασίες του παρελθόντος, οι δυσκολίες του παρόντος και οι φόβοι για το μέλλον. Κάποιες μπορεί να είναι μεγάλες, κάποιες μπορεί να φαίνονται μικρές. Ο θάνατος ενός προσφιλούς προσώπου, η οικονομική καταστροφή, η διάλυση ενός γάμου, η επίσκεψη ανίατης ασθένειας.

Ίσως είχες την εντύπωση ότι ο Θεός έχει ετοιμάσει ένα θαυμάσιο σχέδιο για σένα και την οικογένειά σου που περιλαμβάνει οικονομική ευμάρεια, επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, σωματική και ψυχική υγεία.

Όμως αυτή είναι μια λανθασμένη εκτίμηση διότι ο Ιησούς Χριστός μάς προειδοποίησε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε”(Ιωάν.16,33).

Δεν μας είπε “ίσως” ή ότι “μπορεί να συμβεί”, αλλά ότι αυτό είναι βέβαιο. Παράλληλα όμως μάς διαβεβαίωσε ότι «ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μὴ οὖν φοβηθῆτε·» (Ματθ.10,30-31) δηλαδή ο Θεός έχει μετρημένες ακόμη και τις τρίχες τον κεφαλιού μας όλες, τη στιγμή πού εμείς για μια απ’ αυτές δείχνουμε ή μικρή ή καμία φροντίδα και αγνοούμε τον αριθμό τους. Ο Θεός δηλαδή γνωρίζει κι αυτά ακόμη τα ελάχιστα πού μάς συμβαίνουν, στα οποία εμείς δίνουμε μικρή σημασία. Αφού λοιπόν ο Θεός τόσο πολύ ενδιαφέρεται για μάς και τόσο πολύ παρακολουθεί όσα μάς συμβαίνουν, δεν θα φροντίσει για καθετί πού αφορά στην υγεία μας, για κάθε θλίψη μας, για ό,τι έχει σχέση με το μέλλον των παιδιών μας, για τούς συγγενείς και φίλους μας, για το σώμα και την ψυχή μας, για την πνευματική μας πορεία και την αιώνια σωτηρία μας; Μας διδάσκει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Ξέρετε, αυτὸ ποὺ λέει η Γραφή “καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἠριθμημέναι εἰσί”, είναι πραγματικότητα. Έτσι είναι. Τίποτε στὴ ζωή μας δὲν είναι τυχαίο. Ο Θεὸς φροντίζει ακόμη καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες της ζωής μας. Δὲν αδιαφορεί γιὰ μας, δὲν είμαστε μόνοι στὸν κόσμο. Μας αγαπά πολύ, μας έχει στὸ νου του κάθε στιγμὴ καὶ μας προστατεύει. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αυτὸ καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε».

Το ερώτημα “γιατί συμβαίνουν τα λυπηρά γεγονότα στη ζωή μας” ανακύπτει από τότε που άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη θέση του μέσα στον κόσμο, διατυπώνεται μέσα στο βιβλίο του Ιώβ και των Ψαλμών και ψελλίζεται από τα χείλη μας μέσα στο νοσοκομείο, μέσα στην οικονομική ανέχεια και ανεργία, μέσα στην κατάθλιψη, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια και το θάνατο. «Μη νομίζεις ότι κάθε θλίψη έρχεται στους ανθρώπους εξαιτίας των αμαρτιών. Υπάρχουν άνθρωποι που ευαρεστούν τον Θεό και όμως έχουν θλίψεις. Γιατί λέει η Γραφή: “Θα διωχτούν οι άνομοι και οι απόγονοι των ασεβών θα εξολοθρευτούν”(Ψαλμ. 36, 28), αλλ’ επίσης λέει: “Όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια στο όνομα του Ιησού Χριστού, θα υποστούν διωγμούς”( Β΄ Τιμ. 3, 12)»(Άγιος Μάρκος ο ασκητής).

Σκέψεις σκοτεινές μάς πνίγουν και προκαλούν στα βάθη της ψυχής μας αισθήματα αγωνίας. Εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε μια ολοκληρωμένη απάντηση σε αυτό το «γιατί» διότι δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια του Θεού, να κατανοήσουμε το μέλλον ως παρόν όπως ο Θεός. Στην παρούσα ζωή δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, να κατανοήσουμε το σχέδιο του Θεού και κατά συνέπεια να ερμηνεύσουμε ορθώς όλα όσα συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας διότι τώρα η γνώση μας είναι περιορισμένη, τα πάντα τα βλέπουμε σαν μέσα από μεταλλικό καθρέπτη, «δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι», όπως λέγει και ο Απ. Παύλος (Α΄Κορ.13,12), αμυδρά, θαμπά και ακαθόριστα, ώστε να μας μένουν πολλά ασαφή και σκοτεινά, άλυτα προβλήματα και απορίες.

Η χρήση της ανθρώπινης λογικής είναι ανήμπορη να δώσει εξηγήσεις ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος υποφέρει χωρίς την γνώση των αιτιών. Γι΄ αυτό το λόγο μάς προτρέπει ο άγιος Σιλουανός: «Κράτα το νου σου στον Άδη, και μην απελπίζεσαι». Όταν βυθιζόμαστε στην απόγνωση, όταν νιώθουμε ανήμποροι να αντιδράσουμε στη δοκιμασία, όταν έχει γκρεμιστεί κάθε ίχνος αισιόδοξης προοπτικής, τότε πράγματι η ψυχή μας ζει μέσα στον Άδη, βιώνουμε την υπερβατική κατάσταση της “εγκαταλείψεως” από το Θεό. Όμως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε διότι αυτή «η κίνησις προς τα κάτω, προς το σκότος τα εξώτερον, είναι απαραίτητος εις πάντας ημάς, ίνα παραμείνωμεν σταθεροί εν τω πνεύματι της αυθεντικής χριστιανικής ζωής», μας διδάσκει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, διότι εάν οι ρίζες του δέντρου δεν «εισέδυον εις τα σκοτεινά έγκατα της γης -ίσως τοσούτον βαθέως, όσον υψούται και η κορυφή», δεν θα μπορούσαν να το τρέφουν και να το στηρίζουν. Κατά τον ίδιο τρόπο, αυτή η είσοδος του ανθρώπου στην σκοτεινή άβυσσο των παθημάτων, στον Άδη των προβλημάτων της παρούσης ζωής, μας κάνει πιο δυνατούς, μας δίνει την ώθηση να ανυψωθούμε στα ύψη της πνευματικής ζωής.

Με άλλα λόγια, όπως μας διδάσκει ο Γέροντας Εφραὶμ Φιλοθεΐτης, ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή, την κάνει ταπεινή, πονετική, αγαθή και έτσι καταστρώνεται το έδαφος για τη θεία επίσκεψη. Η ζωή του πιστού, η οδός προς τον ουρανό περνά μέσα από τον Άδη και αντανακλά την οδό του ίδιου του Χριστού ο Οποίος είναι Θεός ταπεινώσεως. «Εμφανίσθηκε ο Ιησούς στον ύπνο του οσίου Σιλουανού καθηλωμένος επάνω στο Σταυρό και του είπε: “Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν”» (Αρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ).

«Αυτός μας κάνει να πονούμε και Αυτός μας θεραπεύει, χτυπά και με τα χέρια Του μας γιατρεύει πάλι, ταπεινώνει και ανυψώνει, θανατώνει και δίνει ζωή, κατεβάζει στον Άδη και ανεβάζει» (Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος). «Στις ακούσιες θλίψεις είναι κρυμμένο το έλεος του Θεού, το οποίο τραβά σε μετάνοια εκείνον που δείχνει υπομονή και τον γλυτώνει από την αιώνια κόλαση», λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής. «Ας μη λησμονούμε εκείνον πού έλεγε προς τον Κύριον: “Πόσες θλίψεις μου έδειξες! Θλίψεις πολλές και κακές! Δεν με εγκατέλειψες όμως, αλλά με επισκέφθηκες με στοργή και με εζωογόνησες και με ανύψωσες και πάλι μετά την πτώση μου από τα βάθη της γης όπου είχα πέσει” (Ψαλμ. 70, 20)», αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Σε ερώτηση μιας μοναχής γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ, ο άγιος Παΐσιος απήντησε ως εξής: «Από την αγάπη του Θεού! Ο Καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη, από θεία καλωσύνη, και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική, δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψη ο άνθρωπος, να αγωνισθή και να δώση εξετάσεις στην υπομονή στους πόνους, ώστε να μην μπορή να Του πη ο διάβολος: “Πως τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;”. Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα γι’ αυτήν».

Πράγματι, ως ζωή συνεχούς μετανοίας, η ζωή του χριστιανού είναι ταυτόχρονα συμμετοχή στη Γεθσημανή και στη Μεταμόρφωση, στο Σταυρό και στην Ανάσταση. Όπως το περιέγραψε και ο απ. Παύλος, «ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. 6,9-10), δηλαδή πολλὲς φορὲς φτάνουμε μέχρι το χείλος του θανάτου, κι όμως τελικά είμαστε ζωντανοί! Μας παιδαγωγεί με δοκιμασίες η αγάπη του Θεού, αλλά δεν μας αφήνει να χαθούμε. Στα μάτια των ανθρώπων η ζωή μας φαίνεται αξιολύπητη, εμείς όμως πάντοτε χαιρόμαστε για όλα. Μας θεωρούν φτωχούς, στην πραγματικότητα όμως είμαστε πάμπλουτοι· ζούμε, σαν να μην έχουμε τίποτα που να μας ανήκει, ενώ ουσιαστικά κατέχουμε τα πάντα. Μπορεί να θλιβόμαστε αλλά δεν μας καταβάλλουν οι θλίψεις, δεν φτάνουμε σε αδιέξοδο, «ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι» (Β΄ Κορ. 4,8).

Το σημαντικό τελικά δεν είναι να εξηγήσεις το “γιατί” αλλά το “πώς” θα υπερβείς όλα αυτά τα λυπηρά γεγονότα, πώς θα αντεπεξέλθεις σ’ όλα αυτές τις μαύρες σκέψεις οι οποίες σε περιτριγυρίζουν «ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», όπως ψάλλουμε στον Μέγα παρακλητικό κανόνα προς την Κυρία Θεοτόκο, πώς θα φέρεις άξια το σταυρό, πως θα υπομείνεις άξια την οδύνη, μια οδύνη που στο τέλος μεταμορφώνεται σε χαρά και οδηγεί στη σωτηρία. «Θα λησμονήσω το παράπονό μου, θα παρατήσω το πένθος μου και θα παρηγορηθώ», αναφέρει ο πολύαθλος Ιώβ (Ιώβ 9,27).

Καταρχήν πρέπει να φιλοσοφήσουμε το νόημα της παρούσης ζωής και να αναζητήσουμε το λόγο που θλιβόμαστε και λυπούμαστε. Η απάντηση είναι ότι είμαστε προσκολλημένοι σε πράγματα που είναι πρόσκαιρα και παροδικά. Επιθυμούμε οικονομική άνοδο, σωματική ομορφιά, κοινωνική καταξίωση, μια άνετη, χωρίς κόπους, ζωή. Αυτή η επιθυμία μας όμως στηρίζεται πάνω σε μια αυταπάτη διότι έχουμε την εντύπωση ότι τα πράγματα αυτού του κόσμου διαρκούν αιώνια ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν φευγαλέες διαδικασίες και απατηλά όνειρα.

Όταν ματαιώνονται οι κοσμικές μας επιθυμίες τότε βυθιζόμαστε στη λύπη. Αντίθετα, εάν αποσυνδεθούμε από την εμπαθή προσκόλληση στα υλικά αγαθά τότε θα κόψουμε και την κλωστή που συνδέει την ύπαρξή μας με την λύπη και τον πόνο. Γι’ αυτό το λόγο ο Ιώβ έμεινε ατάραχος όταν τα στερήθηκε όλα, διότι δεν ήταν προσκολλημένος στα υλικά αγαθά. Αν δούμε αυτή τη ζωή ως προετοιμασία για την αιωνιότητα θα κατανοήσουμε ότι είμαστε πρόσκαιροι και παροδικοί.

Είμαστε ένα όνειρο της στιγμής, έλεγε με το δικό του τρόπο ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος: “Ένα πέταγμα πουλιού που χάνεται στα ύψη. Ένα καράβι που διασχίζει το πέλαγος και σύντομα σβήνουν τα ίχνη του… σκόνη, αχνός, μια πρωινή δροσιά, ένα λουλούδι που δεν προλαβαίνει να ανθίσει και μαραίνεται… Τέτοια είναι η ζωή μας”.

Οι άγιοι πατέρες μας συμβουλεύουν ότι πρέπει να έχουμε μνήμη θανάτου κάθε στιγμή της ζωής μας διότι δεν γνωρίζουμε πότε θα εγκαταλείψουμε αυτόν τον κόσμο. Αυτή η μνήμη του θανάτου δεν μπορεί να αφορά τους ανθρώπους που έχουν κάποια ανίατη ασθένεια αλλά και όλους μας διότι δεν γνωρίζουμε την στιγμή που θα μάς καλέσει ο Κύριος να εγκαταλείψουμε τον παρόντα κόσμο. Αυτή η μνήμη του θανάτου προξενεί στον πιστό Χριστιανό την υπομονή στην κάθε θλίψη που συναντά διότι γνωρίζει ότι δεν έχει «ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν» επιζητεί(Εβρ13,14) και γι’ αυτό δεν γογγύζει στις δοκιμασίες και αδικίες του προσωρινού αυτού κόσμου.

Όποιος φιλοσοφεί σωστά το μυστήριο του θανάτου, αντιμετωπίζει σωστά και όλα τα περιστατικά της ζωής του. “Να θεωρείς αυτή τη ζωή πανηγύρι”, έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος. «Αν την εκμεταλλευτείς σωστά, αν φερθείς σαν έξυπνος, φρόνιμος έμπορος, θα έχεις μεγάλο κέρδος. Διότι αντάλλαγμα των μικρών είναι τα μεγάλα και των ρεόντων και φευγαλέων, τα αιώνια. Με τα λίγα δηλαδή και παροδικά χρόνια της παρούσης ζωής μας μπορούμε, εάν τα ζήσουμε θεάρεστα, να κερδίσουμε την αιώνια Βασιλεία των Ουρανών». Σε αυτὸν τον κόσμο δεν έχουμε θέση κανείς. Ο πνευματικὸς κόσμος μάς περιμένει όλους. Περαστικοὶ είμεθα πάνω στη γη. (Γέρων Εφραὶμ Φιλοθεΐτης)

Ο χρόνος ρέει και μαζί και οι όμορφες στιγμές του. Πολλές φορές τα πάντα φαίνονται τέλεια και ιδανικά, επαγγελματική και οικονομική καταξίωση, μια όμορφη οικογένεια. Ξαφνικά, απροσδόκητες καταστάσεις διακόπτουν αυτήν την ευτυχία. Ειδικότερα οι ασθένειες προκαλούν ισχυρό τράνταγμα. Η ζωή μας κλονίζεται∙ μαζί και η εμπιστοσύνη μας στο Θεό. «Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή να θυμάσαι το Θεό, και ποτέ δεν θα σου λείψει αφορμή προς μετάνοια», προτρέπει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

Αν την υγεία μας, τη σπαταλήσαμε σε ανώφελα έργα, καλούμαστε στην ασθένεια να σκύψουμε μέσα μας, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να προσευχηθούμε θερμά. Μας διδάσκει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Μὴ κατηγορεῖτε τὸν καρκίνο. Ξέρετε πόσους έστειλε στὸν Παράδεισο ὁ καρκίνος»; Ο άγιος Πορφύριος είχε για χρόνια καρκίνο και για μακρά περίοδο τον είχε «νικήσει». Έλεγε για το θέμα: «Ο καρκίνος είναι η καλύτερη αρρώστια. Με τις άλλες ασθένειες νομίζεις ότι θα τα καταφέρεις. Με αυτήν, όμως, καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν και πλέον βρίσκεσαι μόνος σου, αντιμέτωπος με τον Θεό. Γαντζώνεσαι από την ελπίδα και σώζεσαι».

Ο άγιος Διάδοχος Φωτικής, αναφέρει ότι αυτός που έχει μία χρόνια και ανίατη ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει, αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως έναν μεγαλομάρτυρα. Ο πόνος μάς αφυπνίζει να ενδιαφερθούμε καλύτερα για τη μετάνοια, την ταπείνωση, την αναθέρμανση της πίστης μας και τη συμπόνια του πλησίον μας. Ο πόνος, σωματικός ή ψυχικός, μας επισκέπτεται για κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό λόγο, για να ξαναδούμε την πορεία, τους στόχους και τον σκοπό της εφήμερης ζωής μας. Αυτό αποτελεί αξιοπρέπεια και είναι αληθινά λυπηρό να μεταφράζεται ως «αξιοπρέπεια» η παραίτηση από τη ζωή λόγω μιας ανίατης ασθένειας, η αυτοκτονία ή όπως θέλουν κάποιοι να την ονομάζουν ευθανασία.

Η ευθανασία δεν είναι αξιοπρεπή παραίτηση από τη ζωή αλλά απελπισία και απόγνωση. Ακυρώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας. Είναι παγίδα του σατανά για να κάνει τον άνθρωπο να απωλέσει τη σωτηρία του. Για τον χριστιανό ο οποίος έχει ως πρότυπο τους αγίους Μάρτυρες η απελπισία είναι ανεπίτρεπτη όπως και η αυτοκτονία ή ευθανασία. Ρώτησαν τον άγιο Παΐσιο, γιατί κάποιοι πού συναντούν δυσκολίες αυτοκτονούν και ο άγιος απάντησε ότι «αιτία είναι ο εγωισμός, ὁ οποίος οδηγεί στήν απελπισία. Ο διάβολος ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου “ἐν καιρῷ θλίψεως” ότι όλα τελείωσαν κι ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε πια για το πρόβλημά του. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο ψέμμα του διαβόλου, που μας πολεμά με το ισχυρότερο όπλο του, την απελπισία! Κι αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε, μπορεί όμως ο Παντοδύναμος Θεός, πού μας διαβεβαίωσε ότι “ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν”».

Ο άνθρωπος καλείται να ελπίζει για την ίαση μέχρι την τελευταία στιγμή διότι υπάρχει πιθανότητα ο οργανισμός να ανανήψει από την ασθένεια, ίσως οι γιατροί σφάλλουν στις εκτιμήσεις τους. Θα αναφέρουμε ένα περιστατικό το οποίο έχει δημοσιευθεί στο διαδίκτυο: κάποιος Έλληνας ομογενής που ζούσε στην Αμερική το 1975 διαγνώστηκε με καθολικό καρκίνο σε τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν ότι είχε μόλις 6 μήνες ζωής. Ο άνθρωπος αυτός επέλεξε να φύγει από την Αμερική και να έρθει να πεθάνει στην πατρίδα του την Ικαρία. Γύρισε λοιπόν και άρχισε να ζει όσο καιρό ο Θεός του όριζε ακόμα, στην εκκλησία του, στο καφενείο του, και στο περιβόλι του να σκαλίζει τα φυτά του. Οι μήνες πέρασαν. Τα χρόνια έφυγαν. Κάποτε πήγε σε έλληνες γιατρούς στην Αθήνα και τον βρήκαν παντελώς υγιή και χωρίς ίχνος καρκίνου. Και μετά από 25 χρόνια σε μεγάλη πια ηλικία αποφάσισε να πάει στην Αμερική να επισκεφθεί τους γιατρούς του και να τους πει τι συνέβη. Πήγε λοιπόν στην Αμερική, αλλά δυστυχώς οι γιατροί είχαν πεθάνει. Αυτή είναι μια απλή ιστορία που αποδεικνύει απλά ότι για το τέλος του ανθρώπου τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντα ο Θεός και κανείς άλλος.

Κατά τη διάρκεια των δύσκολων στιγμών της ζωής μου, όταν η ζωή μου φαίνεται γκρίζα και ζοφερή και το μέλλον χωρίς ελπίδα πρέπει να σκέφτομαι ότι τα πάντα βρίσκονται κάτω από την Θεία Πρόνοια. Εγώ δεν γνωρίζω γιατί είμαι ασθενής, γιατί ακόμη δεν έχω θεραπευθεί ή αν τελικά θεραπευθώ. Η εξέλιξη της ασθένειάς μου μπορεί να είναι απρόβλεπτη, είναι δύσκολο για μένα να πράξω κάτι και αυτή η αβεβαιότητα με αναστατώνει. Αναζητώ απαντήσεις και ίσως όπως ο Ιώβ αναστατώνομαι με όλα αυτά τα λυπηρά που συμβαίνουν γύρω μου αλλά όπως ο Ιώβ κατανοώ ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο όλων όσων συμβαίνουν στη ζωή μου και σε όλο τον κόσμο. Αυτός γνωρίζει καλύτερα από εμένα. Δεν γνωρίζω το λόγο που επέτρεψε ο Θεός να με επισκεφθεί η λύπη και η θλίψη, ξέρω όμως ότι ο Θεός δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει ποτέ. «Θα πρέπει να θεωρείς πώς καθετί πού συναντάς στην πορεία σου, μικρό ή μεγάλο, το στέλνει ό Θεός για να σε βοηθήσει στον αγώνα σου. Μονάχα αυτός γνωρίζει ότι σού είναι ωφέλιμο και ότι χρειάζεσαι σε κάθε περίσταση: επιτυχίες, αναποδιές, πειρασμούς, πτώσεις. Τίποτε δε συμβαίνει τυχαία και χωρίς να αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτείς από αυτό. Πρέπει να το αποσαφηνίσεις καλά μέσα σου αυτό, γιατί έτσι μεγαλώνει η εμπιστοσύνη σου στον Κύριο πού αποφάσισες να ακολουθήσεις» (Tito Colliander).

Πρέπει με προσευχή να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και όλα τα ζητήματα της ζωής μας στην Θεία Πρόνοια, με προσευχή η οποία θα πρέπει να περιέχει όχι μόνο πίστη αλλά και ταπείνωση.

Αυτό το οποίο πρέπει να πράξουμε όλοι μας είναι να βρισκόμαστε κάθε λεπτό της ζωής μας σε κατάσταση μετανοίας ώστε να εκμεταλλευθούμε τον παρόντα πρόσκαιρο βίο για να μετανοήσουμε διότι «το ψάρι, και να πιαστεί, αν σκίσει το δίχτυ και ορμήσει προς το βυθό, όσο βέβαια είναι ακόμα στο νερό, σώζεται. Αν όμως το τραβήξουν στη στεριά, τότε πια δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Έτσι κι εμείς. Όσο είμαστε σ’ αυτή τη ζωή, έχουμε πάρει τη δύναμη και την εξουσία από το Θεό να σπάσουμε μόνοι μας τις αλυσίδες των θελημάτων του εχθρού, να πετάξουμε το φορτίο των αμαρτιών μας με τη μετάνοια και να σωθούμε, κερδίζοντας τη Βασιλεία των Ουρανών. Αν όμως μας προφτάσει το φοβερό εκείνο πρόσταγμα, αν η ψυχή χωριστεί από το σώμα και το σώμα μπει στον τάφο, τότε δεν μπορούμε πια να βοηθήσουμε τον εαυτό μας – όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ψάρι, πού το τράβηξαν απ’ το νερό και το έκλεισαν μέσα σε δοχείο» (άγιος Εφραίμ ο Σύρος).

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η πίστη στο Χριστό αλλάζει ολοκληρωτικά τον άνθρωπο

Ασφαλώς έχουμε μέσα στην ψυχή μας και αγαθές διαθέσεις, όχι μόνο κακές ∙ και πολλές φορές υπακούουμε στις αγαθές κινήσεις και κάνουμε πολλά καλά πράγματα τα οποία μας φέρνουν κοντά στο Θεό, τα οποία αυξάνουν την πίστη μας.

Αν δεν έχουμε την πίστη ως θεμέλιο, είναι δυνατόν άλλοτε να κάνουμε το καλό και άλλοτε να κάνουμε κακό, άλλοτε να είμαστε καλοί και άλλοτε να μην είμαστε καλοί. Ενώ, όποιος έχει πίστη στο Χριστό, όποιος αφήνεται στο να καθοδηγείται από το Χριστό δεν κάνει πλέον το κακό, γιατί έχει κατά Θεόν γεννηθεί και ο Θεός τον οδηγεί στην κατάσταση του να μην κάνει το κακό. Ακόμη και αν κάποτε το θέλει, δεν μπορεί πλέον να κάνει κακό!

Στο Γεροντικό γίνεται λόγος για ένα γέροντα που από την πολύ μεγάλη αγαθότητα δεν ήξερε πλέον τί είναι η κακία. Δεν μπορούσε πλέον να σκεφτεί το κακό, να πράξει το κακό, να μιλήσει για το κακό. Ήταν τόσο αγαθός, ώστε δεν μπορούσε κανείς να τον αποσπάσει από το αγαθό. Γιατί; Διότι η αγαθότητά του ήταν θεμελιωμένη στην πίστη στο Χριστό. Όποιος πιστεύει στο Χριστό έχει και τη βοήθεια του Χριστού.

Στην προς Εφεσίους επιστολή διατυπώνεται από τον Απόστολο Παύλο η επιθυμία «κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως» (Εφεσ. 3,17). Η πίστη φέρνει το Χριστό κοντά μας. Η πίστη φέρνει το Χριστό μέσα μας. Η πίστη κάνει το Χριστό να εργάζεται μέσα στην ύπαρξή μας και μέσα στη ζωή μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όποιος πιστεύει σώζεται. Όποιος πιστεύει είναι ευάρεστος στο Θεό. Όποιος πιστεύει έχει ζωή θεμελιωμένη στην πίστη. Όποιος πιστεύει στο Θεό δεν μπορεί να αδιαφορεί για το Θεό.

* «Ο Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν
Χωρίς φως, φωτισμένος»
Μετάφραση- επιμέλεια:
Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης-Εκδόσεις ΑΘΩΣ

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Welt: Είναι το ευρώ υπεύθυνο για τα Μεσογειακά δεινά;

Σε κύριο άρθρο της η Welt υποστηρίζει ότι εάν το ευρώ συνεχίσει να στραγγαλίζει τις οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου και παράλληλα συνεχίσουν να καταφθάνουν μαζικά νέα κύματα προσφύγων, τότε διακυβεύεται η ύπαρξη της Ε.Ε.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα Die Welt σε εκτενές της άρθρο, πέρα από την προσφυγική κρίση που πλήττει πρωτίστως τις μεσογειακές χώρες, «[…] έχει συσσωρευτεί κατά μήκος των ανοιχτών θαλάσσιων συνόρων […] και μια πολιτική κρίση, η οποία αναμένεται να δοκιμάσει τους επόμενους μήνες τις αντοχές της ΕΕ. Διότι σχεδόν όλες οι μεσογειακές χώρες αντιμετωπίζουν παρά ή και εξαιτίας της συμμετοχής τους στο ευρωπαϊκό εγχείρημα δραματικά προβλήματα».

Ξεκινώντας από το παράδειγμα της Ελλάδας η Welt αναφέρει ότι «δεν χρειάστηκε να περάσουν ούτε καν δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ για να καταρρεύσει στη χώρα η άπληστη κρατική χρηματοδότηση. Εδώ και σχεδόν οκτώ χρόνια η χώρα έχει λάβει μεν άπειρα χρήματα διάσωσης, κυρίως για τις χρεοκοπημένες τράπεζες και άλλους οφειλέτες, παρά ταύτα όμως η οικονομία της δεν κατάφερε να ορθοποδήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της ΕΕ όπου κατέρρευσε το κομματικό σύστημα».

«Οι ισχυροί Σοσιαλιστές εξαφανίστηκαν ενώ από το τροτσκιστικό συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ εξήλθε ο νέος ισχυρός άνδρας Αλέξης Τσίπρας ο οποίος συγκυβερνά έως σήμερα και πέρα από κάθε λογική με ένα ακροδεξιό στρατιωτικό κόμμα. Η κατάσταση αυτή είναι ανησυχητική για την ΕΕ κυρίως επειδή εξαπλώθηκε κατά μήκος της Μεσογείου όχι μόνον η ελληνική κρίση χρέους αλλά και η πολιτειακή κρίση. Ακόμη και η Πορτογαλία η οποία το 1995 δεν μετρούσε καν κρατικά χρέη, αναγκάστηκε να ενταχθεί στο μηχανισμό διάσωσης της ΕΚΤ. Στην Κύπρο κινδύνευσε μάλιστα το σύνολο του τραπεζικού συστήματος το οποίο κατάφερε να διασωθεί με πολλά δις της ευρωτράπεζας. Σχεδόν 60.000 Κύπριοι αποταμιευτές έχασαν τεράστια ποσά» προσθέτει.

Το Ευρώ και η Καταλονία

Η εφημερίδα συνδέει το ευρώ και την οικονομική κρίση της περασμένης δεκαετίας και με την πρωτοφανή πολιτική κρίση που πλήττει εδώ και μήνες την Ισπανία με αφορμή το ζήτημα της Καταλονίας. «Μπορεί το επίμονο κίνημα της ανεξαρτησίας μερίδας των Καταλανών να απορρέει από την ιστορική αντίσταση κατά του Φράνκο και της ισπανικής γλώσσας, ωστόσο χωρίς τη μαζική κρίση στην αγορά ακινήτων, χωρίς την ύφεση των τελευταίων ετών δεν θα είχε διαβρωθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό η εμπιστοσύνη των σχετικά πλούσιων Καταλανών στο ισπανικό έθνος. Όπου δεν υπάρχει κάτι για να αναδιανεμηθεί, προκύπτουν αποσχιστικά κινήματα».

Ως παραδείγματα περαιτέρω σοβαρών και εν δυνάμει επικίνδυνων πολιτικών κρίσεων η Welt αναφέρει τη δολοφονία της Μαλτέζας δημοσιογράφου Δάφνης Καρουάνα Γκαλίσια αλλά και τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Σικελία, σχολιάζοντας ότι οι εκλογές αυτές προμηνύουν κακά για την Ιταλία.

Και η εφημερίδα καταλήγει: «Μπορεί λοιπόν η Μεσόγειος να είναι η κοιτίδα της ευρωπαϊκής ιδέας. Ωστόσο εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, εάν το ευρώ συνεχίσει να στραγγαλίζει τις οικονομίες στο νότο και συνεχίσουν να διαπερνούν μαζικά πρόσφυγες τα θαλάσσια σύνορα, τότε η Μεσόγειος θα γίνει πιθανότατα η ταφόπλακα της Ευρώπης».

Ευέλικτες μορφές εργασίας στην Ελλάδα

Στα υψηλότατα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα αναφέρεται σύντομο άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Der Spiegel υπό τον τίτλο: «Σχεδόν τα δυο τρίτα των Ελλήνων χωρίς θέση πλήρους απασχόλησης» και υπότιτλο «Μπορεί να μειώνεται το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα, ωστόσο οι νέες θέσεις εργασίας είναι συχνά προβληματικές. Το ποσοστό της ευέλικτης εργασίας αυξήθηκε στο 62%. Κυρίως οι νέοι άνθρωποι ζουν στα πρόθυρα της φτώχειας».

Όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό επικαλούμενο πρόσφατα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, «από τα δυο περίπου εκατομμύρια των εργαζομένων, τα 1,1 εκατομμύρια απασχολούνται χωρίς συμβόλαια πλήρους απασχόλησης. Εργάζονται σε ευέλικτες θέσεις εργασίας, ήτοι με μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση. Τα πρόσφατα στοιχεία επισκιάζουν τα στοιχεία για το ελληνικό ποσοστό ανεργίας που υποχώρησε ελαφρώς τους τελευταίους μήνες. Οι λόγοι για το υψηλό ποσοστό μερικής απασχόλησης είναι, εκτός από τις επιταγές των πιστωτών για τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, και η αβέβαιη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση […]. Κυρίως νέοι άνθρωποι εργάζονται για λιγότερο από 400 ευρώ το μήνα. Γι' αυτό πολλοί από αυτούς ζουν στα πρόθυρα της φτώχειας και εξαρτώνται από τη στήριξη της οικογένειάς τους».

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: Το έπος του 1940 και οι ευθύνες του Ελληνισμού

Του Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
Στα δύσκολα χρόνια που ζούσε η Ανθρωπότητα με το ξέσπασμα του αδυσώπητου σκληρού και απάνθρωπου Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που οι περισσότερες χώρες, και μάλιστα μεγάλες και ισχυρές, ή συμμαχούσαν με τη Γερμανία, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Τουρκία, ή παρεδίδοντο χωρίς όρους στο εχθρό, η μικρή τότε και αδύνατη Ελλάδα, ανταποκρινόμενη περισσότερο στο μεγαλείο του ιστορικού της βίου ως η Χώρα που συνέβαλε τα μέγιστα εις την επικράτηση των αγαθών της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της Παιδείας, της τέχνης και του πολιτισμού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, σήκωσε ηρωικά το ανάστημα της με τη ψυχική δύναμη της Ιστορίας της για να αντιτάξει στους Τύραννους του Διαβόλου που απειλούσαν χώρες και λαούς, το ηρωικό «ΟΧΙ».




Για εκείνους που υπολογίζουν τα πράγματα μόνο από την υλική τους πλευρά, αυτό το «ΟΧΙ» έμοιαζε με επιλογή πορείας προς την καταστροφή, γιατί η υλική δύναμη του εχθρού ήταν εγγύηση για την επικράτηση τους. Οι αριθμοί ήταν πολύ μεγάλοι για τον εχθρό. Στην ιστορία των λαών όμως υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να είναι έτοιμοι και να πεθάνουν για να προστατέψουν και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα της ανθρωπότητας, ότι η ζωή έχει νόημα, όταν ζει κανείς με αξιοπρέπεια, διασώζοντας το αγαθό της ελευθερίας, προστατεύοντας το αγαθό της ειρήνης, προστατεύοντας τον θεσμό της οικογένειας, τον ιερό θεσμό της πατρίδας, συμβάλλοντας στην προστασία και στην επικράτηση της δικαιοσύνης.

Αυτό τον αγώνα άλλωστε έδωσαν οι ολιγοστοί Έλληνες με τους τρακόσιους του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες για να διαφυλάξουν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ορδές των βάρβαρων Ασιατών του Ξέρξη. Το «Μολών λαβέ» ηχεί διαχρονικά στους υπόδουλους λαούς. Αυτή τη στάση της θυσίας κράτησε κι ο Σταυραετός του Μαχαιρά έστω κι αν ήξερε ότι οι Άγγλοι θα τον έκαιγαν ζωντανό ρίχνοντας του βενζίνα με το ελικόπτερο τους.
Ακολουθώντας το μεγαλείο του ηρωισμού των αρχαίων Σπαρτιατών, οι νεοέλληνες του 1821, με επικεφαλής την Εκκλησία μας και τις Δυνάμεις του Απόδημου Ελληνισμού, οργάνωσαν τον μεγάλο ξεσηκωμό εναντίον των αλλόπιστων Οθωμανών Τούρκων για να μας απελευθερώσουν από το ζυγό της δουλείας, που στα τετρακόσια χρόνια της εθνικής ταπείνωσης και της σταύρωσης μας και του καθημερινού εξευτελισμού των προγόνων μας, κατά τον Εθνικό μας Ποιητή, «όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».
Η ίδια λοιπόν ηρωική Ελληνική ψυχή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», η Ελληνική ψυχή των Θερμοπύλων, η ηρωική ψυχή του 1821, «και σαν πρώτα ανδρειωμένη», αντέταξε στον φαινομενικά παντοδύναμο Άξονα της εποχής το ηρωικό «ΟΧΙ».

Αυτό το δυνατό «ΟΧΙ» αντέταξαν αργότερα ηρωικά κι οι Έλληνες της Κύπρου στους αποικιοκράτες Βρεττανούς με το έπος της ΕΟΚΑΣ, που αποτέλεσε με τη σημαία του Εθνάρχη Μακαρίου και του Θρυλικού Αρχηγού Γρίβα Διγενή το απελευθερωτικό έναυσμα της επανάστασης των σκλαβωμένων από την αποικιοκρατία λαών της Αφρικής.
Στο πρόσωπο των Ελλήνων του 40, η τραυματισμένη γεμάτη πληγές ανθρωπότητα πίστεψε ξανά ότι μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια της και την ελευθερία της. Γεννήθηκε ξανά στις καρδιές των ανθρώπων η ελπίδα για την επικράτηση της δικαιοσύνης και της διαφυλάξεως της πραγματικής ειρήνης, που εκφράζεται ως ισότητα και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το μυστικό της μεγάλης νίκης των Ελλήνων που ένωσε τους συμμάχους για να συντρίψουν τους Χιτλερικούς Γερμανούς που αποτελούσαν απειλή για την ελευθερία των λαών ήταν η βαθιά τους πίστη στο Θεό να διαφυλάξουν το θείο θέλημα του, να προστατεύουμε με κάθε τρόπο το αγαθό της ζωής ως δώρο Θεού.

Αυτή τη ενότητα χρειαζόμαστε και σήμερα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο για να ζήσουμε καλύτερες ημέρες.
Ως Ελληνισμός έχουμε κάθε ηθικό δικαίωμα ως απόγονοι εκείνων που αγωνίσθηκαν για τη υπόθεση της ελευθερίας των λαών, να ομιλούμε με θάρρος και αποφασιστικότητα για τις αδικίες σε βάρος των συνανθρώπων μας, όταν καταπατούνται παράφορα τα ανθρώπινα τους δικαιώματα, εκεί δηλαδή που καταπατούνται οι ανθρώπινες ελευθερίες και οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ανύπαρκτες ή νεκρές, εκεί που έχουμε φασαρίες, πολέμους, εσωτερικές συρράξεις, πείνα, πόνο και δυστυχία
Τα παραδείγματα στην Μέση Ανατολή, με την άρνηση των Εβραίων στα εκατομμύρια των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους Κράτος, την άρνηση της Τουρκίας,του Ιράκ και του Ιράν να αναγνωρίσουν το φυσικό εθνικό δικαίωμα 40 εκατομμυρίων Κούρδων να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο Κράτος, η εισβολή στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη και σύρραξη στη Συρία, η επικράτηση δικτατορικών καθεστώτων και η σιωπή των ισχυρών της γης όταν ελέγχουν τις οικονομίες των χωρών αυτών, αποτελούν για όλους μας πρόσκληση να αντιταχθούμε στις αδικίες αυτές και να διαδηλώσουμε με κάθε σαφήνεια την ευαισθησία μας και τη θέληση μας να αποδοθεί δικαιοσύνη, να προστατευθούν τα δικαιώματα των λαών για να κτίσουμε πραγματικά το οικοδόμημα της Παγκόσμιας Ειρήνης με την επικράτηση της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Διαφορετικά ενθαρρύνουμε επικίνδυνα το ανεξέλεγκτο φαινόμενο της τρομοκρατίας που αποτελεί πλέον απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και δημόσιο κίνδυνο για τον κάθε αθώο πολίτη.
Μόνο μέσα σ’ αυτή την προοπτική της κοινωνικής ευθύνης για τα προβλήματα της Παγκόσμιας Κοινωνίας μπορούμε να δικαιώσουμε και να τιμήσουμε τις θυσίες όλων εκείνων των ηρώων του 1940, που έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους πρόωρα για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Οι βιοπραγίες των Γερμανών με τον Χίτλερ και τον Ναζισμό (ταξιδεύοντας από το Ενδιμβούργο στο Γιοχάνεσπουργκ , 2005 από την Συνδιάσκεψη Κορυφής του G8 για την εξάλειψη της Φτώχειας) ‘ Απόσπασμα από το προσωπικό μου Ημερόλιο) του Σεραφείμ Κυκκώτη
Στο μεταξύ μέσα στο αεροπλάνο γράφοντας τις γραμμές αυτές παρακολουθώ κι ένα φιλμ που αναφέρεται στις τελευταίες στιγμές πριν τη πτώση της Γερμανίας κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δείχνει τις τελευταίες στιγμές του Χίτλερ πριν να αυτοκτονήσει. Όλα του έφταιγαν. Όλους τους έβριζε. Την αποτυχία του την ερμήνευε ως προδοσία όλων του των στρατηγών. Κι όταν οι γραμματείς του ήταν έτοιμες να μείνουν μαζί του ως το τέλος, τους έδινε για δώρο ένα ισχυρό δηλητήριο που θα τις βοηθούσε να πεθάνουν εύκολα. Με το τέλος του ο Χίτλερ έβλεπε και το τέλος του κόσμου. Κι αυτή του τη τρέλα τη μετέφερε και στους συνεργάτες του. Αποφάσιζαν ως παλληκαράδες να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με γενναιότητα.
Αυτοί που σκότωσαν πολλούς αθώους ανθρώπους, μπορούσαν εύκολα να σκοτωθούν και μεταξύ τους. Γι’ αυτούς ο θάνατος ήταν ένα παιχνίδι. Στο τέλος ο Χίτλερ πίστευε ότι κανένας δεν μπόρεσε να καταλάβει τα μεγάλα του σχέδια για τη Γερμανία και ολόκληρο τον κόσμο. Πίστευε ότι έπρεπε να καθαρίσει τη Γερμανία και το κόσμο από το Εβραϊκό δηλητήριο, όπως έλεγε, για να προοδέψει το Έθνος κι η Ανθρωπότητα.

Διαβάστε εδώ:  Η Αγία Σκέπη και το έπος του 1940
Ο Χίτλερ ήταν τρελός με τα όλα του, ένας όμως πολύ επικίνδυνος τρελός γιατί είχε φοβερές εξουσίες στα χέρια του, που μπορούσε, όπως προσπάθησε να καταστρέψει την ανθρωπότητα, και να τη σώσει, ή τουλάχιστο να βελτιώσει τις άσχημες συνθήκες ζωής πολλών ανθρώπων που υπόφεραν. Τρελοί έγιναν και όσοι τον ακολούθησαν, έστω κι αν τους έλεγε πιστούς υπουργούς και μεγάλους στρατηγούς και λαμπρούς επιστήμονες.
Η Γερμανία κι όλη η Ανθρωπότητα την πλήρωσαν ακριβά. Ο Χίτλερ πίστευε τα αντίθετα απ’ όσα δίδασκε ο Ιησούς Χριστός. Ο Χίτλερ έλεγε ότι η κατανόηση κι η ανεκτικότητα στην ανθρώπινη αδυναμία και στην ανθρώπινη ασθένεια είναι προδοσία σε βάρος της ανθρωπότητας. Ο Ιησούς Χριστός δίδασκε ότι η ασθένεια γίνεται αφορμή να δείξουμε την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας και να εισέλθουμε δι’ αυτών εις την Βασιλεία των Ουρανών.

Τελικά ο Χίτλερ ήταν άθρησκος και άθεος. Πίστευε μόνο στις αρρωστημένες ιδέες του εγκεφάλου του. Πίστευε μόνο στα αρρωστημένα του μυαλά. Έτσι πρέπει να ήταν κι ο Ηρώδης που κυνηγούσε τον Χριστό όταν ήταν βρέφος για να τον σκοτώσει, σκοτώνοντας τελικά όλα τα βρέφη της περιοχής του. Κι η ευθύνη εδώ δεν βαρύνει μόνο τον Ηρώδη, αλλά και τους αξιωματικούς του και τους στρατιώτες του κι ολόκληρη την κοινωνία της εποχής του που τον ανέχθηκε. Το ίδιο ισχύει και με τον Χίτλερ και με κάθε έγκλημα που γίνεται σε βάρος της ανθρωπότητας. Το ίδιο πρέπει να ήταν κι οι άθεοι αιμοβόροι Ρωμαίοι αυτοκράτορες που κυνηγούσαν και σκότωναν αλύπητα τους πρώτους χριστιανούς για να μπορούν να συνεχίζουν ασυνείδητα τη διαφθορά τους και την οικονομική εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Έτσι συμπεριφέρονται κι όλοι οι δικτάτορες όλων των εποχών. Κι όταν κάποιος Γερμανός στρατηγός, που ήταν πατέρας μικρών παιδιών, προειδοποίησε τον Χίτλερ ότι πρέπει να παραδοθούν, γιατί ήδη χιλιάδες νέοι Γερμανοί έχουν χάσει άδικα και πρόωρα τη ζωή τους, ο Χίτλερ με σαρκασμό του απάντησε ότι οι νέοι υπάρχουν γι’ αυτό το σκοπό, για να πεθαίνουν στο πόλεμο.
Για τον Χίτλερ η ανθρώπινη ζωή δεν ήταν τίποτα, ήταν απάνθρωπος. Γι’ αυτό όταν άρχισε να χάνει το παιχνίδι όλα του έφταιγαν, έγινε νευρικός, δύστροπος, βίαιος και πολύ παράξενος, έγινε η μεταμόρφωση της κακίας του διαβόλου. Άρχισε να σκοτώνει τους συνεργάτες του. Ο στρατηγός του που τόλμησε να του πει την αλήθεια είχε οικτρό και βίαιο θάνατον μαζί με τα μικρά του παιδιά και τη γυναίκα του. Την ώρα που έκαναν την προσευχή τους να φάνε έγιναν όλοι κομμάτια από την βόμβα που τους έβαλε στη μεγάλη κούπα της σούπας. Και τάκανε όλα ο Χίτλερ εις το όνομα της μεγάλης αφοσίωσης και αγάπης του όπως έλεγε προς το Γερμανικό λαό και το Έθνος του.
Ο Χίτλερ τελικά ήταν πολύ μεγάλος τρελός. Και μέσα στη τρέλα του, λίγο πριν τελειώσουν όλα, κανόνισε να παντρευτεί. Ο γάμος του ήταν κι αυτός νεκρός από την αρχή. Ο Χίτλερ είχε γίνει ο θάνατος.

Κάθε στιγμή που οι επιτελάρχες του Ναζισμού ανακοίνωναν στον αρχηγό τους ήττες απ’ όλα τα μέτωπα, είναι ως να έπεφταν κεραυνοί πάνω στο κεφάλι του. Η τελευταία του διαταγή στον έμπιστο του σωματοφύλακα, που του είχε ήδη κάνει πλύση εγκεφάλου για να βλέπει το χειρότερο κάθαρμα της κοινωνίας ως το ζωντανό Θεό του, ήταν να κάψει το σώμα του μετά την αυτοκτονία του για να μη παραμείνει τίποτα από το σώμα του όταν θάφταναν στο στρατηγείο του οι νικητές. Κι εδώ, μ’ αυτό τον τρόπο πίστευε ως το τέλος ότι θα τους νικούσε, αυτούς που ήδη τον νίκησαν.
Μερικοί παλαβοί μεθυσμένοι, οι στενοί κόλακες και συνεργάτες του πίστευαν όταν ακόμη κι όλα χάθηκαν, ότι ο Χίτλερ θα τους οδηγούσε στην τελική νίκη. Έτσι βλέπουν οι άνθρωποι τα πράγματα, όταν χάνουν τα μυαλά τους και θεωρούν κάποιον θεομπαίχτη για Θεό τους. Στο τέλος το έριξαν στο ποτό.

Πάντοτε ο Χίτλερ συμβουλευόταν και τους ειδήμονες συνεργάτες του, αλλά πάντα έκανε αυτό που νόμιζε ο ίδιος σωστό. Έτσι συμβουλεύθηκε πριν το τέλος του το προσωπικό του γιατρό πως να πάρει το δηλητήριο, μάλιστα το δοκίμασε πρώτα πάνω στο προσωπικό του σκύλο που αγαπούσε. Ήθελε να δει πως θα πέθαινε ο σκύλος του πριν να πεθάνει ο ίδιος. Όσοι ήταν δίπλα στο Χίτλερ πέθαιναν βίαια και άδικα, ακόμη κι ο σκύλος του. Όσοι ήταν δίπλα στο Χίτλερ πλήρωναν με τη ζωή τους. Κι η φιλενάδα του Χίτλερ, αυτή που παντρεύτηκε, πριν να αυτοκτονήσει, έγινε γενναιόδωρη, μοίραζε τα αγαπημένα της ακριβά δώρα στις φίλες της.

Ήταν έτοιμοι να αυτοκτονήσουν κι ο Χίτλερ και η γυναίκα του, αλλά την ώρα του φαγητού έτρωγαν κανονικά. Ήταν και οι δύο αναίσθητοι. Μετά από ένα καλό φαγητό με τη γυναίκα του ζήτησε ναρθούν κοντά του οι άνθρωποι του, οι στενοί του συνεργάτες, για να τους αποχαιρετήσει. Ήταν ένας δρόμος πλέον χωρίς γυρισμό. Ποτέ τους δεν φαντάσθηκαν ότι θα έφταναν εδώ που έφτασαν. Πολλοί εγκληματίες γύρω του που τον έβλεπαν για σωτήρα τους απογοητεύθηκαν όταν εγωιστικά κατάλαβαν ότι επεδίωξε την αυτοκτονία.
Τελικά, την τελευταία στιγμή ο Χίτλερ δεν εμπιστεύτηκε ούτε το γιατρό του, αντί δηλητήριο προτίμησε να αυτοπυροβοληθεί. Οι πολύ έμπιστοι του στρατιώτες τον υπάκουαν πάντοτε. Τον έλουσαν με βενζίνη και τον έκαψαν. Όλα τέλειωσαν. Ακολούθησε χάος. Και στο τέλος, με την ελευθερία ξαναγεννήθηκε ο κόσμος. Τα καθάρματα, οι στενοί συνεργάτες του Χίτλερ που παρέμειναν ζωντανοί φρόντισαν με δηλητήριο να σκοτώσουν ακόμη και τα αθώα μικρά παιδιά που ήταν μαζί τους. Τα σκότωσαν γιατί τα αγαπούσαν. Και τα σκότωσαν όλα, ακόμη κι αυτά που κατάλαβαν ότι θα τα σκότωναν. Ο θάνατος κυριάρχησε ως το τέλος του Χίτλερ. Σκότωναν τα παιδιά που αγαπούσαν και τα φιλούσαν.

Τελικά ο Χίτλερ ήταν ο θάνατος και κατάφερε να μεταφέρει την κακία του θανάτου και στους συνεργάτες του. Κι όταν με απάνθρωπο τρόπο η στενή του συνεργάτιδα σκότωσε όλα τα αθώα παιδιά που είχαν κοντά τους για να τα προστατέψουν ‘δήθεν’ από τους νικητές, έριχνε τα χαρτιά της τράπουλας στο γραφείο της για να δει την τύχη της. Οι στενοί του συνεργάτες αυτοκτόνησαν στα γραφεία τους και νόμιζαν ότι η αυτοκτονία τους ήταν πράξη ηρωική και μάλιστα σπουδαία, η μεγαλύτερη.
Οι πιο πιστοί αιμοβόροι συνεργάτες του Χίτλερ αποφάσισαν μετά την αυτοκτονία τους να καούν όπως ο αρχηγός τους. Όλοι έγιναν φωτιά, έγιναν στάκτες. Διαλύθηκαν. Όλα τέλειωσαν. Όλα καταρρεύσανε.
Μια νέα αρχή ξεκίνησε για το κόσμο. Κι όταν ακόμη ο πόλεμος τέλειωσε κι η Γερμανία αναγκάσθηκε να παραδοθεί πλήρως στους συμμάχους οι φανατικοί στρατιωτικοί και στενοί συνεργάτες του Χίτλερ συνέχισαν να αυτοκτονούν δήθεν ‘παλληκαρήσια’. Κοντά στα πενήντα εκατομμύρια θύματα που άφησε πίσω η θηριωδία του Χίτλερ μερικά ακόμη καθάρματα όπως ήταν οι στενοί του συνεργάτες δεν θα άλλαζαν την κατάσταση.
Η Διεθνής Κοινότητα δεν πρέπει ποτέ να λησμονήσει τα εγκλήματα του Χίτλερ και των Γερμανών σε βάρος της Ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, πρέπει να θυμόμαστε ότι όσοι ανέχονται την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συνανθρώπων μας είναι ως να μιμούνται την απάνθρωπη πολιτική του Χίτλερ.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...