Πέντε ελληνικά νησιά που κρύβουν ... μυθολογικά μυστικά!

Ένα πεισματάρικο αγόρι προκαλεί την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Ένα παρ’ ολίγον ναυάγιο χρωστά ευγνωμοσύνη στην Ανάφη. Ο Ποσειδώνας ξεσπά στο Ιόνιο και μια οικογενειακή… splatter τραγωδία με ευνουχισμούς και γεννητούρια γράφεται στα ανοιχτά των Κυθήρων. Όταν η ελληνική μυθολογία έχει κέφια… πάει διακοπές κα τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου γίνονται ο καμβάς της αρχαίας φαντασίας, πέντε ενδιαφέροντα δείγματα της οποίας συγκεντρώσαμε για χάρη σας παρακάτω.

Η Σαντορίνη και το άρμα του Φαέθοντα

Οι εκρήξεις του ηφαιστείου της Θήρας, με πρώτη εκείνη του 1500π.Χ. που ερήμωσε σημαντικές εκτάσεις της Μεσογείου, θεωρείται πως είναι η πηγή της γέννησης του μύθου του Φαέθοντα. Στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν την φυσική καταστροφή, οι αρχαίοι Έλληνες εφηύραν τον μύθο του άρματος του Ήλιου, που ο τελευταίος το έσερνε καθημερινά στον ουρανό.


Ο γιος του, Φαέθων, όμως ζήλευε αυτή του τη δύναμη και του ζήτησε να σύρει κι αυτός για μια ημέρα το άρμα. Μετά από πολλές αρνήσεις και δισταγμούς, μιας και ο γιος του ήταν ακόμη μικρός, άπειρος κι αδύναμος, ο θεός Ήλιος του επέτρεψε να αναλάβει τα γκέμια των αλόγων. Εκείνα ωστόσο, καταλαβαίνοντας πως δεν τα εξουσιάζει πια ο αφέντης τους, αφήνιασαν και πήγαιναν συνεχώς πάνω και κάτω, με αποτέλεσμα η Γη τη μία να υπερθερμαίνεται και να γνωρίζει καύσωνες και την άλλη να γεμίζει χιόνια και πάγους. Ο Δίας, για να σώσει την Γη, έριξε κεραυνό στο άρμα, πετρώνοντας τα άλογα και ρίχνοντας τον Φαέθοντα στον ποταμό Ηριδανό της Ιταλίας.

Η Ανάφη και οι Αργοναύτες

Μετά από το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι τους από την Κολχίδα πίσω στην πατρίδα τους, οι μυθικοί Αργοναύτες της γνωστής εκστρατείας βρέθηκαν αντιμέτωποι με άλλο έναν σοβαρό κίνδυνο. Καταμεσής του Αιγαίου, ταξιδεύοντας νύχτα, έπεσαν σε μεγάλη καταιγίδα και παρασύρθηκαν στα ανοιχτά.

Τότε, άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Εκείνος αποφάσισε να απαντήσει στις ικεσίες τους, ρίχνοντας φως υπό τη μορφή κεραυνού στη θάλασσα, ώστε να φέρει στην επιφάνεια ένα ολόκληρο νησί, όπου θα μπορούσαν να αράξουν και να βρουν καταφύγιο. Το νησί αυτό που «ανεφάνη» (από το ρήμα «αναφαίνω») ονομάστηκε από τους Αργοναύτες Ανάφη.

Τα Κήθυρα και ο… ευνουχισμός του Ουρανού

Πού γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε «στην Κύπρο», ακούστε τον μύθο της ανάδυσής της, όπως αναφέρεται στη Θεογονία του Ησίοδου. Κάποτε η Γη, θέλοντας να εκδικηθεί τον άνδρα της τον Ουρανό –που δεν ήταν και η συμπαθέστερη των θεοτήτων- ζήτησε από τον γιο τους, τον Κρόνο, να σκοτώσει τον πατέρα του. Εκείνος έκανε κάτι πιο… αποτρόπαιο: Έκοψε τα γεννητικά όργανα του Ουρανού και τα πέταξε στη θάλασσα των Κυθήρων. Έτσι προέκυψαν τα νησάκια Δραγονάρες στα ανατολικά των Κυθήρων.

Εκείνη την ώρα, γεννιόταν η θεά Αφροδίτη στα Κύθηρα, αναδυόμενη σε ένα κοχύλι, το οποίο εξαιτίας των αφρών και των κυμάτων από την ρίψη των γεννητικών οργάνων του Ουρανού, έφτασε μέχρι την Κύπρο. Γι’ αυτό και η Αφροδίτη θεωρήθηκε «ουράνια θεότητα» και λατρεύτηκε ως προστάτιδα όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στα Κύθηρα.

Το νησί των Φαιάκων και το… απολιθωμένο Ποντικονήσι

Είναι γνωστό πως η τελευταία στάση του Οδυσσέα πριν την πολυπόθητη άφιξή του στην Ιθάκη, ήταν το νησί των Φαιάκων, που συνδέεται με την Κέρκυρα. Είναι ακόμη πιο γνωστό το μένος του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα για τον ομηρικό ήρωα – ιδιαίτερα μετά την τύφλωση του γιου του Πολύφημου από τον… μυστηριώδη Κανένα.

Καθώς ο Οδυσσέας πλησίαζε λοιπόν στην Ιθάκη, ο Ποσειδώνας φρόντισε να του στείλει μια καταιγίδα άνευ προηγουμένου και να τον στείλει προς διαφορετική κατεύθυνση, προς το νησί των Φαιάκων. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά αποφάσισε να… απολιθώσει το πλοίο του, σχηματίζοντας αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Ποντικονήσι.

Κατά μία άλλη εκδοχή, το νησάκι μπροστά από την Παλαιοκαστρίτσα είναι ο βράχος που πέταξε ο θεός για να καταστρέψει τον Οδυσσέα, ενώ μία τρίτη εκδοχή θέλει τον Ποσειδώνα να έχει ρίξει την πέτρα του εκεί που βρισκόταν το παλάτι του Αντίνοου, ο οποίος τόλμησε να φιλοξενήσει τον Οδυσσέα.

Η Θάσος… και ο Θάσος

Πώς πήρε το όνομά του το σμαραγδένιο νησί του Βορείου Αιγαίου; Η μυθική ιστορία ξεκινά από πολύ μακριά, στην ανατολική Φοινίκη, όπου βασίλευε ο Αγήνωρ. Ο τελευταίος είχε τρεις γιους, τον Φοίνικα, τον Κύλικα και τον Κάδμο, μία κόρη, την Ευρώπη και έναν εγγονό, τον Θάσο. Κάποια στιγμή, ως γνωστόν, ο Δίας αποφάσισε να ξελογιάσει την Ευρώπη μεταμορφωμένος σε ταύρο.

Την απήγαγε λοιπόν και την μετέφερε στην πλάτη του μέχρι την Κρήτη, όπου την έκρυψε σε μια σπηλιά. Εκεί την έκανε δική του και απέκτησαν τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα – αλλά αυτό είναι μία άλλη σειρά μυθικών ιστοριών. Πίσω στην Φοινίκη, ο Αγήνωρ συντετριμμένος έστειλε τους γιους του και τον εγγονό του να ψάξουν παντού για την Ευρώπη.

Ο Φοίνιξ στάλθηκε στον νότο, ο Κύλιξ στην περιοχή που ονομάστηκε Κιλικία, ο Κάδμος στην ηπειρωτική Ελλάδα, μέχρι και τους Δελφούς για να συμβουλευτεί την Πυθία και τέλος ο Θάσος έψαξε σε πολλά μέρη, μέχρι που βρέθηκε σε ένα πανέμορφο νησί, όπου σαγηνεύτηκε από το κλίμα και την πλούσια βλάστηση.

Αποφάσισε λοιπόν, αφού η Ευρώπη είχε γίνει άφαντη, να εγκαταλείψει την αναζήτηση και να μείνει με τους συντρόφους του για πάντα εκεί, στο νησί που τελικά πήρε το όνομά του. Εξαιτίας των φοινικικών καταβολών του, στο νησί επικράτησε η λατρεία όχι μόνο του δωδεκαθέου, αλλά και του Ηρακλή, ενός μυστηριώδους θεού που καταγόταν από τον φοίνικα θεό Μέλκαρθ.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΙΑΚΟΣ…Ο γενάρχης των Ελλήνων αρίστων και πρόγονος της Ολυμπιάδος και του Αλέξανδρου

Θεωρείτο ο δικαιότερος των ανθρώπων για αυτό και είναι και ένας απο τους τρείς κριτές του Άδη.
Ο Αιακός ήταν βασιλεύς της νήσου Χελώνης ή Αίγινας…όμως επειδή ήταν υιός του Δία προξένησε το μίσος της Ηρας, που σε συνεργασία με τον Απόλλωνα,  ετεροθαλή αδερφό του Αιακού, που επίσης τον μισούσε, έστειλε φίδια και σκορπιούς στην Αίγινα τα οποία εξόντωσαν κάθε είδος ζωής και όλους τους κατοίκους.
Ο Αιακός απέμεινε μόνος να κλαίει και να χτυπιέται φωνάζοντας τον Δια τον πατέρα του, όμως ο Δίας δεν τον άκουγε και ο Αιακός αναγκάστηκε να πάει στην ΔΩΔΩΝΗ, το αγαπημένο μέρος του Δία όπου βρισκόταν και το αρχαιότερο ελληνικό μαντείο, αρχαιότερο απο αυτό των Δελφών….
Εκεί έκατσε στην ρίζα της Ιεράς Δρυός και κλαίγοντας παρακαλούσε τον πατέρα του να εμφανιστεί…όπερ και εγένετο…

Ο Δίας για να τον παρηγορήσει μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια της ρίζας της Ιεράς Δρυός (Μυρμηδόνες) σε ανθρώπους…και επειδή τα μυρμήγκια αυτά ήταν και πολεμιστές, δημιουργήθηκε η φυλή των Μυρμιδόνων…

Η Δημιουργία των Μυρμιδόνων

Αυτούς πήρε ο Αιακός και γύρισε στην Αίγινα….Αλλά ας δούμε πως συνεχίζεται η Ιστορία

Ο Αιακός ήταν σύζυγος της Ενδηΐδας (κόρης του Χείρωνα ή του Σκίρωνα). Με την Ενδηίδα έκαναν τον Πηλέα και τον Τελαμώνα. Ενώ, από τη δεύτερη γυναίκα του, την Νηρηίδα Ψαμάθη απέκτησε τον Φώκο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Φώκος ήταν καλύτερος από τον αδελφό του Τελαμώνα σε όλα τα αθλήματα και όταν ο Τελαμώνας σκότωσε κατά λάθος τον Φώκο, στην εξάσκησή του στην δισκοβολία, οι κάτοικοι της Αίγινας νόμιζαν ότι το έκανε από φθόνο. Ο Τελαμώνας είπε με ειλικρίνεια τι πραγματικά έγινε αλλά οι συμπολίτες του δεν τον πίστεψαν.
Ο πατέρας του, που τον αγαπούσε πάρα πολύ, εξόρισε και τους δύο γιους του από την Αίγινα προς κατευνασμό των δύσπιστων πολιτών της.
Έτσι ο Πηλέας κατέφυγε στη Φθία μαζί με πολλούς από τους Μυρμιδόνες και ίδρυσε το κράτος των Μυρμιδόνων, ενώ ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα, όπου και έγινε βασιλέας.
Γιός του Πηλέα ήταν ο Αχιλλέας, ενώ γιός του Τελαμώνα ο Αίας ο Τελαμώνιος το κάστρο των Αχαιών.
Ας δούμε όμως τι συνέβη με τον Απόλλωνα… Ο Απόλλων, επειδή συνωμότησε με τον Ποσειδώνα για να ανατρέψει τον Δία, εξορίστηκε στην Τροία και ανέλαβε την υποχρέωση να χτίσει τα τείχη της…. Έτσι τα τείχη της ήταν άπαρτα αφού είχαν φτιαχτεί απο Θεό….και η πόλη απόρθητη. Ο μόνος που θα μπορούσε να το ανατρέψει αυτό ήταν κάποιος τον οποίο ο Απόλλων θα είχε αδικήσει διότι ακόμα και οι Θεοί υπακούαν τον νόμο της ανταπόδωσης και της Νέμεσης…
Achilles

Αυτός που ο Απόλλων είχε αδικήσει ήταν ένας, ο Αιακός…. Έτσι μόνον ένας στρατός με τον Αιακό ή κάποιον απόγονό του, θα μπορούσε να εκπορθήσει τα τείχη της Τροίας, για αυτό και όλη αυτή η αναγκαιότης με τον στρατό των Αχαιών να είναι και ο Αχιλλέας ή ο Αίας ο Τελαμώνιος…

Όταν και οι δύο σκοτώθηκαν, ο Οδυσσεύς αναγκάστηκε να αναζητήσει στην Σκύρο τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο…ο οποίος και μπήκε πρώτος στον Δούρειο Ίππο και έτσι έπεσε η Τροία….
Ο Νεοπτόλεμος με την σειρά του, κατά την επιστροφή χάρη σε χρησμό που πήρε, έφτασε στο μέρος απο όπου ξεκίνησαν οι Μυρμιδόνες…την Ήπειρο…


Οι γηγενείς Χάονες, αυτόν και τον στρατό του, τους ονόμασαν Μολοσσούς, παράγωγο της προστακτικής της λέξεως βλώσκω που θα πεί έρχομαι…ΜΟΛΩΝ= ΕΛΑ, ΑΥΤΟΜΟΛΟΣ ….αυτός που ήρθε με την θέλησή του κλικ ΕΔΩ.
Δηλαδή Μολοσσοί ήταν αυτοί που ήλθαν στην Ήπειρο απο αλλού… Ο Νεοπτόλεμος είχε μαζί του ως γυναίκα και την Ανδρομάχη του Έκτωρος, για αυτό στα χωριά γύρω απο την Δωδώνη, αλλά και βορειότερα, εκεί που βρισκόταν η πόλη των Μολοσσών,  ΠΑΣΣΑΡΩΝ, το ποιο συχνό γυναικείο όνομα είναι Ανδρομάχη ,ή Ερμιόνη, αφού Ερμιόνη ήταν η κόρη της.
Απόγονος του Αιακού λοιπόν ήταν η Ολυμπιάδα η οποία και ήταν μέλος του ιερατείου της Δωδώνης το οποίο επαναλαμβάνουμε ότι ήταν σημαντικότερο των Δελφών και σκληροπυρηνικά Ελληνικό. Οι απόγονοι του Αιακού ήταν οι Αιακίδες και οι Αιακίδες ήταν παραδοσιακά εχθροί με το μαντείο και το ιερατείο των Δελφών αφού είχαν προηγούμενα με τον Απόλλωνα…
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Αλέξανδρος περνώντας από τους Δελφούς ζήτησε χρησμό και η Πυθία αρνήθηκε…τότε την άρπαξε από τα μαλλιά και την έσυρε στον τρίποδα. 

Η ιστορία είναι απο αυτές που οι αρχαιολόγοι είτε δεν γνωρίζουν , είτε δεν συνδιάζουν τα γεγονότα, είτε γνωρίζουν και δεν θέλουν να την που….
Να τονιστεί ότι το μαντείο των Δελφών είχε ιδιαίτερα φιλοπερσική στάση, εν αντιθέσει με το της Δωδώνης, το οποίο όμως λόγω του δυσπροσέγγιστου της θέσης του, κρατούσε και μια χαμηλών τόνων θέση…
Να τονιστεί ότι οι επικεφαλής των αρίστων στην Αθήνα ήταν όλοι Αιακίδες, ο Μιλτιάδης , ο Κίμων και ο Φωκίων, ήταν όλοι εκ καταγωγής…Μυρμιδόνες, απο το αρχαιότερο αριστοκρατικό γένος των ελλήνων…..

http://www.paraxeno.com/11909/eakos-o-genarchis-ton-ellinon-ariston-ke-progonos-tis-olimpiados-ke-tou-alexandrou/
http://diadrastiko.blogspot.com/2014/12/blog-post_274.html#ixzz3MHK2HrMe

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ… ΕΡΓΙΝΟΣ

ΜΕΡΙΚΑ χρόνια προτού συμβούν αυτά τα γεγονότα κάποιο ασήμαντο περιστατικό εξόργισε τούς Θηβαίους στη γιορτή του Ποσειδώνα στην Ογχηστό. Στον καβγά πού ακολούθησε ο ηνίοχος του Μενοικεα έριξε μια πέτρα και πλήγωσε θανάσιμα το βασιλιά των Μινύων Κλύμενο. Ενώ ψυχορραγούσε τον μετέφεραν στον Ορχομενό, όπου εκπνέοντας πρόσταξε τους γιους του να πάρουν εκδίκηση για λογαριασμό του . 
Ο Εργίνος, ο μεγαλύτερός τους, γιος της βοιωτικής πριγκίπισσας Βουδείας ή Βουζύγης μάζεψε στρατό, εκστράτευσε εναντίον των Θηβαίων και τούς νίκησε κατά κράτος. Σύμφωνα με τη συνθήκη ειρήνης πού επισφραγίστηκε με όρκο, οι Θηβαίοι υποχρεώθηκαν να στέλνουν στον Εργίνο κάθε χρόνο εκατό μοσχάρια επί είκοσι έτη ως αποζημίωση για το θάνατο του Κλύμενου (1). 
β. Επιστρέφοντας από τον Ελικώνα ο Ηρακλής συνάντησε τούς Μινύες απεσταλμένους πού πήγαιναν στη Θήβα για το φόρο. Όταν τούς ρώτησε για το σκοπό της επίσκεψης τους, εκείνοι απάντησαν άγρια ότι ήρθαν να υπενθυμίσουν πάλι στους Θηβαίους πόσο μεγαλόψυχος είχε σταθεί μαζί τους ο Εργίνος όταν δεν έκοψε τα αφτιά, τη μύτη και τα χέρια όλων των Θηβαίων. – Πράγματι τέτοιου είδους φόρους επιθυμεί ο Εργίνος; ρώτησε θυμωμένος ο Ηρακλής. 
Κατόπιν ακρωτηρίασε τούς πρέσβεις, όπως είχαν οι ίδιοι περιγράψει προηγουμένως, και αφού πέρασε τα ματω­μένα μέλη τους σε κορδόνια, τούς τα κρέμασε στο λαιμό και τούς έστειλε πίσω στον Ορχομενό (2). 
γ. Όταν ο Εργίνος πρόσταξε το Θηβαίο βασιλιά Κρέοντα να εκδώσει όποιον διέπραξε το κακούργημα, εκείνος ήταν έτοιμος να συμμορφωθεί, επειδή οι Μινύες είχαν αφοπλίσει εντελώς τη Θήβα και σε μια τόσο δύσκολη υπόθεση ούτε από τούς γείτονες του μπορούσε να περιμένει βοήθεια . Ο Ηρακλής όμως έπεισε τούς νεαρούς συντρόφους του να πολεμήσουν για την ελευθέρια. Περιδιάβηκε όλους τούς ναούς της πόλης αφαιρώντας από τούς τοίχους όσες ασπίδες, κράνη, θώρακες, περικνημίδες, σπαθιά και δόρατα είχαν ανατεθεί ως λάφυρα στους θεούς. Η Αθηνά θαύμασε τόσο την αποφασιστικότητα του, ώστε έζωσε με τα ίδια της τα χέρια τα σπαθιά στη μέση του Ηρακλή και των συντρόφων του και τούς αρμάτωσε με τα υπόλοιπα όπλα. Έτσι ο Ηρακλής εξόπλισε όλους τούς μάχιμους Θηβαίους, τούς δίδαξε τη χρήση των όπλων και ανέλαβε ο ίδιος τη διοίκηση τους. Κάποιο μαντείο του αποκάλυψε ότι θα νικούσε αν θυσιαζό­ταν αυθόρμητα ο ευγενέστερης καταγωγής Θηβαίος. Τότε όλα τα μάτια γεμάτα προσμονή στράφηκαν προς τον απόγο­νο των Σπαρτών, τον Αντίποινο όταν εκείνος δεν έδειξε διάθεση να πεθάνει για το καλό του συνόλου, το έκαναν στη θέση του οι δύο κόρες του Ανδρόκλεια και Αλκίς μετά χαράς. Έκτοτε τις περιέβαλλαν με τιμές πού αρμόζουν σε ηρωίδες στο Ιερό της Ευκλείας Άρτεμης (3). 
δ. Οι Μινύες είχαν κιόλας ξεκινήσει κατά της Θήβας όταν ο Ηρακλής τούς επιτέθηκε αιφνιδιαστικά σε κάποιο στενωπό πέρασμα σκοτώνοντας τον Εργίνο και τούς περισ­σότερους από τούς αξιωματικούς του. Επωφελούμενός από τη νίκη, την οποία πέτυχε σχεδόν μόνος του, ο Ηρακλής αιφνιδίασε τον Ορχομενό, έριξε τις πύλες της πόλης, ξεθεμελίωσε το παλάτι και υποχρέωσε τούς Μινύες να πληρώ­σουν τα διπλά ως φόρο στους Θηβαίους. Έφραξε επίσης τις δύο πελώριες σήραγγες πού είχαν χτίσει στα παλιά χρόνια οι Μινύες με σκοπό να διοχετεύσουν τα νερά του Κηφισού στην θάλασσα, οπότε πλημμύρισαν τα πλούσια σε σιτηρά χωρά­φια της πεδιάδας της Κωπαϊδας (4). Ο στόχος του ήταν να ακινητοποιήσει έτσι το τρομερότερο όπλο των Μινύων, το Ιππικό, και να συνεχίσει τη μάχη ανάμεσα στους λόφους με ίσους όρους πια , επειδή όμως αγαπούσε όλους τούς ανθρώπους, αργότερα ελευθέρωσε τις σήραγγες. Το θηβαϊκό ιερό του Ιπποδετη Ηρακλή θυμίζει κάποιο επεισόδιο αυτής της εκστρατείας: Μέσα στη νύχτα ο Ηρακλής παρεισέφρησε στο στρατόπεδο των Μινύων, ξέζεψε από τα άρματα τα άλογα, τα έδεσε σε κάποιο δέντρο σε μεγάλη απόσταση και πέρασε από λεπίδι όλους τούς κοιμισμένους στρατιώτες. Δυστυχώς στη μάχη φονεύτηκε και ο θετός του πατέρας, ο Αμφιτρύων (5). 
ε. Κατά την επιστροφή του στη Θήβα ο Ηρακλής αφιέρωσε βωμό στον Δία Σαώτη, ένα πέτρινο λιοντάρι στην Εύκλεια Άρτεμη και δύο πέτρινα αγάλματα στη Ζωστήρα Αθηνά. Επειδή οι θεοί δεν τιμώρησαν τον Ηρακλή για το φοβερό τρόπο με τον όποιο συμπεριφέρθηκε στους Μινύες απεσταλμένους, οι Θηβαίοι διακινδύνευσαν να τον τιμήσουν με άγαλμα, το οποίο ονόμασαν Ηρακλή Ρινοκολούστη (6). 
ζ. Σύμφωνα με άλλη αφήγηση ο Εργίνος επέζησε της ήττας των Μινύων και ήταν ένας από τούς Αργοναύτες πού έφεραν πίσω από την Κολχίδα το Χρυσόμάλλο Δέρας. Ύστερα από πολλά χρόνια επανέκτησε την περιούσια του, μα ώσπου να τα καταφέρει τον είχαν πάρει τα χρόνια και παιδιά δεν είχε αποκτήσει. Αφού τον συμβούλεψε κάποιο μαντείο να «βάλει καινούρια πέταλα στη γέρικη φοράδα», παντρεύτηκε μια νέα γυναίκα, η οποία του γέννησε τούς φημισμένους αρχιτέκτονες Τροφώνιο και Αγαμήδη, καθώς και τον Αζέα 
hellasforce.com
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Φθινοπωρινή Ισημερία και τα Ελευσίνια Μυστήρια

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα

Τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ αποτελούν αναμφισβήτητα ένα από τους πιο ιερούς και σεβαστούς θεσμούς, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα, υπάρχουν όμως και πλήθος άλλων εκδοχών, έτσι ώστε σήμερα να είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές συμπέρασμα, ως προς τον λόγο της εμφάνισή τους, τον τρόπο της διεξαγωγής τους αλλά το ακριβές περιεχόμενο των διδασκαλιών και των μυήσεών τους.

Αυτό όμως που γνωρίζουμε σήμερα, με βεβαιότητα, είναι ότι υπήρχαν τα ΜΙΚΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ, τα οποία αποτελούσαν την βασική προετοιμασία για την διεξαγωγή των ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ που ήταν βεβαίως και τα σημαντικότερα, τα οποία διαρκούσαν 9 Ημέρες, ξεκινώντας από την δέκατη Πέμπτη ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα.

Ωστόσο επειδή δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία μεταξύ του αρχαίου ημερολογίου και του σημερινού, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ακριβή ημερομηνία, της διεξαγωγής τους και για τον λόγο αυτόν, έχουν κατά καιρούς προταθεί πολλές και διάφορες εκδοχές.

Σήμερα θα επιχειρήσουμε μία νέα προσέγγιση του υπολογισμού της ακριβούς ημερομηνίας της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, βάσει κάποιων ιδιαίτερων αστρονομικών χαρακτηριστικών, τα οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν λάβει υπόψη τους οι σύγχρονοι ερευνητές.

Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίες μυστηριακές τελετές, ήταν πάντοτε άμεσα συνδεδεμένες με κάποια συγκεκριμένα αστρονομικά φαινόμενα.

Μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο λοιπόν, τον μήνα της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, συμβαίνει ένα αστρονομικό γεγονός κορυφαίας σημασίας, το οποίο δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητο από το, επίσης κορυφαίο, αυτό θρησκευτικό γεγονός.

Πρόκειται βεβαίως για την ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ η οποία πραγματοποιείται στις 23/9.

Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια διαρκούσαν 9 ημέρες, είναι πολύ λογικό να υποθέσει κανείς ότι η Φθινοπωρινή Ισημερία θα έπρεπε να συμπίπτει με την ημέρα της ΛΗΞΗΣ τους!

Στην περίπτωση αυτή είναι φυσικά πολύ εύκολο να υπολογίσουμε την ημέρα της έναρξής τους, η οποία θα έπρεπε να ήταν στις 14/9.

Η άποψη αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι στις 14/9 γιορτάζουμε σήμερα την ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαίο, διότι η σχηματική απεικόνιση των δύο αξόνων ενός Σταυρού, υποκρύπτει ακριβώς την εξισορρόπηση δύο αντίθετων δυνάμεων, της οριζόντιας και της κάθετης, οι οποίες εμφανίζονται πλέον συνδεδεμένες και εναρμονισμένες.

Αυτό σημαίνει ότι το νόημα που υποκρύπτεται στο σύμβολο του Σταυρού, σε μια πιο εσωτερική ερμηνεία, θα μπορούσε να ταυτίζεται απολύτως με το αποτέλεσμα το οποίο συμβολίζει η εσωτερική ερμηνεία των Ισημεριών, η οποία επιφέρει την ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.


Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους, υπάρχουν 4 ιδιαιτέρως καθοριστικές ημέρες, που αποτελούν ΤΑ ΠΟΛΙΚΑ ΖΕΥΓΗ ΔΥΟ ΑΞΟΝΩΝ:

Ο πρώτος άξονας του Σταυρού, εμφανίζεται από την θέση της γης επάνω στην τροχιά της, κατά τις ημέρες των δύο Ισημεριών και αντίστοιχα ο δεύτερος άξονας, εμφανίζεται κατά τις ημέρες των δύο Ηλιοστασίων.

Θα μπορούσαμε πολύ εύκολα στο παραπάνω σχήμα, να ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, που αφορά στην σύνδεση αυτών των τεσσάρων αστρονομικών γεγονότων, τα οποία είναι τα εξής:

Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Δεκεμβρίου που είναι η μικρότερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,

Το ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Ιουνίου που είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,

Η ΕΑΡΙΝΗ ΚΑΙ Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ στις 21 Μαρτίου και 23 Σεπτεμβρίου που είναι οι δύο μοναδικές απολύτως χρονικά ΙΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ κατά την διάρκεια ενός έτους.

Θα μπορούσαμε επομένως να κατανοήσουμε την αξία και την μυστική διδασκαλία των Ελευσινίων Μυστηρίων, μόνο αν καταφέρουμε να ερμηνεύσουμε την εσωτερική ψυχική λειτουργία της «ΗΜΕΡΑΣ» και της «ΝΥΧΤΑΣ» της Ψυχής μας.

Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές σε προηγούμενα άρθρα μας, κάθε Άνθρωπος λειτουργεί σαν ένα ΔΙΠΟΛΟ, όπου ο ένας πόλος της εκφράζει τον ΝΟΥ μας και άλλος πόλος εκφράζει την ΨΥΧΗ μας.

Βάσει αυτής της λειτουργίας της διπολικής έκφρασης, πραγματοποιείται το σύνολο όλων των Ανθρώπινων ενεργειών.

Είναι γνωστό ότι ο ΝΟΥΣ και η ΨΥΧΗ μας χαρακτηρίζονται από αντίθετες ιδιότητες, όπως ακριβώς η ΛΟΓΙΚΗ και το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ που απορρέουν από αυτά τα δύο βασικά ζωτικά μας όργανα.

Έτσι λοιπόν, όταν παίρνουμε μία απόφαση χρησιμοποιώντας τον Νου ή την λογική μας, σαν αποτέλεσμα αυτής της ενέργειάς μας, «διαμαρτύρεται» το συναίσθημα ή η Καρδιά μας.

Το γεγονός αυτό μάς οδηγεί σε μία κατάσταση ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ, η οποία μας οδηγεί τελικά δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ευτυχία, αφού λόγω αυτής της εσωτερικής μας σύγκρουσης, είναι προφανές ότι ποτέ δεν μένουμε ικανοποιημένοι από το τελικό αποτέλεσμα των πράξεων μας.

Για να συνδεθούμε με τα Ελευσίνια Μυστήρια, θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε αυτήν την διαρκή ανισορροπία της Ανθρώπινης συμπεριφοράς που αφορά στην εσωτερική λειτουργία ενός Ανθρώπου, με την διαρκή ανισορροπία της διάρκειας της ημέρας και την νύχτας, δηλαδή τον τρόπο λειτουργίας του Ημερονυκτίου στον πλανήτη Γη.

Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός έτους, κάθε εικοσιτετράωρο που περνάει, διακρίνεται από διαφορετική διάρκεια ημέρας και νύχτας, που διαρκώς διαφοροποιούνται, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ.

Συνδέοντας λοιπόν το Ανθρώπινο Σώμα μας, με το Σώμα του πλανήτη μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι:

Ο Πόλος της Ψυχής μας αντιστοιχεί στην Νύχτα και ο Πόλος του Νου μας, αντιστοιχεί στην Ημέρα.

Νύχτα= Ψυχή

Ημέρα= Νους

Σίγουρα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβαινε κατά την διάρκεια της Ελευσίνιας Μύησης. Θα μπορούσαμε όμως να συμπεράνουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα της τελευταίας ημέρας της Μύησης, το οποίο συμπίπτει με την ημέρα της Φθινοπωρινής ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ, αφορά στην απόκτηση μιας μοναδικής δυνατότητας:

Να φέρουμε σε ΙΣΟ ΜΕΡΟΣ αυτές τις δύο άνισες και ανισομερείς λειτουργίες των δύο πόλων μας, έτσι ώστε να καταφέρουμε εισέλθουμε σε ένα νέο εξελικτικό επίπεδο, κατά το οποίο θα μπορούμε πλέον να λειτουργούμε συνδυάζοντας απολύτως τις αποφάσεις της λογικής και του συναισθήματός μας, όπως ακριβώς συμβαίνει την ημέρα της ΙΣΗ-ΜΕΡΙΑΣ, έτσι ώστε να βιώσουμε τελικά την πραγματική ευτυχία, που σήμερα λείπει από την ζωή μας!

Βεβαίως ο τελικός στόχος των Μυστηρίων, δεν αφορά απλώς σε αυτήν την κατανόηση της λειτουργίας αυτής της διπολικής μας κατάστασης, αλλά στην ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της ΙΣΗΣ ΜΕΡΑΣ και ΝΥΧΤΑΣ, δηλαδή του απόλυτου ελέγχου των αντιδράσεών μας, σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ!

http://www.astrology.gr/ENALLAKTIKI-GONIA/item/34808-i-fthinoporini-isimeria-kai-ta-eleysinia-mystiria
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

της Χριστίνας Κατσαντώνη
Ναύτη, καλέ ναύτη ζεί ο βασιλιάς Αλέξανδρος;
Η απάντηση στη γοργόνα δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Ο Μέγας Αλέξανδρος ζει μέσα από θρύλους και δοξασίες, μέσα από αντιπαραθέσεις επιστημόνων γύρω από ιστορικές ανακαλύψεις, μέσα από διατριβές και εκατονταετίες έρευνας και μελέτης, μέσα από ιστορικές καταγραφές μιας πορείας θριάμβων που είχε ένα τέλος τραγικό, πρόωρο και συναρπαστικό ως ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ιστορίας.
Τις τελευταίες εβδομάδες, τα ευρήματα στην Αμφίπολη έφεραν στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος το μυστήριο του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πίσω από αυτό προηγείται ένα ακόμα πιο βασανιστικό: πώς πέθανε ο μεγάλος στρατηλάτης, που σε ηλικία 32-33 ετών είχε ένα θάνατο πικρό και τραγικό πολύ, στις 11 Ιουνίου του 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα;
Αμέτρητοι θρύλοι και θεωρίες ιστορικών προσπαθούν ανά τους αιώνες να φωτίσουν το μυστήριο, όμως ακόμα η αλήθεια παραμένει ανεξερεύνητη.
Για άλλους μια ύπουλη ασθένεια ήταν αυτή που κατάφερε να τον νικήσει, άλλοι επιμένουν στη θεωρία της δολοφονίας από κάποιον από τους στρατηγούς ή κάποια από τις γυναίκες του, ενώ μια πρόσφατη μελέτη υποστηρίζει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε γιατί εσκεμμένα ή κατά λάθος έφαγε τον αγλέορα...


Αρρώστια, πυρετός, δηλητήριο ή ιατρικό λάθος;

Η ασθένεια φαίνεται πως είναι η επικρατέστερη για τους ιστορικούς εκδοχή, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξανδρος πέθανε από ελονοσία, τυφοειδή πυρετό, κρίση παγκρεατίτιδας ή μόλυνση σε κάποιο από τα τραύματα που απέκτησε στη μάχη. Κατά μία σχετικά πρόσφατη εκδοχή Αμερικανών επιδημιολόγων, υπεύθυνος για το θάνατό του ήταν ο ιός του δυτικού Νείλου, με επιχείρημα και αναφορά του Πλούταρχου που λέει ότι λίγο πριν πεθάνει είχε συναντήσει ένα σμήνος άρρωστα κοράκια -πτηνά ιδιαιτέρως ευπαθή στον ιό. Ομως, για όσα επιχειρήματα στηρίζουν κάθε θεωρία -περί πυρετού είτε ιού), έχουν κατατεθεί άλλα τόσα που την αντικρούουν -π.χ. στην εποχή του θανάτου του δεν έχουν καταγραφεί επιδημίες ελονοσίας ή πυρετού.
Κάπου εδώ φτάνουμε στην εκδοχή του δηλητηρίου, που είναι επίσης αρκετά διαδεδομένη ασχέτως αν τα χιλιάδες χρόνια που έχουν μεσολαβήσει -σε συνδυασμό με το δεύτερο μυστήριο γύρω από τον τάφο του- την έχουν καταδικάσει να παραμείνει σε επίπεδο θεωρίας.
Η άποψη που λέει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε δεν συνεπάγεται ότι δολοφονήθηκε. Μια πρόσφατη μελέτη του Νεοζηλανδού Λίο Σκεπ υποστήριξε ότι η ουσία που προκάλεσε τον αργό θάνατό του προέρχεται από «λευκό ελλέβορο» (ή «ελλέβορα»), ένα φυτό που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Ελληνες για να καταπολεμήσουν τη ναυτία μετά την υπερβολική δόση φαγητού. Γι' αυτό και στην απλοποίησή του είναι ακόμα και σήμερα γνωστό ως «αγλέορας» -εξ ου και η φράση «έφαγε τον αγλέορα». Σε μεγάλες δόσεις, όμως, το φυτό μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατο, ύστερα από συμπτώματα που συμφωνούν με αυτά που πιστεύεται πως παρουσίασε ο Αλέξανδρος (ναυτίες, πυρετό και στο τέλος παράλυση). Με βάση αυτή τη θεωρία, ο Μέγας Αλέξανδρος δεν αποκλείεται να έπεσε θύμα ιατρικού λάθους, δηλαδή να πήρε από τους γιατρούς του μεγαλύτερη δόση ελλέβορου, στην προσπάθειά τους να γιατρέψουν τη δυσπεψία του.


Η εκδοχή της δολοφονίας, οι θεωρίες συνωμοσίας και το σινεμά

Και κάπου εδώ εμφανίζεται η εκδοχή της δολοφονίας με δηλητήριο, γύρω από την οποία υπάρχουν επίσης πολλαπλές θεωρίες αφ' ενός σχετικά με το όπλο του εγκλήματος, που μπορεί να ήταν αρσενικό, στρυχνίνη ή κάποια θανατηφόρος τοξίνη κι αφ' ετέρου σχετικά με τον δράστη.
Ελληνες και Ρωμαίοι ιστορικοί υπέδειξαν ως ένοχο τον Αντίπατρο, στρατηγό του Φιλίππου, ο οποίος βρισκόταν σε δυσμένεια και είχε μόλις αντικατασταθεί από τον Αλέξανδρο. Σύμφωνα με τη θεωρία, ο Αντίπατρος χρησιμοποίησε μια άγνωστη αλλά εξαιρετικά θανατηφόρο τοξίνη από τον ποταμό Στύγα. Η θεωρία που για πολλούς ήταν απλώς ένας θρύλος ενισχύθηκε σημαντικά το 2010 όταν έρευνα που παρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη έδειξε ότι στον ασβεστόλιθο γύρω από τον ποταμό εκείνη την εποχή μπορούσε να αναπτυχθεί ένα θανατηφόρο βακτήριο (που λέγεται calicheamicin), το οποίο στο πέρασμα των αιώνων εξαφανίστηκε.
Η θεωρία -συνωμοσίας- που λέει ότι ο δολοφόνος προέρχεται από τις τάξεις των στρατηγών του Αλέξανδρου είναι αρκετά διαδεδομένη κι έχει ιστορικά ερείσματα, δεδομένου ότι δύο χρόνια νωρίτερα στην Ινδία, ακόμα και υψηλόβαθμοι αξιωματικοί είχαν στηρίξει την άρνηση του στρατού να προελάσει προς τον Γάγγη -σε μια ανταρσία που για πολλούς ιστορικούς στάθηκε η αρχή του τέλους του Μεγαλέξανδρου.
Σημαντικό ρόλο στη διάδοσή της έπαιξε βεβαίως και η σύγχρονη κινηματογραφική μυθοπλασία, δηλαδή η ταινία του Ολιβερ Στόουν για την ιστορία του Αλέξανδρου που έδειξε να ενστερνίζεται τη θεωρία της συνωμοσίας από στρατηγούς του, οι οποίοι είχαν βαρεθεί τις εκστρατείες και ήθελαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους -σε μια τραγική ειρωνεία της μοίρας όμως, ακόμα και μετά τον θάνατό του που προκάλεσε χάος, δεν επέστρεψαν ποτέ στη Μακεδονία.


Γυναίκες δηλητήριο: Ρωξάνη ή Βαρσίνη;

Και φτάνουμε στο πιο ροζ κομμάτι της ιστορίας, που παραμένει στην κατηγορία των θεωριών που ενστερνίζονται τη δολοφονία, με τη διαφορά ότι αποδίδει την ενοχή σε κάποια από τις γυναίκες του Αλέξανδρου, με επικρατέστερη ύποπτη τη Ρωξάνη -νεαρή εξωτική καλλονή, την οποία είχε νυμφευτεί, πριν νυμφευτεί την κόρη του Δαρείου, Στάτειρα και την κόρη του Αρταξέρξη, Παρυσάτιδα, κι ενώ είχε ένα γιο με την ερωμένη του, Βαρσίνη.
Μήπως η Ρωξάνη ή η Βαρσίνη τον δηλητηρίασαν από ζήλια; Το ερώτημα εξακολουθεί να βασανίζει τους υποστηρικτές της άποψης. Η ιστορία πάντως έδειξε ότι η Ρωξάνη έμεινε ξεκρέμαστη μετά το θάνατό του και δολοφονήθηκε μαζί με το γιο της 13 χρόνια μετά, ύστερα από διαταγή του Κασσάνδρου.


Το αθάνατο νερό και ο θρύλος της Γοργόνας

Κλείνοντας δεν έχουμε παρά να υποκύψουμε για τα καλά πια στη γοητεία θρύλων και λαϊκών μύθων, που συνδέονται εδώ και χρόνια με την ιστορική μεν, θρυλική δε μορφή του μεγάλου στρατηλάτη, με το μυστήριο του θανάτου του και ακόμα περισσότερο με τις δοξασίες περί της αθανασίας του.


Ένα τεράστιο κομμάτι των μύθων για τον Μέγα Αλέξανδρο σχετίζεται με τον θάνατό του, ο οποίος σύμφωνα με θρύλους του Βυζαντίου για παράδειγμα είχε προβλεφθεί από τη γέννηση ενός μωρού, που ήταν μισό άνθρωπος και μισό τέρας, νεκρό στην ανθρώπινη μορφή του, ζωντανό μόνο στην τερατώδη.
Αμέτρητοι βεβαίως είναι και οι μύθοι που σχετίζονται με την αθανασία του, δηλαδή τη σχέση του με το αθάνατο νερό, έναν αγαπημένο θρύλο που γράφτηκε στο τέλος του τρίτου αιώνα και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής από τον Μεσαίωνα κι ύστερα. Κι εδώ ο μύθος έχει εξελιχθεί και διαδοθεί σε διάφορες μορφές. Σε όλες τους, το δικό της ρόλο παίζει η Γοργόνα, η αδερφή του Μεγαλέξανδρου...



Θα ήταν άτοπο να προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε σε λίγες γραμμές πόσοι και ποιοι ακριβώς είναι οι μύθοι που αφορούν τον Μεγαλέξανδρο, το αθάνατο νερό και τη Γοργόνα.
Σε γενικές γραμμές, ο θρύλος λέει πως ο Αλέξανδρος κατάφερε περνώντας από διάφορες δοκιμασίες να προσεγγίσει το αθάνατο νερό, την ύπαρξη του οποίου είχε μάθει από τους σοφούς, όμως η αδερφή του το ήπιε κι εκείνος την καταράστηκε να γίνει μισή ψάρι μισή άνθρωπος. Εκείνη πάντως δεν του κράτησε κακία, αντιθέτως συνεχίσει να γυρίζει στα πέλαγα και να τον αναζητά με τη φράση «ζεί ο βασιλιάς Αλέξανδρος;».
Κατά μία άλλη εκδοχή, η αδερφή του Αλέξανδρου έχυσε κατά λάθος το αθάνατο νερό γι' αυτό από τον καημό της μεταμορφώθηκε σε γοργόνα, ενώ κατά μία άλλη εκείνη ήταν που κατάφερε να το βρει και να το αποσπάσει όμως ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να το πιει, λέγοντας όχι στην αθανασία και την ξεγέλασε να το πιει η ίδια, με αποτέλεσμα να γυρνά στα πέλαγα στην αιωνιότητα.


Όσοι, πάντως, μύθοι κι αν υπάρχουν σχετικά με το τι έγινε με τον Αλέξανδρο και το αθάνατο νερό και πώς γεννήθηκε η Γοργόνα, η κατάληξη είναι κοινή. Εκείνη γυρνά στις θάλασσες και τον αναζητά, ρωτώντας (από τη «Γοργόνα» του Ανδρέα Καρκαβίτσα):
«- Ναύτη - καλεναύτη· ζει ο Βασιλιάς Αλέξαντρος;
Ο Βασιλιάς Αλέξαντρος! ψιθύρισα με περισσότερη απορία.
Πώς είναι δυνατό να ζει ο βασιλιάς Αλέξαντρος; Δεν ήξερα τι ρώτημα ήταν εκείνο και τι να της αποκριθώ, όταν η φωνή ξαναδευτέρωσε:
- Ναύτη-καλεναύτη· ζει ο βασιλιάς Αλέξαντρος;
- Τώρα, Κυρά μου! απάντησα χωρίς να σκεφτώ. Τώρα βασιλιάς Αλέξαντρος! Ούτε το χώμα του δε βρίσκεται στη γη.
Ωϊμέ! κακό που το ’παθα! Η χιλιόμορφη κόρη έγινε μεμιάς φοβερό σίχαμα. Κύκλωπας βγήκε από το κύμα κι έδειξε λεπιοντυμένο το μισό κορμί. Ζωντανά φίδια τα μεταξόμαλλα σηκώθηκαν περδώθε, έβγαλαν γλώσσες και κεντριά φαρμακερά κι έχυσαν φοβεριστικό ανεμοφύσημα. Το θωρακωτό στήθος και το παρθενικό πρόσωπο άλλαξαν αμέσως, σα να ήταν η Μονοβύζω του παραμυθιού. Τώρα καλογνώρισα με ποιον είχα να κάμω! Δεν ήταν ο Χάρος της Γης, ο χαλαστής και σωτήρας άγγελος. Ήταν η Γοργόνα, τ’ Αλέξαντρου η αδερφή, που έκλεψε το αθάνατο νερό και γύριζε ζωντανή και παντοδύναμη. Η Δόξα ήταν του μεγάλου κοσμοκράτορα, αγέραστη κι αιώνια σε στεριά και θάλασσα. Και μόνο για Κείνης τον ερχομό έχυσε ο Πόλος το Σέλας του, να στρώσει τον αθέρα με της πορφύρας το χρώμα. Δε ρωτούσε βέβαια για το φθαρτό σώμα, αλλά για τη μνήμη του αφέντη της. Και τώρα στην άκριτή μου απόκριση μανιασμένη έριξε το χέρι, ένα δασοτριχωμένο και βαρύ χέρι στην κουπαστή, έπαιξε ζερβόδεξα την ουρά της κι έδειξε Ωκεανό τον μαλακό Πόντο.
- Όχι, Κυρά, ψέματα!... τρανοφώναξα με λυμένα γόνατα. Εκείνη με κοίταξε αυστηρά και με φωνή τρεμάμενη ξαναρώτησε:
- Ναύτη-καλεναύτη· ζει ο βασιλιάς Αλέξαντρος;
- Ζει και βασιλεύει· απάντησα ευθύς. Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει.
Άκουσε τα λόγια μου καλά. Σα να χύθηκε αθάνατο νερό η φωνή μου στις φλέβες της, άλλαξε αμέσως το τέρας κι έλαμψε παρθένα πάλι χιλιόμορφη. Σήκωσε το κρινάτο χέρι της από την κουπαστή, χαμογέλασε ροδόφυλλα σκορπώντας από τα χείλη της. Και άξαφνα στον ολοπόρφυρον αέρα χύθηκε τραγούδι πολεμικό, λες και γύριζε τώρα ο Μακεδονικός στρατός από τις χώρες του Γάγγη και του Ευφράτη...».  

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Επίχαρμος – μία λύση από την αρχαία Ελλάδα για την αποποίηση του χρέους.

Τις πρώτες δεκαετίες του 5ου πΧ αιώνα ο Επίχαρμος έγραψε ένα θεατρικό έργο με φιλοσοφικά πρώιμη πλοκή.
Κάποιος πλησιάζει έναν άνθρωπο για να πληρώσει το μερίδιο συμμετοχής του σ ένα επικείμενο συμπόσιο.
Καθώς αυτός δεν έχει χρήματα καταφεύγει σ ένα γρίφο:
Αν έχεις έναν ορισμένο αριθμό χαλικιών και προσθέσεις ή αφαιρέσεις ένα χαλίκι, θα έχεις τον ίδιο αριθμό χαλικιών;
Όχι, αποκρίνεται ο πιστωτής.
Ή, πάλι , αν έχεις ένα ορισμένο μήκος από έναν πήχη και προσθέσεις ή αφαιρέσεις λίγο, θα εξακολουθήσει να υπάρχει το ίδιο μήκος;
Όχι, αποκρίνεται ο πιστωτής.
Τότε ο οφειλέτης προκαλεί τον πιστωτή να σκεφτεί τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο. Οι άνθρωποι αλλάζουν διαρκώς, κάποιοι μεγαλώνουν , κάποιοι μικραίνουν.
Εφόσον αυτό ισχύει τόσο για τον πιστωτή όσο και για τον οφειλέτη, κανείς τους δεν είναι ο ίδιος που ήταν χθες ή που θα είναι στο μέλλον. Ο πιστωτής συμφωνεί με τούτη τη φιλοσοφική άποψη.
Τότε ο οφειλέτης καταλήγει θριαμβευτικά στο συμπέρασμα ότι δεν οφείλει τίποτα !!
Στο κάτω κάτω , δεν είναι εκείνος που συμφώνησε να πληρώσει συμμετοχή. Ο άνθρωπος εκείνος χάθηκε. Ούτε και θα είναι ο ίδιος που θα απολαύσει το συμπόσιο. Ο άνθρωπος εκείνος δεν υπάρχει ακόμη…
Ο πιστωτής δεν ξέρει τι να πει. Τελικά χτυπάει τον οφειλέτη. Χάνοντας την ισορροπία του από το χτύπημα, ο οφειλέτης διαμαρτύρεται θυμωμένος για την επίθεση.
Ο πιστωτής εκφράζει την συμπάθειά του , αλλά εξηγεί ότι δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που τον χτύπησε!!
Ποια προκείμενη θα έπρεπε να αρνηθεί ο πιστωτής; Αν αρνηθεί ότι ο οφειλέτης είναι πανομοιότυπος με την συλλογή των μερών που τον απαρτίζουν, τότε ο πιστωτής θα πρέπει να πει ότι υπάρχουν δύο πράγματα στον ίδιο τόπο την ίδια χρονική στιγμή: ο πιστωτής και η συλλογή των μορίων. Αυτό μοιάζει με διπλωπία. Τι εμποδίζει τη συλλογή των μορίων να είναι ένα αυτοτελές πρόσωπο; Η «απλή συλλογή» μοιάζει με άνθρωπο , περπατάει σαν άνθρωπος, μιλάει σαν άνθρωπος.
Σύμφωνα με την απλολογική ουσιοκρατία , κάθε μέρος ενός αντικειμένου είναι ουσιώδες γι' αυτό. Ο αριθμός των αντικειμένων μπορεί να μεγαλώνει, αλλά όχι τα ίδια τα αντικείμενα. Αυτό που εμφανίζεται ως ενιαίο άτομο είναι μια γοργή διαδοχή ατόμων.
Από το βιβλίο «μια σύντομη ιστορία του παραδόξου» του Roy Sorensen

http://antikleidi.com/2011/10/29/epicharmus/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η γοητεία του κούκου

Ένα από τα θεμελιώδη γεγονότα της ελληνικής μυθολογίας είναι οι γάμοι του Δία και της Ήρας, του βασιλικού ζεύγους που είχε εξουσία πάνω στους θεούς και τους ανθρώπους.

Σύμφωνα με τον Όμηρο, απόλαυσαν τον πρώτο τους εναγκαλισμό «σαν τότε που πρωτόσμιξαν και στο κλινάρι απάνω/συχνά φιλί κι αγκάλη εχαίρονταν κρυφά από τους γονιούς της» (lλιάδα, Ξ, στ. 295-296). Η κρυφή αιμομιξία όμως των δύο ενήλικων αδελφών πρέπει να φάνηκε κάτι υπερβολικά κοινότοπο και απλό για μορφές τέτοιου κύρους και υποκαταστάθηκε από εκδοχές που συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποια ήταν η θεαματικότερη.

Μία από αυτές τοποθετούσε τη θεϊκή ένωση στην Αργολίδα, μια εκτεταμένη περιοχή που καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου. Εκεί υψώνεται ένα βουνό το οποίο οι Έλληνες αποκαλούσαν Κοκκύγιον, δηλαδή «βουνό του κούκου», δίνοντάς του ένα όνομα βγαλμένο από το μύθο της μεταμόρφωσης που μηχανεύτηκε ο ευφυής σαγηνευτής, αφού σ' εκείνη την περίσταση ο Δίας δοκίμασε για πρώτη φορά την ερωτική αποτελεσματικότητα της ικανότητάς του να μεταμορφώνεται, η οποία θα γινόταν το αλάνθαστο όπλο του για ,την κατάκτηση των θνητών γυναικών.


Πάνω σ' εκείνο το βουνό ο ύψιστος θεός είδε την αδελφή του που καθόταν μόνη της και τον κυρίευσε ένας ακαταμάχητος πόθος να την κάνει δική του. Μεταμορφώθηκε σε κούκο, προκάλεσε μια φοβερή καταιγίδα και πήγε πετώντας να αναζητήσει καταφύγιο στην αγκαλιά της. 

Η Ήρα συμπόνεσε εκείνο το μουδιασμένο απ' το κρύο πουλάκι και το έβαλε κάτω από το φόρεμά της. Ο θεός, εκμεταλλευόμενος την πλεονεκτική θέση, ξαναπήρε τη μορφή του κι επιχείρησε να τη βιάσει, αλλά η θαρραλέα παρθένος τον απώθησε, ώσπου απέσπασε από αυτόν την υπόσχεση για νόμιμο γάμο. Τότε ενέδωσε κι έγινε η βασίλισσα του κόσμου - μία βασίλισσα που, καθώς ήταν ζηλότυπη, υπέφερε από αφάνταστη αγωνία για τις απιστίες του συζύγου της.


Εξάλλου, πόσοι θαυμάσιοι μύθοι δε θα είχαν γεννηθεί ποτέ χωρίς το αδυσώπητο μίσος της Ήρας για τις αντίζηλές της! Ωστόσο μόνο σε αυτή ανήκε το προνόμιο να επαναλαμβάνει την έκσταση της πρώτης συνεύρεσης, αφού κάθε φορά που έκανε λουτρό στην πηγή Κάναθος, που αναβλύζει στη Ναυπλία, στη νότια ακτή της Αργολίδας, ανακτούσε την παρθενία της. Αυτά έλεγε μια αργείτικη παράδοση, την οποία αναφέρει ο Παυσανίας (2, 38, 2). Η πηγή έμεινε ιερή μέχρι τις μέρες μας, δεδομένου ότι προσφέρει το νερό της στο μοναστήρι που λέγεται Αγία Μονή, κοντά στο χωριό Πρόνοια.


~ Από το βιβλίο των dario & lia del corno "στη γη του μύθου" Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη

http://antikleidi.com/2014/05/09/koukos/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Το παραδοξο του Θησέα

Το παράδοξο του Θησέα είναι ένα φιλοσοφικό ερώτημα που απασχόλησε τους ανθρώπους από τα αρχαία ακόμη χρόνια.

Βασίζεται στο ερώτημα: Αν σε ένα αντικείμενο αντικατασταθούν όλα του τα μέρη το αντικείμενο παραμένει το ίδιο;

Το φιλοσοφικό ερώτημα απασχόλησε τον Ηράκλειτο, το Σωκράτη, τον Πλάτωνα αλλά και σύγχρονους φιλοσόφους όπως ο Τόμας Χομπς και ο Τζον Λοκ. Αυτός όμως που το ανέδειξε περισσότερο είναι ο Πλούταρχος βασισμένος στον παρακάτω μύθο:

«Το πλοίο με το οποίο ο Θησέας και οι νέοι της Αθήνας επέστρεψαν από την Κρήτη (όπου αντιμετώπισαν το Μινώταυρο) είχε τριάντα κουπιά, και διατηρήθηκε από τους Αθηναίους μέχρι την εποχή του Δημητρίου του Φαληρέως (κυβέρνησε το διάστημα 317-307 π.Χ.), όταν και αντικαταστάθηκαν τα παλιά ξύλα που σάπισαν με καινούρια. Από τότε οι φιλόσοφοι άρχισαν να διαφωνούν σχετικά με την υπόσταση του αντικειμένου. Η μία πλευρά, υποστήριζε ότι το πλοίο παρέμενε το ίδιο ενώ η άλλη ότι δεν είναι το ίδιο.»

Αργότερα το θέμα επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο από τον Τόμας Χομπς, που έθεσε ένα νέο προβληματισμό, αναρωτώμενος «Τί θα γινόταν αν μετά την αντικατάσταση όλα τα παλιά κομμάτι συγκεντρώνονταν και επανατοποθετούνταν ώστε να δημιουργήσουν ένα δεύτερο πλοίο; Ποιό από τα δύο πλοία θα ήταν αυτό του Θησέα;».

Όπως σε όλα τα φιλοσοφικά ερωτήματα αναπτύχθηκαν πολλές προσεγγίσεις για να απαντήσουν ωστόσο η απάντηση θα είναι πάντα υποκειμενική. Ο Ηράκλειτος εισήγαγε την έννοια της ποσοτικής και αριθμητικής ταύτισης. Ο Αριστοτέλης υποστήριξε ότι υπάρχουν 4 αιτίες που χαρακτηρίζουν ένα αντικείμενο : η μορφή, το υλικό, η χρήση και ο τελικός σκοπός.

Μία άλλη προσέγγιση είναι η έννοια του κρίσιμου στοιχείου. Όσο αυτό δεν αντικαθίσταται το αντικείμενο παραμένει το ίδιο, αν αντικατασταθεί τότε το αντικείμενο αλλάζει.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Μύθος της Αρχαίας Αθήνας

Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά,  Ακταίο. 

Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία, είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα (Κέκρωψ), ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού νυμφεύθηκε την κόρη του.

Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματός του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα. Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα. Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό. Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον..) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς. 

Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομά της.

Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό: Αφίδναι, Βραυρώνα, Δεκέλεια, Επάκρια, Ελευσίνα, Κεκροπία, Κηφισία, Κυθαιρός, Φάληρο, Σφαιττός, Τετράπολις, Θορικός.

Έδωσε επίσης εντολή, ο καθένας να ρίξει από μία πέτρα και μετρώντας αργότερα όλες τις πέτρες, βρέθηκαν είκοσι χιλιάδες κάτοικοι.

Ο Κέκρωψ.. εισήγαγε την λατρεία του Διός και τις προσφορές εδεσμάτων (πελανοί) στις τελετές. Ο τάφος του στην Ακρόπολη διετηρείτο μέχρι και τον τέταρτο αιώνα π.Χ.
Όταν ένας εχθρικός στρατός πολιόρκησε την Αθήνα, οι Αθηναίοι ζήτησαν την συμβουλή του μαντείου των Δελφών, το οποίο τους έδωσε τον χρησμό, ότι για να σωθεί η πόλη, ένας Αθηναίος έπρεπε να θυσιαστεί με την θέλησή του. Όταν η κόρη του Κέκρωπος, Άγραυλος, έμαθε για τον χρησμό, ανέβηκε στην Ακρόπολη και πέφτοντας σκοτώθηκε. Οι Αθηναίοι για να την τιμήσουν, έκτισαν ένα ναό στην Ακρόπολη και κάθε χρόνο εόρταζαν τα Αγραύλεια.


Οι κόρες του Κέκροπα 
Οι τρεις κόρες του Κέκροπα, Άγραυλος, Έρση και Πάνδροσος, στις οποίες η θεά Αθηνά εμπιστεύθηκε το κουτί, με την οδηγία να μην το ανοίξουν. Δεν υπάκουσαν και τιμωρήθηκαν.

410 π.Χ. Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, η θεά Αθηνά εμπιστεύθηκε ένα κουτί στην Άγραυλο ή Άγλαυρο, την ίδια κόρη του βασιλιά Κέκροπα, και στις δύο αδελφές της, Έρση και Πάνδροσο, με την οδηγία να μην το ανοίξουν.

Η Πάνδροσος, η μικρότερη, υπάκουσε, αλλά η Άγραυλος και η Έρση το άνοιξαν και είδαν ένα ερπετό με την μορφή παιδιού ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ένα φίδι περιτυλιγμένο γύρω από το μωρό Εριχθόνιο, το οποίο βγήκε έξω και αναρριχήθηκε στην ασπίδα της Αθηνάς.

Οι κοπέλες τρομαγμένες από αυτό που είδαν, έπεσαν από την Ακρόπολη και σκοτώθηκαν.
Τον Κέκροπα διαδέχθηκε ο γιος του, Ερυσίχθων, ο οποίος δεν είχε παιδιά και αυτόν ο Κραναός. Μια από τις θυγατέρες του Κραναού, ονομαζόταν Ατθίς και από το όνομα της, ολόκληρη η περιοχή ονομάσθηκε Αττική.

Ο Κραναός εκθρονίσθηκε από τον Αμφικτύωνα, ο οποίος εν συνεχεία εξορίστηκε από τον Εριχθόνιο, γιο του Ήφαιστου και της Γης.


Η Ανακάλυψη του μικρού  Εριχθόνιου από τις κόρες του Κέκροπα 
Ο μύθος τον παριστάνει σαν μισό άνθρωπο και μισό ερπετό. Ανέβηκε στον θρόνο γύρω στα 1500 π.Χ. και εδραίωσε μια ισχυρή δυναστεία, από την οποία προήλθαν οι ήρωες Πανδίων, Ερεχθεύς, Αιγέας, Θησέας. Ο Εριχθόνιος τοποθέτησε στην Ακρόπολη το ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς και εισήγαγε την εορτή, τα Αθήναια. Ήταν ο εφευρέτης των αρμάτων με τις τέσσαρες ρόδες και ο πρώτος που χρησιμοποίησε την εκτροφή αλόγων. Νυμφεύτηκε την νύμφη Πασιθέα και απέκτησε ένα γιο, τον Πανδίονα. Ο Πανδίων νυμφεύτηκε την νύμφη Ζευξίππη και απέκτησε δίδυμους γιους, τον Ερεχθέα και Βάτη και δύο κόρες, την Πρόκνη και την Φιλομήλα.

Τον Πανδίονα διαδέχθηκε ο Ερεχθεύς. Όταν ο Ερεχθεύς ήταν σε πόλεμο με τους Ελευσίνιους και Θράκες, υπό την αρχηγία του Εύμολπου, έλαβε χρησμό από τους Δελφούς, ότι για να νικήσει θα έπρεπε να θυσιάσει τις τρείς από τις έξι θυγατέρες του. Όταν οι κοπέλες με την θέλησή τους συναίνεσαν, ο Ερεχθεύς τις θυσίασε. Μετά την θυσία, πήγε στην μάχη με αυτοπεποίθηση και εξολόθρευσε τον εχθρό του.

Όταν οι Ελευσίνιοι νικήθηκαν, ο Ποσειδών στον θυμό του κατέστρεψε το σπίτι του Ερεχθέως, ο οποίος πιθανόν σκοτώθηκε στην μάχη.

Τον Ερεχθέα διαδέχθηκε ο γιος του, Κέκρωψ ΙΙ και αυτόν, ο γιος του Πανδίων ΙΙ, ο οποίος είχε τέσσαρες γιους,  τον Αιγέα, Πάλλαδα, Νίσο και Λύκο.


http://www.diodos.gr/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Χίμαιρα στην Ελληνική Μυθολογία

Ένα ακόμη περίεργο  ον στην ελληνική μυθολογία ήταν η Χίμαιρα. Η Χίμαιρα ήταν  κόρη του Τυφώνα και της  Έχιδνας. Αδέλφια της ήσαν ο Κέρβερος, η Λερναία Ύδρα και η Σφίγγα. Ο Όμηρος αναφέρει: «Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι από ανθρώπους, κι είχε λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας και ξεπετούσε από τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες». 

Μας πληροφορεί επίσης ότι το τέρας αυτό το είχε αναθρέψει ο Αμισώδαρος ή Αμιωδαρόνης ,  βασιλιάς της Καρίας.  Ο Ησίοδος επίσης επιβεβαιώνει ότι η Χίμαιρα «είχε τρία κεφάλια. Το ένα ήταν κεφάλι φοβερού λιονταριού, το άλλο κατσίκας και το τρίτο τρομερού δράκοντα. Το κορμί της μπροστά ήταν λιοντάρι, πίσω δράκοντας και στη μέση κατσίκας, που ξερνούσε φωτιές». Γνωρίζουμε ακόμη ότι με τις φωτιές που ξερνούσε από τα τρία της στόματα προξενούσε μεγάλες καταστροφές στα σπαρτά. Έτρωγε επίσης  ζώα  και ανθρώπους.


Ως   κατοικία του τέρατος  αυτού αναφέρονται πολλές περιοχές όπως η Φρυγία, οι Ινδίες, ακόμη και η Λιβύη.  Επισημότερες όμως φαίνεται πως είναι  η αρχαία Κόρινθος και η Σικυώνα, διότι παράσταση Χίμαιρας  έφεραν τα νομίσματά τους αλλά και οι ασπίδες των οπλιτών τους. Απεικονίσεις με την χίμαιρα έφεραν στις  ασπίδες τους και οι οπλίτες της Κυζίκου και της Ζελείας, γεγονός που σημαίνει ότι η Χίμαιρα είχε γνωρίσει ημέρες δόξας.

Οι μύθοι της Χίμαιρας διαβάζονται  στην Αινειάδα του Βιργίλιου, στην Ιλιάδα (Ζ’ 179-182), του Ομήρου, στη Θεογονία του Ησίοδου και αλλού.

Την Χίμαιρα, που ερήμωνε την πανίδα και την χλωρίδα της Λυκίας, καθώς και τους κατοίκους της,  ανέλαβε να σκοτώσει ο ήρωας Βελλεροφόντης, μετά από εντολή του βασιλιά της  Ιοβάτη. Ο ήρωας κατάφερε τον άθλο, γιατί περί άθλου επρόκειτο, με την βοήθεια  του φτερωτού αλόγου, του Πήγασου.

Ο Πήγασος, το άτι με τα χρυσά φτερά, και ο Χρυσάωρ γεννήθηκαν από την ένωση του Ποσειδώνα και της Μέδουσας, άλλο τέρας αυτή, μετά τον αποκεφαλισμό της από τον Περσέα.


Ο κορίνθιος ήρωας Βελλεροφόντης,  γιος του Γλαύκου και εγγονός του Σισύφου,  εδάμασε  τον Πήγασο με τα γκέμια με το χρυσό χαλινάρι , που  του δώρισε η Αθηνά.  Έτσι ο Βελλεροφόντης υπερήφανος και σίγουρος στην ράχη του Πήγασου πέταξε να συναντήσει  τη Χίμαιρα.

Μόλις την είδε με δύναμη και χωρίς δισταγμό σήκωσε το κοντάρι του με την μολυβένια αιχμή και το έμπηξε στο φλεγόμενο στόμα της. Το μολύβι έλιωσε από τις φλόγες, την δηλητηρίασε και την θανάτωσε.

Οι επιστήμονες στις μέρες μας έχουν “υιοθετήσει” την λέξη χίμαιρα,  για να περιγράψουν όντα που δημιουργήθηκαν από το συνδυασμό ετερόκλητων γενετικών στοιχείων. Η  Γενετική επιστήμη περιγράφει ζωντανούς οργανισμούς που έχουν περισσότερους από έναν γενετικούς κώδικες ή κύτταρα από περισσότερους από έναν οργανισμούς.  Πρόσφατα μάλιστα επετράπη στους επιστήμονες να αναμείξουν  ανθρώπινο γενετικό υλικό με ζωικό, σε υβριδική έστω μόνο μορφή. Δηλαδή, τους δόθηκε η άδεια, να φτιάξουν χίμαιρες! Δηλαδή, σημεία και τέρατα.

http://chryssablog.wordpress.com/2014/05/20/%CE%B7-%CF%87%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B1/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Επειός: Ο άγνωστος πυγμάχος και αρχιτέκτονας που έκτισε τον Δούρειο Ίππο

Όπως πηγαίνουμε από Θήβα προς Δελφούς συναντάμε τη γενέτειρα του Πλουτάρχου τη Χαιρώνεια.

Ακριβώς δίπλα βρίσκεται ο Άγιος Βλάσιος Λειβαδιάς. Η αρχαία μυκηναϊκή πόλη «Πανοπεύς», με τα κυκλώπεια τείχη, μια από τις σημαντικότερες πόλεις του «Κοινού των Φωκαέων».

Λέγεται πως η πόλη πήρε το όνομά της απ τον πατέρα του Επειού, τον Πανοπέα. Οι κάτοικοι του Πανοπέα σύμφωνα με τον Παυσανία δεν ήταν Φωκαείς, αλλά Φλεγύες, που διέφυγαν στην Φωκίδα, από τον Ορχομενό.

Γιος του Πανοπέα, από την πόλη Πανοπεύς που βρίσκεται στη σημερινή διαδρομή από Θήβα προς  Δελφούς. Ο Επειός είχε μια πανέμορφη αδελφή την Αίγλη που σύμφωνα με τον Ησίοδο την ερωτεύτηκε ένα όμορφο βασιλόπουλο ο Αιγίμιος, αλλά την παντρεύτηκε τελικά ο Θησέας που για χάρη της εγκατέλειψε την Αριάδνη στη Νάξο.

Ο Επειός πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο μαζί με τους συντρόφους του, τον Σχεδίο και τον Επίστροφο προσφέροντας στην εκστρατεία τριάντα φωκικά πλοία. Στους νεκρικούς αγώνες προς τιμήν του Πατρόκλου, από τον Αχιλλέα, κέρδισε πολλές διακρίσεις ως σπουδαίος πυγμάχος.

Η παράδοση λέει πως η καταγραφή αυτών των αγώνων αποτελεί και την πρώτη αθλητική περιγραφή αγώνων σε γραπτή μορφή. Συντάκτης φυσικά ήταν ο Όμηρος. Ο Επειός εκτός από σπουδαίος πυγμάχος είχε εξαιρετικές τεχνικές γνώσεις.

Γι αυτό και στην ιστορία δεν έμεινε ως αθλητής, αλλά ως αρχιτέκτονας που κατασκεύασε μια από τις πιο σπάνιες προκλήσεις της ιστορίας. Τον Δούρειο Ίππο.

Η Αθηνά συμβούλευσε τον Οδυσσέα, να κατασκευάσει ο Επειός ένα μεγάλο ξύλινο άλογο. Πράγματι ο Επειός ανταποκρίθηκε. Δημιούργησε ένα ξύλινο άλογο με  κρυφά ανοίγματα στις δυο πλευρές, το οποίο μπορούσε να χωρέσει πάνω από 2000 Αχαιούς.

Η θεά τους είχε καθοδηγήσει να χαράξουν τη φράση: «Έλληνες Αθηνά χαριστήριον». Στα «σπλάχνα» του αλόγου μπήκαν οι πιο γενναίοι, ανάμεσά τους ο Οδυσσέας, ο Διομήδης, ο Μενέλαος, ο Αίας, ο Νεοπτόλεμος και κατασκευαστής Επειός, που ήξερε να ανοίγει τις κρύπτες.

Μπορεί το σχέδιο να ήταν καλά οργανωμένο ωστόσο σε περίπτωση που οι Τρώες τους ανακάλυπταν θα είχαν στα χέρια τους τα καλύτερα παλικάρια των Αχαιών. Οι υπόλοιποι Αχαιοί αποχώρησαν.

Οι Τρώες ενώ προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την ξαφνική φυγή των Αχαιών είδαν το Δούρειο Ίππο. Αν και υπήρχαν ενστάσεις και δισταγμοί αποφασίζουν να μεταφέρουν το ξύλινο δώρο της θεάς μέσα στην πόλη.

Οι Αχαιοί άφησαν επίτηδες πίσω το Σίνωνα ώστε να πιαστεί αιχμάλωτος και να πει στους Τρώες αυτά που έπρεπε να ακούσουν. Έτσι τους είπε μια ψεύτικη ιστορία για το άλογο: Η βοήθεια της Αθηνάς στους Αχαιούς έπαψε υποτίθεται να υπάρχει όταν ο Οδυσσέας και ο Διομήδης άγγιξαν το Παλλάδιο με χέρια που είχαν διαπράξει φόνους.

Το Παλλάδιο ήταν το μικρό ιερό, ξύλινο ειδώλιο της Αθηνάς, που προστάτευε την πόλη από τις πολιορκίες. Το είχε όμως κλέψει ο πανούργος Οδυσσέας. Ο Κάλχας, ο μάντης του στρατοπέδου των Αχαιών τους είπε πως η πράξη αυτή εξόργισε την Αθηνά η οποία δεν ήταν πια με το μέρος τους.

Έπρεπε λοιπόν να φύγουν όσο γρηγορότερα γινόταν και να σταματήσουν άμεσα την πολιορκία. Γι αυτό έφτιαξαν το τεράστιο ξύλινο άλογο για να την εξευμενίσουν.

Οι Τρώες χάρηκαν με τη φυγή των Αχαιών και πίστεψαν τα λόγια του Σίνωνα τον οποίο και άφησαν ελεύθερο. Έτσι έβαλαν στην πόλη το ξύλινο άλογο της θεάς γκρεμίζοντας και ένα τμήμα απ τις Σκαιές Πύλες για να χωρέσει.

Η Κασσάνδρα τους προειδοποίησε αλλά μάταια. Η Τροία μέτραγε λίγες ώρες ζωής και η τραγωδία ερχόταν. Ο Επειός ήταν ο αφανής ήρωας και η ιστορία του είναι γνωστή στους περισσότερους.

Όταν πήρε το δρόμο της επιστροφής μαζί με τους συντρόφους του έφτασε στην Κάτω Ιταλία και όπως συνηθιζόταν τότε ίδρυσε το Μεταπόντιο και ανήγειρε ναό προς τιμήν της θεάς Αθηνάς στον οποίο αφιέρωσε τα εργαλεία με τα οποία έφτιαξε το Δούρειο Ίππο.

http://www.defencenet.gr
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

~ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ~

Στην ελληνική μυθολογία ο Τειρεσίας ήταν περίφημος ανά το πανελλήνιο Θηβαίος μάντης, γιος του Ευήρους και της Χαρικλούς.

Ο τυφλός Τειρεσίας, ο πιο φημισμένος μάντης της εποχής στην Ελλάδα, ήταν εκείνος που ζήτησε ακρόαση από τον Οιδίποδα.

Λέγεται ότι ο Τειρεσίας τυφλώθηκε από την Αθηνά, επειδή την είδε τυχαία γυμνή την ώρα που λουζόταν, μετά όμως συγκινήθηκε τόσο από τις ικεσίες της μητέρας του Τειρεσία, ώστε απέσπασε από την αιγίδα της το φίδι Εριχθόνιο και το πρόσταξε: "Καθάρισε τα αφτιά του Τειρεσία με τη γλώσσα σου για να καταλαβαίνει τη λαλιά των προφητικών πουλιών".

Μία άλλη εκδοχή, αναφέρει ότι, ο Τειρεσίας σε ένα περίπατό του στο όρος Κυλλήνη παρακολούθησε δύο φίδια που ζευγάρωναν. Όταν τα φίδια του επιτέθηκαν εκείνος τα χτύπησε με το ραβδί του σκοτώνοντας το θηλυκό. Τότε μεταμορφώθηκε ο ίδιος σε γυναίκα και έγινε ξακουστή εταίρα. Επτά χρόνια αργότερα όμως, στο ίδιο μέρος, είδε πάλι δυο φίδια που ζευγάρωναν και επειδή αυτή τη φορά σκότωσε το αρσενικό, ξανάγινε άνδρας.

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι όταν η Αφροδίτη και οι τρεις Χάριτες - η Πασιθέα, η Καλή και η Ευφροσύνη - διαφώνησαν για το ποια από όλες ήταν η πιο όμορφη, ο Τειρεσίας τον μεταμόρφωσε σε γριά. Η Καλή όμως τον πήγε στην Κρήτη όπου του χάρισε υπέροχους βοστρύχους. Μετά από μερικές ημέρες, η Ήρα άρχισε να κατηγορεί τον Δία για τις πολυάριθμες απιστίες του. Εκείνος απολογήθηκε λέγοντας ότι έτσι κι αλλιώς όταν πλαγιάζει μαζί της, αυτή απολαμβάνει περισσότερο.

Οι γυναίκες βεβαίως απολαμβάνουν πολύ περισσότερο στην ερωτική πράξη από τους άντρες, υποστήριξε.
Κουταμάρες! φώναξε η Ήρα, ξέρεις πολύ καλά ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Κλήθηκε λοιπόν ο Τειρεσίας, να λύσει τη διαφωνία που είχαν ο Δίας με τη σύζυγό του, την Ήρα, αφού οι δύο θεοί γνώριζαν ότι είχε υπάρξει διαδοχικά και άνδρας και γυναίκα. Το ερώτημα που του έθεσαν ήταν: «Ποιος ηδονίζεται περισσότερο κατά την ερωτική πράξη σεξ, ο άνδρας ή η γυναίκα;»

Τότε, ο Τειρεσίας απάντησε αδίστακτα: «Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα".

Η Ήρα θύμωσε τόσο πολύ με το σαρκαστικό χαμόγελο του Δία, ώστε τύφλωσε τον Τειρεσία (αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται για να δικαιολογήσει την τύφλωσή του η ψευδοησιόδειος Μελαμποδία). Ο Δίας τότε, για να τον αποζημιώσει, του έδωσε το χάρισμα της μαντικής και διάρκεια ζωής εφτά γενεών.

Η κυρίως δράση του Τειρεσία τοποθετείται στη Θήβα, όπου υπήρχε οιωνοσκοπείο του, ενώ το μαντείο του βρισκόταν στον γειτονικό Ορχομενό. Ο Τειρεσίας ήταν ο επίσημος σύμβουλος των βασιλέων της Θήβας και διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον μύθο του Λαΐου και του Οιδίποδα.

Στηριγμένος λοιπόν σε μπαστούνι από ξύλο κρανιάς, που του είχε χαρίσει κάποτε η Αθηνά, εμφανίστηκε ο Τειρεσίας στην αυλή του Οιδίποδα και του αποκάλυψε την απόφαση των θεών: "Ο λοιμός δεν θα σταματήσει παρά μόνον όταν ένας Σπαρτός θυσιαστεί για την πόλη".

Ο θάνατος του Τειρεσία, σε βαθύτατο γήρας, τοποθετείται χρονικά μετά την κατάληψη των Θηβών από τους Επιγόνους. Η «Νέκυια» της Οδύσσειας τον παρουσιάζει να συνεχίζει να ασκεί τη μαντική τέχνη ακόμα και στον Άδη, όπου πήγε να τον συμβουλευθεί ο Οδυσσέας.

Ο τάφος του Τειρεσία θεωρείται ότι υπήρχε στο Τιλφώσσιον Όρος, κοντά στην Τιλφούσσα πηγή, ενώ στη Θήβα βρισκόταν απλώς ένα κενοτάφιό του.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Το αρχαιότερο..μέρος της Ελλάδος

Πέρασε καιρός και η γη άρχισε να κατοικείται από ανθρώπους, αφού οι μεγαλύτερες και οι μικρότερες θεότητες, οι δυνάμεις και οι μορφές του σύμπαντος, οι αρχέγονες παρουσίες της ζωής ένιωθαν αδιάκοπα το κίνητρο του έρωτα και της αναπαραγωγής.

 Αλλά η επιλογή κάποιου μεταξύ των αθανάτων είχε γίνει αυστηρά επιλεκτική. Σύμφωνα με τον Παυσανία (2, 15,5), οι τοπικοί μύθοι ανέφεραν ότι ο πρώτος άνθρωπος που κατοίκησε την Αργολίδα ήταν ο Φορωνέας, γιος του θεού-ποταμού Ίναχου και της νύμφης Μελίας.
Ο Ίναχος είχε επιλεγεί ως κριτής στη διαμάχη μεταξύ της Ήρας και του Ποσειδώνα για την κατοχή της περιοχής και προφανώς, εκτιμώντας τους συναισθηματικούς δεσμούς της θεάς με τη γη που είχε φιλοξενήσει το πρώτο αγκάλιασμα με τον άντρα της, αποφάσισε υπέρ της.
Από τότε η Ήρα τύγχανε ιδιαίτερης λατρείας στο Άργος. Ο Ποσειδώνας όμως πήρε πολύ άσχημα την αποτυχία που ματαίωνε τις φιλοδοξίες του να κατακτήσει ένα ζωτικό χώρο στη στεριά. Μία ανάλογη ήττα υπέστη και αλλού, όπως μαρτυρεί το πρώτο επεισόδιο της αθηναϊκής μυθολογίας.
Εκμεταλλευόμενος την ιδιότητά του ως βασιλιά της θάλασσας και όλων των υδάτων, ξέρανε τον Ίναχο και τον κατάντησε ένα χείμαρρο που γεμίζει νερό μόνο την εποχή των βροχών και η τιμωρία επεκτάθηκε σ' ολόκληρη την περιοχή του Άργους, το οποίο η lλιάδα (Δ, στ. 171) περιγράφει με το επίθετο «πολυδίψιον».
Στο ίδιο εδάφιο, ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Φορωνέας «ο γιος του Ινάχου, συγκέντρωσε πρώτος τους ανθρώπους σε κοινωνικό σύνολο. Πρίν οι οικογένειες ζούσαν σποραδικά και μόνες. 
Ο τόπος όπου για πρώτη φορά συγκεντρώθηκαν ονομάστηκε Φορωνικόν. Αυτή η ένδοξη πρωτιά συνδυάζεται, στα πλαίσια της γενιάς του, με μια άλλη, εξίσου τιμητική. 
Ο Φορωνέας απόκτησε μια κόρη με το όνομα Νιόβη, την οποία δεν πρέπει να συγχέουμε με την ομώνυμη και κακότυχη ηρωίδα που μεταμορφώθηκε σε πέτρα από τον πόνο για το θάνατο των παιδιών της, όπως διαβάσαμε στη μυθολογία της Θήβας.
Η Νιόβη της Αργολίδας δοξάστηκε, όπως αναγνωρίζουν ομόφωνα οι μυθογράφοι, όντας η πρώτη θνητή γυναίκα με την οποία ενώθηκε ερωτικά ο Δίας, αφού η μοίρα ήθελε εκείνη η γη να αποτελέσει για την Ήρα την αρχή του καλού και του κακού που έχουν ως αιτία, και για τους θεούς όπως και για τους ανθρώπους, την ηδονή του έρωτα.
Από τη λαμπρή ένωση γεννήθηκε ο ήρωας Άργος. Δεν είναι σαφές αν αυτός έδωσε το όνομά του στην πόλη του Φορωνέα ή αν σ' αυτόν οφείλεται η ίδρυση μιας νέας πόλης. Σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες θεωρούσαν το Άργος την αρχαιότερη πόλη της χώρας τους.
Κόσμησαν αυτό τον ασύγκριτο τίτλο ευγενείας μ' ένα στέμμα από θαυμάσιους μύθους, οι οποίοι αφήνουν να διαφανούν τα γεγονότα που έδωσαν μορφή στον ελληνικό πολιτισμό μέσω των σχέσεων με τους άλλους πολιτισμούς της ανατολικής Μεσογείου.
Στην lλιάδα οι πολεμιστές της Ελληνικής στρατιάς αποκαλούνται Αχαιοί, αλλά και Αργείοι και Δαναοί, ένα άλλο όνομα το οποίο, όπως θα δούμε, ανήκει στη μυθολογική παράδοση του Άργους. 
Έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες γι' αυτό το γεγονός. Ίσως όμως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε και σ' αυτό τα ίχνη της πανάρχαιης παράδοσης που συνέδεε το Άργος με τις πρώτες εκδηλώσεις της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης στην Ελληνική Γη.
~ Από το βιβλίο των dario & lia del corno "στη γη του μύθου" Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη

http://antikleidi.com/2014/05/15/argos/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...