Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και η στρατηγική του Ποντιακού Ελληνισμού

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, π. Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», μέλους του ΙΗΑ (International Hellenic Assosiation)


“Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς”

Σεφκέτ πασάς, Τούρκος Πρωθυπουργός

Εισαγωγή

Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, ημέρα κήρυξης της επανάστασης του 1821 από τον Γενικό Έφορο της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας, Πόντιο πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

 Ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και ολοκλήρωσε την προγραμματισμένη και προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα «ιστορικός» έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά «συνωστισμός» στο λιμάνι της.
Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Ι. Το ιστορικό πλαίσιο


Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, για να τη γνωρίσουμε σε όλες της τις διαστάσεις, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αποκομμένο από τις γενικότερες γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Ούτε εθνολογικά, ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Γενοκτονία από τους Τούρκους όλων των χριστιανών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Θράκη έως την Μικρασιατική Ανατολία στα πλαίσια του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, μέσα από το οποίο αναδύεται ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι και το πρόβλημα της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Φάσεις της γενοκτονίας διαπιστώνουμε από την εποχή έναρξης του Ανατολικού Ζητήματος έως την τελική του κατάληξη με την επικράτηση των Νεότουρκων και την πολιτική της Γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν συστηματικά και προγραμματισμένα για την οριστική του λύση κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και κυρίως του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτόν, έως την συνθήκη της Λωζάνης το 1923.
Το Ανατολικό Ζήτημα προκύπτει βασικά, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μπροστά στην επιταχυνόμενη παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προβάλλουν αξιώσεις και επιχειρούν κάθε είδους διείσδυση, οικονομική, πολιτική στρατιωτική ή άλλη, σε αυτό τον χώρο της Aνατολικής Μεσογείου.
Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι οι διάφορες διενέξεις των ισχυρών δυνάμεων ακόμη και από τα τέλη του 19 αιώνα είχαν να κάνουν βασικά με την ενέργεια, της οποίας η βασική πηγή ήταν και είναι οι υδρογονάνθρακες: πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Ακόμη και αυτό το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα, στο πρόσφατο παρελθόν, είχε άμεση σχέση με τον μαύρο χρυσό της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Έλεγχος των πηγών του πετρελαίου και φυσικού αερίου και η ασφάλεια της απρόσκοπτης ροής του προς την Δύση, αποτελούσε αντικείμενο διένεξης των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμενων, στις οποίες εμπλέκονταν και τα κράτη της περιοχής. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και οι υδρογονάνθρακες από τότε αποτελούσαν στρατηγική πηγή ενέργειας, όπως ακριβώς και σήμερα.

Σ’ αυτά τα πλαίσια αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία εναντίον της Ρωσίας, η οποία προσπαθεί να προσεταιριστεί τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας για να πετύχει τους στόχους της, που ήταν και είναι ανέκαθεν η κάθοδός και η δημιουργία γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών ερεισμάτων στην Μεσόγειο και στο χώρο της Μέσης Ανατολής, υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας. Θα αναφέρω μόνο έναν όρο της συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, της 21 Ιουλίου 1774, που αφορά τους Χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:

Η Ρωσία επέβαλε το ασαφές δικαίωμα προστασίας των ορθόδοξων χριστιανών υπηκόων της Πύλης από τον Τσάρο. Αυτήν την πολιτική κατά το μάλλον ή ήττον συνέχισε η Ρωσία μετέπειτα, για να προσεταιριστεί του χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτήν την πολιτική της Ρωσίας απεφάσισε στις αρχές του 20 αιώνα να εμποδίσει με κάθε τρόπο και μέσο η Γερμανία, συμβουλεύοντας τους Νεότουρκους να εξαφανίσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της επικράτειάς της κι’ έτσι να θέσουν φραγμό στην κάθοδο της Ρωσίας στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας τη δυνατότητα στους δυτικούς να δημιουργήσουν ένα απροσπέραστο ανάχωμα στις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας για την κάθοδο στην Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Μήπως οι σημερινές διενέξεις των ισχυρών της γης στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής δε θυμίζουν τα τραγικά γεγονότα αναβίωσης του Ανατολικού Ζητήματος;

Η αλλαγή κι επαναχάραξη συνόρων, οι Γενοκτονίες, οι εθνοκαθάρσεις, όπως αυτή των Ελληνοκυπρίων το 1974 και οι αναζωπυρώσεις εθνικιστικών διεκδικήσεων και εναντίον της Ελλάδας, συνεχίζουν να τροφοδοτούν και ανατροφοδοτούν ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα, του οποίου την κατάληξη δεν είμαστε ακόμη σε θέση να προσδιορίσουμε.

Η εισβολή και κατοχή του Βόρειου τμήματος της Κύπρου, η προσπάθεια νομιμοποίησης μονομερών τουρκικών αναθεωρητικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και την Θράκη, οι επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιανών στην ελληνική Μακεδονία και ο Μεγαλοϊδεατισμός την Αλβανίας, με βλέψεις προς την Ήπειρο, την αποκαλούμενη απ’ αυτούς Τσαμουριά, έχουν άμεση σχέση με το νέο Ανατολικό Ζήτημα, όπως ακριβώς και η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Οι «άσπονδοί φίλοι και σύμμαχοί μας», συνεχίζουν στα πλαίσια της διένεξής τους με την Ρωσία και στην προσπάθεια απομόνωσής της, να επιβουλεύονται παντοιοτρόπως τον Ελληνισμό, ο οποίος για τους γνωστούς λόγους τρέφει φιλικά αισθήματα προς την ομόδοξη Ρωσία. Ακόμη και η σημερινή κρίση στην Ελλάδα δεν είναι άμοιρη του Ανατολικού Ζητήματος.


ΙΙ. Σύντομη αναφορά στο Ανατολικό Ζήτημα


Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στο Ανατολικό Ζήτημα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε την διάσταση και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η Γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία συγκαταλέγεται η Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων της Θράκης και της Ιωνίας.

Με την έννοια αυτή η ενασχόλησή μας σήμερα με την Ποντιακή Γενοκτονία αποτελεί θεωρητική αφαίρεση, για να μην επεκταθούμε σε όλο το πλέγμα της Γενοκτονίας, όπως κανονικά θα έπρεπε, αλλά μόνο στην Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Μέσα στα πλαίσια αυτά των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων των μεγάλων δυνάμεων αρχίζει βασικά να ξετυλίγεται η ιστορία που έχει άμεση σχέση με τις τύχες των προγόνων μας.

Η ιστορία αυτή, που ξεκινάει από τα πρώτα δείγματα της υποχώρησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τις εναλλαγές της τουρκικής διοίκησης, της κεντρικής, αλλά και της τοπικής, που πότε ήταν ανεκτική και πότε καταπιεστική, όμως πάντοτε ανυπόφορη, γιατί ήταν απρόβλεπτη, συγκυριακή και βάρβαρη. Ορισμένες φορές η βαρβαρότητά της έπαιρνε κατά διάφορα χρονικά διαστήματα και τη μορφή της φυσικής εξόντωσης., πριν από τον οριστικό σχεδιασμό της Γενοκτονίας.

Σ’ αυτή τη συγκυρία καθοριστικό παράγοντα για όλη την περιοχή του Πόντου έπαιζαν οι ρωσοτουρκικές αντιπαλότητες, όπως τονίσαμε, διενέξεις και πόλεμοι, που είχαν άμεση επίπτωση και στους ομόθρησκους Ποντίους και στους υπόλοιπους χριστιανικούς πληθυσμούς.
Συνήθως μετά από κάθε ρωσοτουρκικό πόλεμο, τα θύματα στην περιοχή ήταν κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, αλλά και οι Ασσύριοι, που υφίσταντο τις αντεκδικήσεις και αγριότητες των Τούρκων ως αντίποινα. Στην κυριολεξία ήταν έρμαιο της αυθαιρεσίας τους.
Για το λόγο αυτό δημιουργήθηκαν κατ’ επανάληψη κύματα φυγής των Ποντίων, κυρίως προς την ορθόδοξη Ρωσία.

Η περιοχή του Πόντου εκών άκων μπαίνει στη δίνη του πολύπλοκου Ανατολικού Ζητήματος.
Μόνιμη επιδίωξη της Ρωσίας, είτε της τσαρικής είτε της Σοβιετικής, ήταν στα πλαίσια της πανσλαβιστικής της επέκτασης, να κατέβει στα θερμά ύδατα της Μεσογείου και να προελάσει κι επεκτείνει την κυριαρχία της στις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, όταν πια το πετρέλαιο άρχισε να αποκτά την αξία που γνωρίζουμε.

Μπροστά σ’ αυτόν τον κίνδυνο οι εκάστοτε μεγάλες δυτικές δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Αμερική και Γερμανία προσπαθούσαν ανέκαθεν και με κάθε μέσο να αποκλείσουν την Ρωσία από τους στρατηγικούς της στόχους, χρησιμοποιώντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανάχωμα απέναντι στην αυταρχική και δεσποτική Ρωσία, όπως την αποκαλούσαν. Ακόμη και ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν γι’ αυτό το λόγο, υπέρ της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα στην Ουκρανία.

Η Ρωσία βέβαια -και απ’ εδώ αρχίζει το δράμα-, στην αντιπαλότητά της με την Τουρκία και όσους την στήριζαν, προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους χριστιανικούς πληθυσμούς, παίζοντας το ρόλο του προστάτη τους. Με τον τρόπο αυτό έβρισκε αφορμές και αιτίες για την εφαρμογή των δικών της γεωστρατηγικών σχεδίων.

Από την άλλη η Γερμανία, για να αναφερθούμε στο πρόσφατο παρελθόν, που έχει σχέση με την Γενοκτονία, το τελευταίο κεφάλαιο του δράματος, είχε βλέψεις και η ίδια στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, Υποκινούσε τους Τούρκους εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών, που θεωρούσε ότι ήταν δυνατό να συνδράμουν τους Ρώσους στις επιδιώξεις τους.

Το θέμα της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει συνεπώς άμεση σχέση με την πολιτική του Κάιζερ της Γερμανίας, ο οποίος επεδίωκε να προσεταιριστεί την Τουρκία πάση θυσία, για να φτάσει στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής σε ανταγωνισμό με την Αγγλία την Γαλλία και κυρίως την Ρωσία.

Περιττό να τονίσουμε ότι διαχρονικά η Γερμανία, αλλά και η Δύση στο σύνολό της, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, τάχθηκε ενάντια στα συμφέροντά της Ελλάδας, ακόμη και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Δεν πρέπει συνεπώς να ξεχνούμε ότι ο κύριος εμπνευστής για τη γενοκτονία του χριστιανικού πληθυσμού από μέρους των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ και συνεπώς και ενάντια στον Ποντιακό Ελληνισμό, υπήρξε η Γερμανία. Υπάρχουν αδιάσειστα ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν.
Η Γερμανία στήριζε και στηρίζει ανέκαθεν την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας.

ΙΙΙ. Οι τραγικές μαρτυρίες και το ιστορικό καθήκον των Ποντίων


Η πρόσφατη ιστορία μας με την κατοχή και την σημερινή ηγεμονική στάση της Γερμανίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά του λόγου το αληθές. Εν παρενθέσει θα αναφέρω ότι η Ελλάδα είχε τα περισσότερα θύματα από όλες τις κατεχόμενες χώρες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Και αυτό επίσης δεν πρέπει να το λησμονούμε.

Ο ποντιακός Ελληνισμός διεκδικεί τη δική του ιστορική μνήμη και την εγγραφή του στη συλλογική μνήμη του έθνους. Δυστυχώς όμως η επίσημη πολιτεία δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό το καθήκον, σε αντίθεση με την Τουρκία. Ας δούμε για παράδειγμα τι ισχυρίζεται ο μέντορας του Ερντογάν, ο πολύς Αχμέτ Νταβούτογλου λέγοντας: «Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».
Καθήκον μας λοιπόν είναι να διατηρήσουμε εμείς οι Πόντιοι και οι λοιποί Συνέλληνες τη μνήμη της μακραίωνης και ένδοξης ιστορία μας και την εθνική μας συνείδηση, που αποτελεί την ταυτότητά μας και τον συνεκτικό κρίκο της ύπαρξής και της δυναμικής παρουσίας μας στα πεπρωμένα αυτού του τόπου, που λέγεται πατρίδα, προτάσσοντας πάντα ως σημείο αναφοράς και συνεκτικό κρίκο της συλλογικής μας μνήμης την Γενοκτονία, σε αντίθεση με τις θέσεις της επίσημης πολιτείας.
Φέτος συμπληρώνονται ενενήντα πέντε (98) χρόνια από τότε που ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς μπήκε με τους τσέτες του στην Σαμψούντα και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο για τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου 1919). Το τέλος της αποτρόπαιης αυτής πράξης το 1923, είχε ως τραγικό απολογισμό 353.000 αθώα θύματα και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου.
Ήδη από το 1908 οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, οι αιμοσταγείς Εμβέρ πασάς, ο Ταλαάτ, ο δρ. Σακίρ, ο δρ. Ναζί, ο Νουρεντίν, ο σφαγέας της Σμύρνης και του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη της Χρυσόστομου, είχαν πάρει την απόφαση να εξοντώσουν τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας.
Η διαταγή του Τούρκου διοικητή της Σμύρνης το 1922 είναι επίσης πολύ ενδεικτική για τον μένος εναντίον των Ελλήνων: «Σφάξτε τους Έλληνες, εξολοθρεύστε τους». Όσον αφορά τις γυναίκες επεσήμανε: «μη διστάσετε, μην υπολογίσετε ούτε την τιμή, ούτε τη φιλία». Αυτό όσον αφορά τον «συνωστισμό» της ανιστόρητης «ιστορικού» κ. Ρεπούση.
Οι Γερμανοί, που ήταν οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων, έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμενίους, καθώς και τους Ασσυροχαλδαίους, που στην πλειοψηφία τους ήταν χριστιανοί, ως εμπόδιο στα σχέδιά τους. για οικονομική διείσδυση στην Ανατολή.
Το σχέδιο που πρότειναν στους Τούρκους ήταν σατανικό. Ο καθοδηγητής των Τούρκων Γερμανός στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, ο μετέπειτα αρχιστράτηγος των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων, μαζί με το γερμανικό επιτελείο του, υποστήριζε κυνικά τα εξής: «Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».

Οι Νεότουρκοι από το 1914 έως το 1918 και ο Μουσταφά Κεμάλ από το 1919 έως το 1922 ακολούθησαν κατά γράμμα το συστηματικό, οργανωμένο, σατανικό σχέδιο των Γερμανών συμβούλων κατά του άμαχου πληθυσμού.

Έτσι οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων.

Το σχέδιο συζητείται στα μυστικά συνέδρια των Νεότουρκων που διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη το 1908, 1909, 1910 και 1911 και προβλέπει την απομάκρυνση του χριστιανικού πληθυσμού από τα εδάφη της Μικράς Ασίας ακόμα και με τη χρήση βίας, για να δημιουργηθεί εκεί το νέο τουρκικό κράτος.

Στο τελευταίο συνέδριό τους, αυτό του 1911, οι Νεότουρκοι λαμβάνουν την εξής απόφαση, που είναι χαρακτηριστική για τα αποτρόπαια σχέδιά τους:

«Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία… Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία».

Το σχέδιο της συστηματικής εξόντωσης ολοκληρώνεται.

Σε μυστική σύσκεψη των Νεότουρκων υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν αναφέρει τα εξής:
«Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.”

Στην ίδια σύσκεψη ο δρ. Ναζίμ λέει:

«…Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ’ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση».

Αρχίζει πλέον απροκάλυπτα η ριζική εξόντωση. Οι άνδρες δολοφονούνται στα διαβόητα «Αμελέ Ταμπουρού», στα τάγματα θανάτου, και τα γυναικόπαιδα με την διαδικασία του «λευκού θανάτου».
Συνολικά δηλαδή ο αριθμός των Ποντίων που δολοφονήθηκαν έως το Μάρτιο του 1924 ήταν 353.000.

Είναι ωστόσο λάθος να διακηρύττουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες κι επιδημίες; Κανείς. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο, κυρίως οι Πόντιοι του Επαρχείου του Καρς. Όμως οι παράπλευρες συνέπειες της Γενοκτονίας είχαν κι εκεί τραγικά αποτελέσματα.

Θα αναφέρουμε μόνο δύο από τα χιλιάδες χαρακτηριστικά παραδείγματα. Την προσωπική μαρτυρία του Χαράλαμπου Βασιλειάδη, που υπήρξε πέντε φορές πρόσφυγας, ο οποίος το 1918, μετά την παράδοση του Επαρχείου του Καρς από τον Λένιν στον Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησε το χωριό του αποτελούμενο από 70 οικογένειες στην περιοχή του Κουμπάν του Βορείου Καυκάσου. Στην μακρά διαδρομή προς το Κουμπάν πέθανε το ολιγότερο ένα τρίτο των συγχωριανών του από τις κακουχίες και τις ασθένειες, διανύοντας γύρω στα 2.000 χιλιόμετρα ανάμεσα από τις ορεινές διαβάσεις του Καυκάσου. Ανάλογη και χειρότερη ήταν η τύχη των υπολοίπων 70 χιλιάδων Ελλήνων του Επαρχείου του Καρς, αλλά και των άλλων Ποντίων που ζούσαν στον Καύκασο.

Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας, του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ. Γράφει ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης για την περίπτωση της Θεσσαλονίκης, περιγράφοντας στην βιογραφία του την κατάσταση στο στρατόπεδο των προσφύγων στην Θεσσαλονίκη: «Τότες, επί Βενιζελοκρατίας, μας στείλανε στην Θεσσαλονίκη, όπου φτάσαμε στο Καραπουρνού και μας αποβίβασαν. Ο κόσμος υπέφερε τα πάνδεινα από τον τεράστιο αριθμό των προσφύγων, τις ακαθαρσίες και την μόλυνση. Οι ασθένειες θέριζαν. Εμάστιζε τον κόσμο ο εξανθηματικός τύφος και η ελονοσία. Και από τις κακουχίες και ταλαιπωρίες σε ξένα μέρη ο κόσμος πέθνησκε κάθε μέρα».

Και μια άλλη προσωπική μαρτυρία για τους Πόντιους που καμιά στατιστική δεν περιέλαβε στον επίσημο αριθμό των θυμάτων, και φυσικά δεν είναι η μοναδική. Γράφει πάλι ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης: «Και το 1921, μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας, οπισθοχώρησε και ο στρατός από την Ανατολική Θράκη και έτσι όλος ο Ελληνισμός έφυγε προς την Αλεξανδρούπολη, που μας είχαν τοποθετήσει σε μιαν άκρα της πόλεως προσωρινά. (Πριν φύγουμε ξάχασα να σημειώσω πως, όταν κατοικούσαμε στο Παπάεσκι, αρρώστησε πρώτα η γιαγιά μας και έπειτα ο πατέρας ο Δάμος. Και τους δυο τους θάψαμε στην Ανατολική Θράκη, πριν φύγουμε).

Θα προσθέσουμε και μια άλλη μαρτυρία από το Χρονικό του Καρς του Χρήστου Σαμουηλίδη, κοντά στις τόσες άλλες μαρτυρίες συμπατριωτών μας που έχουν βιώσει τα γεγονότα. Περιγράφει ανάμεσα στα άλλα μαρτύρια των Ποντίων του επαρχείου του Καρς και το ακόλουθο τραγικό γεγονός της τραγωδίας της προσφυγιάς. Γράφει σ’ ένα σημείο μόνο για την τύχη των προσφύγων από την Όλτη του Καρς: «ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕς της περιοχής Όλτης, κάπου δέκα χιλιάδες κόσμος, όταν έφτασαν τελικά στο Βατούμ της Γεωργίας, σε κακά χάλια, γιατί είχαν ταλαιπωρηθεί φοβερά στη διαδρομή, κατασκήνωσαν στο ύπαιθρο και περίμεναν τρεις ολόκληρους μήνες να έρθει ελληνικό καράβι να τους πάρει. Σ’ όλο αυτό το διάστημα υπόφεραν τα πάνδεινα, ζώντας παρατημένοι σε άθλια κατάσταση, γυμνοί, νηστικοί και άστεγοι, με τις αρρώστιες και τις επιδημίες να θερίζουν τους γέρους και τα παιδιά.

ΩΣ τον Οκτώβρη, που φάνηκε το πρώτο καράβι στο λιμάνι του Βατούμ, οι πρόσφυγες της Όλτης είχαν αποδεκατιστεί και απομείνει σχεδόν οι μισοί». Για τους υπόλοιπους από τις 70 χιλιάδες του Καρς δεν υπάρχουν γραπτές πηγές θανάτων. Αυτά τα νούμερα δεν τα κατέγραψε καμία στατιστική. Για μας της δεύτερης γενιάς, τα τραγικά βιώματα των γονιών μας, είναι νωπές μαρτυρίες, χαραγμένες άσβεστες στην μνήμη μας. Δεν χρειάζεται ιστορικούς για να μας τις θυμίσουν. Είναι ζωντανές μνήμες, είναι άμεσα βιώματα, που δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς.
Υπάρχει παρ’ όλα αυτά πλήθος μαρτυριών ξένων πρεσβειών και προξενείων που αδιάψευστα επιβεβαιώνουν με ντοκουμέντα τη θηριωδία των Τούρκων. Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών βρίθουν μαρτυριών για το ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνικού λαού.

Απ’ αυτές τις μαρτυρίες μόνο μία θα αναφέρουμε ενδεικτικά. Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου διαβάζουμε: «Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό … ότι πάνω από 500.000 Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν…». Ποίων άλλων έχουμε ανάγκη μαρτυρίας εκτός από την μαρτυρία των «άσπονδων φίλων μας Άγγλων»; Όταν ο Άγγλος πρέσβης τους αναβιβάζει στις περίπου 500 χιλιάδες, πώς είναι δυνατόν να αμφισβητείται από Έλληνες μάλιστα αυτό το αδιάψευστο γεγονός;

Δεν είναι όμως μόνο ο Άγγλος πρέσβης που αναφέρεται στο αποτρόπαιο έγκλημα της Γενοκτονίας. Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons. The Parliamentary Debates), Fifth Series, τόμ. 157): «…(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Έλληνες) άνδρες, γυναίκες και παιδιά απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. “Εξολόθρευση” δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή». Αυτά είναι τα λόγια του. Το ίδιο αποκαλυπτικός είναι και ο σερ Γουίνστον Τσόρτσιλ στο βιβλίο του The World Crisis, τόμ. V, Γράφει σχετικά: «… οι φοβεροί εκτοπισμοί των Ελλήνων από την Τραπεζούντα και τη Σαμψούντα, που είχαν γίνει το φθινόπωρο του 1921, έφταναν τώρα για πρώτη φορά στην Ευρώπη». Το φρικιαστικό έγκλημα συμπληρώνει ο Αμερικανός ταγματάρχης Γιόουελ, ο οποίος δίνει μια εικόνα του μικρασιατικού Πόντου το 1921: «Πτώματα, πτώματα σε όλο το μήκος της πορείας των εκτοπιζομένων… Φρίκη και πτώματα». Τέλος ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς προσθέτει: «Η πεδιάδα της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων».
Δεν θα μπούμε σε άλλες μαρτυρίες που είναι έργο των ιστορικών.
Δυστυχώς, επαναλαμβάνουμε, υπάρχουν Έλληνες συμπολίτες μας που αμφισβητούν την ποντιακή γενοκτονία, υπηρετώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.

Ήταν, όπως είπαμε, μια αρχή, όχι όμως το τέλος.

Γιατί όμως αυτή η επιμονή στη συλλογική μνήμη των Ποντίων και στη διεκδίκηση διατήρησης αυτής της μνήμης μέσα από την απαίτηση για αναγνώριση της Γενοκτονίας; Μάλιστα μετά και την παρέλευση ενός ολόκληρου αιώνα, που οι πληγές της τραγωδίας φαίνεται να αποτελούν μακρινή ανάμνηση;

Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος της γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974.

Εμείς οι Πόντιοι, αλλά και οι υπόλοιποι Έλληνες δεν διακατεχόμαστε από αισθήματα εκδίκησης και μίσους. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε με τους λαούς, που αποτελούν με τον ένα ή άλλο τρόπο πάντοτε τα θύματα.

Θέλουμε και επιδιώκουμε συμφιλίωση. Θέλουμε και επιδιώκουμε την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων. Όμως με έναν απαράβατο κανόνα. Την αναγνώριση των εγκλημάτων από τους θύτες και την δικαίωση των θυμάτων, ώστε να αποτραπεί η επανάληψή τους.

Η γενοκτονία ήταν ομολογουμένως ένα καλά προμελετημένο και οργανωμένο έγκλημα, που η κυβέρνηση των Νεότουρκων και ο Κεμάλ Πασάς έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Δεν είχε σχέση με τις στρατιωτικές διαμάχες και τις λεγόμενες παράπλευρες απώλειες, αλλά με την εξόντωση του άμαχου πληθυσμού. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός του, η εξάντληση στις κακουχίες, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο, τα περίφημα «αμελέ ταμπουρού» (τάγματα εργασίας). Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε. Οι μνήμες πρέπει να μένουν ζωντανές. Είναι καθήκον απέναντι στους αδικοχαμένους νεκρούς. Οφείλει η ελληνική πολιτεία να την διατηρεί άσβεστη, για να διδάσκει στις νέες γενιές ότι τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν πρέπει να εναληφθούν στο μέλλον.
Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων. Όμως η πραγματικότητα τις διαψεύδει.

Για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι πριν από τον όρο “Γενοκτονία” υπήρχε ο όρος “Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας”.

Tο Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα[6]:

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των ετών 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Eλλήνων της Ανατολίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»
Θα είμαστε ανάξιοι των νεκρών μας, αν δεν παραμένουμε σταθεροί στην αξίωση για τη δικαίωση της γενοκτονίας των προγόνων μας, που αποτελεί ένα από τα κορυφαία και απαράγραπτα καθήκοντα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION
https://professors-phds.com/8005-2/
http://www.echedoros-a.gr/2017/05/blog-post_192.html

Διαβάστε περισσότερα...

Γενοκτονία των Ποντίων: Το τουρκικό έγκλημα και ο ρόλος της Γερμανίας

*Της Αντιγόνης Ιωαννίδου

Εικοσιδύο χρόνια έχουν ήδη περάσει από την ιστορική εκείνη ημέρα του 1994, κατά την οποία η Βουλή των Ελλήνων καθιέρωνε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Η ημερομηνία αυτή επελέγη τότε , διότι μια τέτοια αποφράδα ημέρα, τη 19η Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, που αργότερα επονομάστηκε Ατατούρκ, αποβιβαζόταν στη Σαμψούντα και άρχιζε από εκεί το αποτρόπαιο έργο του: την εξόντωση του Ποντιακού Ελληνισμού, τη βίαια εξαφάνισή του από τις ιστορικές του κοιτίδες και τον αιματηρό τερματισμό μιας παρουσίας τριών σχεδόν χιλιετιών στην περιοχή του Ευξείνου.
Εντολοδόχος του Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε ο διαβόητος για την αγριότητά του κουτσός βαρκάρης Τοπάλ Οσμάν. Σε αυτόν αλλά και σε άλλους έταξε πολλά, ώστε να τους πείσει να ξεκινήσουν αμέσως τις σφαγές χωρίς οίκτο, χωρίς κανένα ανθρώπινο συναίσθημα να τους εμποδίσει, Οι αιμοσταγείς αυτοί συγκρότησαν συμμορίες κακούργων προκειμένου να ξεκινήσουν το αποτρόπαιο έργο της εξόντωσης των Ελλήνων, χωρίς διάκριση φύλου, ή ηλικίας, ή κατάστασης της υγείας τους. Στο ίδιο έργο επιδόθηκε μάλιστα και ο διαβόητος Ταλαάτ Πασάς. Χαρακτηριστικές είναι οι σχετικές δηλώσεις τους:

ΜΕΧΜΕΤ ΤΑΛΑΑΤ 13 -9-1915:  «Ἄνευ οὐδεμιᾶς διάκρισης γιά τίς γυναῖκες, τά παιδιά καί τούς ἀναπήρους, ὁσονδήποτε τραγικά κι ἄν εἶναι τά μέσα ἐξόντωσης καί ἀφοῦ καταπνιγεῖ ἡ φωνή τῆς συνειδήσεως, πρέπει νά τεθεῖ τέρμα στήν ὕπαρξή τους»



ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ ΚΕΡΑΣΟΥΝΤΑ 
Χαρακτηριστικά τῶν διώξεων στή μαρτυρική πόλη εἶναι ὅσα συνέβησαν μέ τόν ἐγκλεισμό τῶν κατοίκων πού θά ἐξορίζονταν στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Πατλάμας, ὅπου πέρασαν φυλακισμένοι ἀκόμη καί τή νύχτα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 1916. Πολλοί παραφρόνησαν. Περιμένοντας να συμπληρωθεί ο αριθμός των εγκλείστων, ώστε να ξεκινήσει δήθεν η πορεία προς το άγνωστο , πράγμα που φρόντιζαν να μη συμβεί, τους κρατούσαν κλεισμένους χωρίς τροφή και νερό, χωρίς δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο. Μέχρι καί τά τσαρούχια τους ἀποπειράθηκαν νά φᾶνε, καθισμένοι στά πτώματα ὅσων εἶχαν ἤδη πεθάνει, ἔχοντας δίπλα τους τά περιττώματά τους. Δέν ἄφηναν τούς συγγενεῖς τους νά προσεγγίσουν γιά βοήθεια, ἀλλά οὔτε καί τούς ἔδιναν ἀπό τό νερό πού ὑπῆρχε ἔξω. Σύμφωνα μέ τήν ἔκθεση τοῦ ἀρχιμανδρίτη Πανάρετου Τοπαλίδη τοῦ Μαΐου τοῦ 1919, στόν ναό βρῆκαν τόν θάνατο πάνω ἀπό 3.000 ἄτομα.


Άμαχοι σε σπηλιά του δυτικού Πόντου για να σωθούν.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΛΗΜΑΝ ΦΟΝ ΣΑΝΤΕΡΣ

Είναι σημαντικό βέβαια να γνωρίζουμε πως οι κύριοι υποκινητές της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των άλλων χριστιανικών λαών της περιοχής ήταν οι Γερμανοί! Όταν το 1870 η Γερμανία και η Πρωσία ενώνονταν σε ένα κράτος, τέθηκε αμέσως ο επόμενος στόχος στα πλαίσια της εξασφάλισης του αναγκαίου «ζωτικού χώρου». Η αποκλεισμένη από την Μεσόγειο, όπου κυριαρχούσαν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, Γερμανία αλλά και επίσης χωρίς πρόσβαση στις περιοχές των ενεργειακών πόρων και τον δρόμο του μεταξιού, χάραξε τη στρατηγική της στη βάση του δόγματος : « Βερολίνο-Βαγδάτη-Ασσουάν» Την πρόσβαση θα της εξασφάλιζε η κυριαρχία της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία , όπου όμως την οικονομική ισχύ είχαν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι. Αυτοί , αλλά και όλοι οι χριστιανικοί πληθυσμοί έπρεπε να εξαφανιστούν!

Στην χώρα εισήλθε η Γερμανία με την ίδρυση μιας μεγάλης Γερμανοελληνικής Τράπεζας, από την οποία προήλθε η Ντόιτσε Μπάνκ. Διεισδύοντας κατάφερε να γνωρίζει τα πάντα για την δομή της οικονομίας της και να προωθηθεί στο διοικητικό μηχανισμό και τις ένοπλες δυνάμεις. Αρχηγός της στρατιάς της Κωνσταντινούπολης και αργότερα Ενόπλων δυνάμεων έγινε ο Γερμανός Λήμαν φον Σάντερς. Αυτός συμβούλευε τους Οθωμανούς να απαλλαγούν από κάθε ξένο γιατί όσο υπάρχουν ξένοι στη χώρα τους αυτοί δεν θα σήκωναν ποτέ κεφάλι. Έλεγε λοιπόν:

«Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οἱ παγωνιές καί τό κρύο τοῦ χειμώνα, οἱ βροχές καί ἡ μεγάλη ὑγρασία, ὁ ἥλιος καί ἡ τρομερή ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ, οἱ ἀσθένειες τοῦ ἐξανθηματικοῦ τύφου καί τῆς χολέρας, οἱ κακουχίες καί ἡ ἀσιτία, θά φέρουν τό ἴδιο ἀποτέλεσμα πού λογαριάζετε ἐσεῖς μέ τό δικό σας σχέδιο, δηλαδή νά τούς ξεκαθαρίσετε μέ τίς σφαγές», καί «Μέ τό σύστημα πού σᾶς προτείνω, ὁ θάνατός τους εἶναι βέβαιος. Ἐπιπλέον, οἱ γυναῖκες τους δέν θά γεννοῦν καί ἔτσι θά λυθεῖ τό δημογραφικό σας πρόβλημα, ἐνῶ ἡ μισητή καί ἄτιμη ράτσα τῶν Ἑλλήνων θά ξεκληριστεῖ καί θά χαθεῖ γιά πάντα μέσα σέ μιά γενιά καί ἐσεῖς θά ἀποκτήσετε μιά συμπαγή τούρκικη ὁμοιογένεια»  .

Ο Λήμαν φον Σάντερς είναι αυτός που τους υπέδειξε τις μεθόδους του «λευκού», δηλαδή χωρίς αιματοχυσία θανάτου, που επέρχεται με τις ατέλειωτες πορείες , κατά τις οποίες θα πέθαιναν από το κρύο, την εξάντληση, την πείνα, τη δίψα, την αρρώστια.

Παράλληλα οι Γερμανοί φρόντισαν να γίνουν κύριοι των λιμανιών, των τρένων, των οδικών αρτηριών και γενικά των στρατηγικών τομέων της χώρας , προκειμένου η επιτυχία των σχεδίων τους να είναι εξασφαλισμένη. Όσο για τις ορδές των βαρβάρων που έσφαζαν, βίαζαν , βασάνιζαν κι αιχμαλώτιζαν αθώους, το κέρδος ήταν απίστευτα υψηλό αφού αμέσως μετά τις σφαγές λεηλατούσαν τις ελληνικές περιουσίες που ήταν ιδιαίτερα ελκυστικές, αφού μέχρι τη στιγμή εκείνη οι Έλληνες κυριαρχούσαν στην οικονομική ζωή της χώρας. Σήμερα οι απόγονοι του Τοπάλ Οσμάν στην Κερασούντα είναι οι πλουσιότεροι ή μεταξύ των πλουσιότερων της πόλης!.

Όλοι αυτοί οι διωγμοί οδήγησαν σε βίαια έξοδο όσων επέζησαν , εκ των οποίων πολλοί επίσης πέθαναν πάνω στα πλοία χτυπημένοι από τύφο και άλλες ασθένειες ή στα ερημονήσια – λοιμοκαθαρτήρια όπου τους κράτησαν για μήνες. Οι εκτοπισμένοι στη Μακρόνησο βρήκαν δεκαετίες αργότερα αμέτρητα κόκαλα Ποντίων προσφύγων που πέθαναν από αρρώστιες και κακουχίες σε ομαδικούς τάφους…..

Η πραγματικότητα αυτών των διώξεων βρίθει από συγκλονιστικές μαρτυρίες! Πολλές έχουν διασωθεί στα πάμπολλα βιβλία που έγραψαν οι επιζώντες ή οι απόγονοί τους. Στην αρχή κάποιοι χωρικοί βρίσκονταν σποραδικά δολοφονημένοι στα χωράφια. Στην πορεία σε δίκες παρωδίες καταδίκασαν σε θάνατο στην αγχόνη το άνθος της πνευματικής και οικονομικής ζωής ώστε οι Πόντιοι να στερηθούν από κάθε είδους ηγέτες. Στις περιβόητες πορείες θανάτου οι δύστυχοι άνθρωποι, είτε γέροντες, είτε άρρωστοι, είτε γυναίκες με παιδιά έπεφταν νεκροί από την εξάντληση , ενώ ένα πλήθος από πεινασμένα όρνια έπεφτε πάνω στους νεκρούς που οι δικοί τους δεν είχαν δικαίωμα να θάψουν και τους κατασπάραζαν. Ομάδες ανθρώπων εγκαταλείπονταν να διανυκτερεύσουν σε τρομαχτικό κρύο και χιονόπτωση. Το πρωί θαμμένοι κάτω από το χιόνι ούτε φαίνονταν καν! Ήταν όλοι νεκροί.
Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις που φυγάδες κρύβονταν σε σπηλιές, ή σε μοναστήρια ή σε εκκλησιές για να γλιτώσουν από τους διώκτες τους. Όσες φορές τους ανακάλυπταν δεν υπήρχε έλεος! Τους έκαιγαν ζωντανούς! Γι’ αυτό και κάποιες μάνες , από το φόβο μήπως το κλάμα των μωρών τους προδώσει την ομάδα, υποχρεώνονταν να τα πνίξουν! Γυναίκες και παρθένοι βιάζονταν ανηλεώς από ομάδες ανθρωπόμορφων κτηνών, πολλές φορές μπροστά στα μάτια των δικών τους μέχρι να ξεψυχήσουν. Άλλες πωλούνταν σκλάβες στα χαρέμια των πασάδων. Επειδή ήξεραν τι τις περίμενε κάποιες αποφάσισαν να πέσουν και να πνιγούν στα ποτάμια κάποτε μαζί με τα μωρά τους. Έχει κι ο Πόντος τα δικά του Ζάλογγα! Βρέφη εκσφενδονίζονταν στα βράχια για να πεθάνουν ενώ ορφανά παιδάκια τα έπνιγαν τις νύχτες στη θάλασσα. Κάποιες φορές δε γονείς στην έσχατη απόγνωση και αδυναμία αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν στην ερημιά τα παιδιά τους μη μπορώντας να τους προσφέρουν πια τίποτα , ούτε και να τα προστατέψουν!…..

Έτσι ένας λαός γηγενής ξεριζώθηκε, έχασε τους ανθρώπους του , έχασε το βιος του, έχασε την πνευματική και ψυχική του ισορροπία μετά τη φρίκη που βίωσε. Να σημειώσω εδώ πως Σύμφωνα μέ τό Γλωσσάρι τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, αὐτόχθονες ὀνομάζονται οἱ πληθυσμοί πού:





α. Κατοικοῦσαν μία περιοχή, ὅταν κάποιος ἄλλος πολιτισμός ἔφτασε ἐκεῖ καί κυριάρχησε μέσω κατάκτησης, ἐποικισμοῦ ἤ μέ ἄλλον τρόπο.

β. Διατηροῦν ἕναν τρόπο ζωῆς ἐγγύτερο στίς κοινωνικές, οἰκονομικές καί πολιτισμικές παραδόσεις τους, σέ σύγκριση μέ τόν τρόπο ζωῆς τοῦ κράτους ὅπου ἀνήκουν.
Παράλληλα ο πολιτισμός που είχε δημιουργήσει υπέστη βαρύτατο πλήγμα: Εκκλησιές και Μονές καταστρέφονταν, χωριά ολόκληρα και μνημεία παραδίδονταν στη φωτιά!

Μετά το 2000 όλο και πληθαίνουν οι Πολιτείες, οι χώρες και οι Δήμοι που αναγνωρίζουν τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους. Τελευταία ανέκυψε όμως πρόβλημα με τις προκλητικές δηλώσεις Φίλη, ο οποίος αμφισβήτησε δημόσια πως στην περίπτωση των Ποντίων έχει διαπραχθεί γενοκτονία. Συγκεκριμένα: Σε δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Αυγή» της 20-8-14 με τίτλο «Παλαιοκομματισμός και γενοκτονία» είχε ισχυριστεί ότι ο όρος γενοκτονία δεν ισχύει στην περίπτωση των διώξεων των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους, κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αλλά και πως η απόφαση της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το 1994, να αναγνωρίσει την Ποντιακή Γενοκτονία από τους Τούρκους, ήταν «απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας, χωρίς διεθνή σημασία». Συνεχίζοντας συμπλήρωσε την άποψή του, που μάλιστα χαρακτήρισε «επιστημονική» λέγοντας πως στην περίπτωση των Ποντίων έχουμε «εθνοκάθαρση» και όχι «γενοκτονία» που «είναι απόλυτη και έχει γενικό χαρακτήρα», πως πάντα μέχρι εκείνη την απόφαση όλοι μιλούσαν για «Μικρασιατική Καταστροφή» και όχι για «γενοκτονία» και πως σε κάθε περίπτωση υπάρχει στις μέρες μας παραγωγή «μιας νέας μεροληπτικής ιστορίας»

Θα μείνω στην ουσία των δηλώσεων ώστε να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του, απαντώντας ξεχωριστά σε κάθε έναν από τους ισχυρισμούς του.


Ο Νίκος Καπετανίδης

1. Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΩΣ ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΝΟΜΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΟΡΟΥ 
Ο όρος «γενοκτονία» διατυπώθηκε για πρώτη φορά ως νομικός όρος κατά τη διεξαγωγή της δίκης της Νυρεμβέργης κατά των εγκληματιών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου επειδή για τα εγκλήματα αυτά δεν προϋπήρχε ορισμός και σχετικό Δίκαιο και επομένως δεν θα μπορούσαν να κριθούν σε δικαστήριο. Ο Ραφαήλ Λέμκιν μάλιστα στον οποίο ανήκει η πατρότητα του όρου προκειμένου να τον εισαγάγει στον ΟΗΕ τον περιέγραψε αναφερόμενος ρητά στις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων!… Σε αυτές βασίστηκε και το κυρίαρχο κείμενο περί γενοκτονιών του Διεθνούς Δικαίου που ψηφίστηκε και υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ ως «ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ» του 1948, την οποία υπέγραψε και η Ελλάδα. Αυτές τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου έρχεται να αναιρέσει με την «προσωπική του άποψη» ένας Υπουργός χωρίς καμιά επιστημονική ιδιότητα μοιράζοντας μάλιστα αφειδώς χαρακτηρισμούς. Υπάρχει ίχνος σοβαρότητας σε όλα αυτά;
Πέραν της ανωτέρω Σύμβασης του ΟΗΕ η Διεθνής Συνθήκη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου του 2002 δίνει επίσης τον ορισμό της Γενοκτονίας και επίσης περιγράφει τι είναι ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ. Εδώ αναφέρονται ρητά στο άρθρο 6 ως Γενοκτονία οι «πράξεις που διαπράττονται με πρόθεση καταστροφής ΕΝ ΟΛΩ Ή ΕΝ ΜΕΡΕΙ μιας εθνικής-εθνοτικής , φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας». Είναι σαφές λοιπόν ότι ο ισχυρισμός του κυρίου Φίλη πως η γενοκτονία είναι (ως όρος) απόλυτη και έχει γενικό χαρακτήρα δεν ευσταθεί. Άλλωστε απόλυτες και γενικές δεν ήταν ούτε η Αρμενική , ούτε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Δεν έγινε λοιπόν καμιά γενοκτονία; Είναι επομένως πρόδηλο πως ο ισχυρισμός του είναι πέρα για πέρα ένας ψευδής ισχυρισμός, εγνωσμένα ψευδής! Αν αυτό δεν είναι θλιβερό, αν δεν είναι ανήθικο εν τέλει, τότε τι είναι;
Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για την Μελέτη των Γενοκτονιών με ψήφισμά της του 2007 έχει αναγνωρίσει την Ποντιακή Γενοκτονία. Το ψήφισμα ενός τέτοιου Οργάνου έρχεται να αμφισβητήσει ο κύριος Υπουργός που γνωρίζει τι θα πει γενοκτονία και δεν γνωρίζει τι θα πει σύνεση και αιδώς;
Τα παρακάτω κράτη και Πολιτείες έχουν αναγνωρίσει την Ποντιακή Γενοκτονία: ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρσεϋ, Κολούμπια, Νότια Καρολίνα, Γεωργία, Πενσυλβάνια, Κλίβελαντ, Ρόντ Άιλαντ. Επίσης το Κοινοβούλιο της Νότιας Αυστραλίας, η Σουηδία, η Αρμενία, ο Πρόεδρος της Γερμανίας , κύριος Γκάουκ, η Ελλάδα και η Κύπρος ορίζοντας ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ. Τα σχετικά πορίσματα διεθνών Συνεδρίων.
Η σχετική τεκμηρίωση έγινε με τη συγκέντρωση των σχετικών ντοκουμέντων από τα αρχεία των Υπουργείων Εξωτερικών διαφόρων χωρών. Αποτελούν ανταποκρίσεις προς τις κυβερνήσεις των χωρών τους των ξένων διπλωματικών και ανθρωπιστικών αποστολών που βρίσκονταν στον Πόντο από το 1908 έως το 1923. Τα έγγραφα συγκέντρωσε ομάδα επιστημόνων υπό τον καθηγητή Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Κωνσταντίνο Φωτιάδη σε ένα δεκατετράτομο έργο, το οποίο με παραγγελία και ψήφιση σχετικού νόμου του είχε αναθέσει η Βουλή των Ελλήνων, για να αθετήσει εσπευσμένα στην πορεία με χονδροειδείς και παντελώς αστήρικτες δικαιολογίες . Αθέτηση η οποία είχε ως συνέπεια την έκδοση του ιστορικής σημασίας έργου από τον ίδιο τον καθηγητή, χωρίς όμως τη σφραγίδα της Βουλής των Ελλήνων! Το έργο επομένως κυκλοφορεί παρέχοντας κάθε εχέγγυο σε όσους αμφισβητούν πως πρόκειται περί πραγματικής γενοκτονίας με στοιχεία αδιάψευστα από τα οποία απουσιάζει φυσικά κάθε υποψία υποκειμενικότητας, σκόπιμης απόκρυψης και δόλιας διαστρέβλωσης των γεγονότων. ΑΣ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΩΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 16 ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΙΣ 22 ΜΑΙΟΥ 2016 εκτίθεται στις αίθουσες του σταθμού του μετρό της πλατείας Συντάγματος μεγάλη έκθεση για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού που ανήκει στον καθηγητή Φωτιάδη και περιλαμβάνει φωτογραφίες, ντοκουμέντα, βιβλία και έργα τέχνης. Η σημαντική αυτή έκθεση που διοργανώνει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει ελέυθερη είσοδο για το κοινό και λειτουργεί από τις 9.30 το πρωί ως τις 9.30 το βράδυ.
Το έργο του αείμνηστου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Βιέννης Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, ο οποίος είχε προσεγγίσει πρώτος τα σχετικά αρχεία Γερμανών και Αυστριακών διπλωματών της περιόδου 1909-1918 μόλις άνοιξαν και έκπληκτος ανακάλυπτε πλήθος ντοκουμέντων, που δεν άφηναν καμιά αμφιβολία πως πρόκειται περί γενοκτονίας. Ο ίδιος μάλιστα χαρακτηρίζοντας τα πάθη των Ποντίων Ελλήνων τα χαρακτήρισε «Άουσβιτς εν ροή»! Ξαφνικά όμως του απαγορεύτηκε να συνεχίσει την έρευνα! Όπως ο ίδιος κατήγγειλε αργότερα δημόσια οι Έλληνες κυβερνητικοί Ευάγγελος Αβέρωφ και Π. Πιπινέλης είχαν ζητήσει από τον τότε πρόεδρο της Αυστρίας Κουρτ Βάλντχάιμ να μην επιτρέψει την έρευνα για να μην ενοχληθεί η Τουρκία! Εδώ αξίζει να υπογραμμισθεί πως με την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ τέθηκε σε ισχύ το δόγμα «περί εδαφικής ακεραιότητος της Τουρκίας». Αυτό σηματοδοτούσε την έναρξη των απαγορεύσεων της οποιαδήποτε αναφοράς σε γεγονότα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πως στρέφονται κατά της εδαφικής ακεραιότητος της γείτονος και «συμμάχου» χώρας. Η σχετική ιστορία δεν διδάχτηκε ποτέ στα σχολεία και η γενοκτονία αναφερόταν μόνο ως «Μικρασιατική καταστροφή», περιγραφή που δεν υπέκρυπτε καμιά δυναμική επανόδου και διεκδικήσεων και δεν κατεδείκνυε το θύτη. Ήταν «καταστροφή»! Τελεία και «παύλα!

ΠΕΡΙ «ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ»
Το 2002 η Ελλάδα κύρωσε το καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου , το οποίο αποτελεί διεθνή Συνθήκη . Σύμφωνα με το άρθρο 28 το καταστατικό αυτό υπερέχει κάθε αντίθετης διάταξης και είναι αρμόδιο για τις εξής περιπτώσεις: Α) ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ, Β) ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ, Γ) ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ Δ) ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΤΑ ΧΩΡΩΝ. Στην Σύμβαση αυτή εισάγεται για πρώτη φορά ο όρος ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ.
Τα μέτρα της Εθνοκάθαρσης είναι κατά τη Σύμβαση αυτή τα εξής:
Διοικητικά και γραφειοκρατικά, ήτοι: επεμβάσεις στις μόνιμες αιρετές αρχές, διακρίσεις στη διανομή αγαθών και δικαιωμάτων.
Άλλα μη βίαια μέτρα π.χ. καθοδηγούμενες αναφορές στα ΜΜΕ, δημόσια αναφορά της εθνικής ιδιότητας για πολίτες, ανώνυμες απειλές κατά της ζωής μελών της ομάδας.
Μέτρα τρομοκρατίας: βιασμοί, ληστείες, εκτοπίσεις, μαζικές μετακινήσεις που εκτελούνται από τα Σώματα Ασφαλείας.
Στρατιωτικά μέτρα: δολοφονίες ηγετών, όμηροι , ανθρώπινες ασπίδες … ( Γεν, Συνέλευση του ΟΗΕ της 18-12-92).
Μελετώντας ένα προς ένα αυτά τα μέτρα μπορεί εύκολα κανείς να παρατηρήσει πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ και στην περίπτωση της ποντιακής συντρέχουν όλες οι παραπάνω περιπτώσεις. Γιατί επομένως ξεσηκώθηκε όλος αυτός ο σάλος; Η εξήγηση είναι απλή: από τους δύο όρους μόνο η Γενοκτονία αποτελεί νομικό όρο του Διεθνούς Δικαίου και επομένως μπορεί δηλαδή να παράγει έννομα αποτελέσματα. Όταν ολοκληρωθεί η Διεθνής Αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας η χώρα που την διέπραξε θα έχει τις ανάλογες κυρώσεις σε επίπεδο νομικό , ηθικό αλλά και οικονομικό! Ο όρος «Εθνοκάθαρση» αποτελεί απλά έναν περιγραφικό όρο χωρίς νομική βαρύτητα και είναι ανώδυνος για τους θύτες! Για το λόγο αυτό η Τουρκία και οι προστάτιδες δυνάμεις της θέλει να αποφύγει με κάθε τρόπο την επικράτηση του χαρακτηρισμού « γενοκτονία», διότι αν συμβεί αυτό θα είναι υπόλογη και για όλες τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει διαχρονικά κατά όλων των χριστιανικών πληθυσμών που ζούσαν στο έδαφός της και άλλων λαοτήτων , όπως των γεζίντι και μουσουλμάνων Κουρδικών πληθυσμών. Ας σημειωθεί πως όλοι αυτοί οι λαοί είναι αυτόχθονες και έχουν παρουσία χιλιετιών στην περιοχή σε αντίθεση με το νεόκοπο κατασκεύασμα που αποτελεί το «Έθνος» των Τούρκων.
Η δική μας άποψη για ό,τι έγινε στον Πόντο από όλες τις παραπάνω συνθήκες και συμβάσεις απορρέει. Αν θέλει να καταγγείλει την συγγραφή μιας «νέας, μεροληπτικής ιστορίας» ο κύριος Υπουργός ας ψάξει στις τάξεις κάποιων νέων «ιστορικών» που συστηματικά υπονομεύουν αυτή την ξεκάθαρη υπόθεση με εφευρήματα του τύπου « ο όρος γενοκτονία είναι νομικός και εισάγει την Νομική σε χώρους της Ιστορίας» , ή « ο όρος γενοκτονία είναι πολύ ευρύς και τελικά τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν γενοκτονία»! Γιατί αυτά είναι τα βασικά επιχειρήματα των αρνητών, όπως διατυπώνονται στα σχετικά δημοσιεύματά τους.


Ο Νίκος Καπετανίδης μεσαίος στους όρθιους
Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΤΟ 1919 ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΛΟΓΟΥΜΕΝΗ ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 
Ακούμε συχνά πως για τις διώξεις των Ελλήνων του Πόντου υπαίτιοι είναι οι Έλληνες που από μεγαλοϊδεατισμό και εθνικιστική έξαρση έστειλαν ελληνικά στρατεύματα στη Σμύρνη το 1919. Επομένως πρόκειται για νόμιμη άμυνα των Τούρκων και καμιά γενοκτονία δεν διαπράχτηκε. Η μεγαλύτερη ανακρίβεια που διαδίδεται άκριτα είναι αυτή η άποψη για τον απλούστατο και πολύ πραγματικό λόγο πως οι διώξεις κατά τον Ελλήνων του Πόντου είχαν αρχίσει ακόμα και προ του 1910 ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΚΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΒΑΣΗ! Με την άφιξη του Κεμάλ στον Πόντο το 1919 αρχίζει μόνο η δεύτερη φάση της ποντιακής γενοκτονίας, όταν ήδη το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είχε εξοντωθεί, ή διαφύγει.
Η γνώση της Ιστορίας είναι θέμα βούλησης και μελέτης. Οι πηγές υπάρχουν. Η στάση όμως απέναντι στα ιστορικά εγκλήματα που συντελέστηκαν ή συντελούνται είναι θέμα προσωπικής ευθύνης και ήθους. Πάνω σε αυτή τη βάση ελέγχονται οι υπονομευτές της ποντιακής και κάθε άλλης γενοκτονίας!

Προσφυγες στο λιμάνι της Φάτσας περιμένοντας για το καράβι που θα τους έφερνε στην Ελλάδα με την ανταλλάγή

Ο ιερομοναχος Ιερεμίας που διέσωσε την εικόνα της Παναγίας Σουμελά

Η κάθε καθιέρωση μιας ημέρας μνήμης, αποτελεί γεγονός με μεγάλη πολιτική, ιστορική και ηθική βαρύτητα και έχει έννοια μόνο αν στοχεύει στην αποκατάσταση της τάξης που διασαλεύθηκε βάναυσα σε καθένα από αυτά τα επίπεδα, πρώτιστα όμως στο ηθικό. Γιατί η σύγχρονη έννοια της πολιτικής, τουλάχιστον όπως την εννοούμε εδώ στη γηραιά Ήπειρο με τη μακρά δημοκρατική παράδοση, δε νοείται χωρίς το ηθικό της υπόβαθρο, χωρίς να διέπεται από ένα πλέγμα αρχών και αξιών στη βάση της. Είναι άλλωστε η απαρχή των αναγνωρίσεων που ακολούθησαν από αρκετά ήδη κράτη , Πολιτείες και Δήμους διεθνώς, αριθμός που ολοένα αυξάνει.
Αν επανερχόμαστε στη μνήμη, αν αναδεικνύουμε με τόση έμφαση την κεντρικότητά της, αυτό γίνεται για λόγους πολύ πραγματικούς και πολύ ουσιαστικούς. Γιατί η Μνήμη στην οποία αναφερόμαστε αν εξαλειφθεί, ο άνθρωπος μεταλλάσσεται αυτόματα σε πράγμα, αναιρείται η συνέχεια της ζωής, ακυρώνεται η διαλεκτική του παρόντος με το παρελθόν και το μέλλον, αχρηστεύονται οι ρίζες των ανθρώπων στο χρόνο και συνεπώς η ιστορική τους διάσταση. Όλοι οι αγώνες για την ευόδωση των οποίων θυσιάστηκαν τόσες ζωές, τόσες προσπάθειες, τόση ψυχή και τόσο πνεύμα έτσι αποδεικνύονται μάταιοι! Βεβαίως, ακριβώς επειδή είναι τόσο καίρια και τόσο κοφτερή βάλλεται από πολλές πλευρές.
Το πολιτικού και ηθικού χαρακτήρα ζήτημα αφορά στη μη καταδίκη μέχρι τώρα του Κεμαλισμού από τους διεθνείς Οργανισμούς, τη διεθνή Κοινότητα, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως όλοι γνωρίζουμε, πρώτος ο Κεμάλ με την αιμοσταγή του δράση εισήγαγε την εθνοκάθαρση στο ιστορικό προσκήνιο, ως τη μόνη αποτελεσματική μέθοδο προκειμένου να εξαφανίζεται η διαφορετικότητα και να εξασφαλίζεται η εθνική και θρησκευτική καθαρότητα ενός κράτους. Η κυρίαρχη ιδεολογία της γείτονος χώρας επωάζει το Κεμαλικό αυγό του φιδιού από το οποίο κατά περιόδους διαχέεται όλεθρος και εναντίον άλλων φυλετικών ή εθνικών ομάδων στο έδαφός της, ή γύρω από αυτό. Θύματά του ο Ελληνισμός της Πόλης, ο αρχαίος γηγενής λαός των Κούρδων και η Κύπρος. Όλοι εμείς είναι η ώρα να ενώσουμε τις δυνάμεις και τις φωνές μας, ώστε να καταγγείλουμε τον Κεμαλισμό ως ιδεολογία θανάτου.
Ο Κεμαλισμός είναι ο πνευματικός πατέρας του φασιμού. Οδήγησε στο φασισμό και ενέπνευσε το Χίτλερ. Αν η διεθνής Κοινότητα είχε καταγγείλει το πρόδρομο Άουσβιτς, που υπήρξε το Τσεβιζλούκ, το στρατόπεδο εξόντωσης των Ποντίων στα νότια της Τραπεζούντας, δε θα μπορούσε να ακολουθήσει το Άουσβιτς, το Νταχάου, το Μαουτχάουζεν του ναζισμού. Δε θα ακολουθούσαν τα αμέτρητα Άουσβιτς εν ροή για το λαό των Ποντίων Ελλήνων, που υποχρέωσαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων σε διαρκή μετακίνηση, προσφυγιά και διώξεις επί ένα σχεδόν αιώνα, που τους στέρησαν κάθε δικαίωμα πάνω στις ιστορικές τους κοιτίδες, πάνω στις περιουσίες τους, πάνω στα μνημεία τους και δεν τους έφεραν πίσω ποτέ.
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν έγινε. Η άνοδος του Χίτλερ οδήγησε σε νέο αιματοκύλισμα με θύματα μεταξύ των άλλων και πολλά από τα θύματα του Κεμαλισμού, που πια θα αντιμετώπιζαν για μια ακόμη φορά τις εκτελέσεις, τη σφαγή, τη φωτιά και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις 27 Ιανουαρίου του 1945 ο Σοβιετικός τρατός έσπαγε την πύλη του Άουσβιτς δίνοντας έτσι τέλος στο ολοκαύτωμα των Εβραίων, των Αθιγγάνων, των Σλαβικών και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, έδινε τέλος στο μεγάλο δεκαετές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Σήμερα μια άλλη εθνοκάθαρση κορυφώνεται, που ίσως όμως έχει απροσδόκητη έκβαση, αυτή κατά του Κουρδικού λαού που ζει στο έδαφός της, των αρχαίων Καρδούχων, όπως τους ονομάζει ο Ξενοφώντας!


Μονή Βαζελώνα στις αρχές του 20ού αιώνα

*Η Αντιγόνη Ιωαννίδου είναι δασκάλα και πολιτικός επιστήμων.

http://www.militaire.gr/
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

19η ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασονίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον (Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία ως όρος καθιερώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης, όταν καταδικάστηκε η ναζιστική ηγεσία για τα εγκλήματα πολέμου κατά των Εβραίων.Ως νομική έννοια διατυπώθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και καθιερώθηκε στις 9/12/1948, με τη σύμβαση της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρεις γενοκτονίες συντελέστηκαν τον 20ο αιώνα, των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και των Εβραίων. Εξ’ αυτών οι δύο αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, άμεσα των Εβραίων και έμμεσα των Αρμενίων.

Με το τρίπτυχο «ένα κράτος, μια θρησκεία, ένας λαός», και έχοντας ως συμβουλάτορες Γερμανούς αξιωματικούς, οι Νεότουρκοι αρχικά και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν και εκτέλεσαν τις δύο πρώτες γενοκτονίες. Το 1915 την γενοκτονία των Αρμενίων και από το 1916 έως το 1923 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Με το πρόσχημα να μην ενωθούν οι Έλληνες του Πόντου με τις Ρωσικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τον Πόντο, εκτόπισαν τον πληθυσμό από τις παραλιακές περιοχές, στα μεσόγεια της χώρας. Μέσα στο καταχείμωνο, σε εξοντωτικές και χωρίς στοιχειώδη σίτιση και ανάπαυση πορείες, έχασαν τη ζωή τους πολλοί Έλληνες. Εκτός από τους θανάτους που προέκυψαν από τις ταλαιπωρίες υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις φρικιαστικών θανάτων από άτακτους τσέτες υπό τα αδιάφορα βλέμματα των συνοδών χωροφυλάκων. Σε πολλές δε περιπτώσεις και με την βοήθεια τους. Και βέβαια δεν εξέλειπαν οι βιασμοί γυναικών, ακόμη και εγκύων, ανήλικων κοριτσιών αλλά ακόμη και ανήλικων αγοριών. Επίσης πολλοί Έλληνες πέθαναν στα τάγματα εργασίας καταπονημένοι από τις εξαντλητικές εργασίες. Έτσι με την εξόντωση του μισού πληθυσμού (353.000) και τον εκτοπισμό-ξεριζωμό του άλλου μισού, τον Αύγουστο του 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ αναφώνησε θριαμβευτικά: «Επί τέλους τους ξεριζώσαμε».

Για πάνω από 70 χρόνια, η λέξη γενοκτονία ήταν σχεδόν απαγορευμένη προς χάριν της Ελληνοτουρκικής φιλίας. Οι Πόντιοι όμως δεν ξέχασαν ποτέ το δράμα των προγόνων τους. Πάντα ερχόταν στο νου τους η εικόνα των γονιών και των παππούδων, που όταν ανέφεραν τη λέξη «πατρίδα», γέμιζαν τα μάτια τους δάκρυα. Οργανώθηκαν και αντρώθηκαν κύρια μετά το 1980, και αποφάσισαν να κάνουν το χρέος τους. Έτσι φτάσαμε στην καθιέρωση ημέρας μνήμης για τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας. Η ιδέα και οι πρωτοβουλίες για την ψήφιση του σχετικού νόμου ανήκουν στον κοινωνιολόγο Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Με τον νόμο 2193 της 8/11/3/94, η 19η Μαΐου, καθιερώνεται ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η ημερομηνία αυτή επιλέχτηκε επειδή ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στις 19 Μαΐου του 1919 στην Σαμψούντα και τότε ξεκίνησε η δεύτερη και πιο βίαιη φάση του σχεδίου αφανισμού των Ελλήνων.

Τρεις ήταν οι κύριοι παράγοντες που συνήργησαν στην γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Πρώτος παράγοντας οι Γερμανοί καθοδηγητές των Νεότουρκων και του Κεμάλ όπως προαναφέρθηκε. Δεύτερος παράγοντας οι Σοβιετικοί που στήριξαν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά τον Κεμάλ, επονομάζοντας μάλιστα το κίνημά του «εθνικοαπελευθερωτικό». Αλήθεια από ποιόν; Και τρίτος παράγοντας οι Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικανοί που αρχικά ήταν σύμμαχοι της Ελλάδας και στη συνέχεια την εγκατέλειψαν αβοήθητη. Οι Σοβιετικοί στήριξαν τον Κεμάλ και για έναν άλλο λόγο. Όταν ξεκίνησαν την επανάστασή τους, η Ελλάδα είχε αποστείλει μια σημαντική στρατιωτική δύναμη για να στηρίξει το καθεστώς του Τσάρου. Αυτό δεν το ξέχασαν και δεν το συγχώρησαν ποτέ.

Την ίδια ημερομηνία έχουν καθιερώσει και οι Τούρκοι σαν γιορτή της νεολαίας αλλά και του ξεριζωμού των Ελλήνων. Μάλιστα στα περίχωρα της Σαμψούντας έχουν ιδρύσει χωριό που φέρει την ονομασία 19 Μαίου. Γι αυτό θα πρέπει οι Έλληνες να είναι προσεκτικοί και να μην πέφτουν σε παγίδες, όπως συνέβη στο παρελθόν με τα εξής θλιβερά περιστατικά:

1. Συμμετείχε και τραγούδησε στην γραμμή του Αττίλα στην Κύπρο στις 19 Μαίου 1997 ο τραγουδιστής Σάκης Ρουβάς. (Εκ των υστέρων ζήτησε συγνώμη)

2. Επελέγει να σταλεί η κρατική ορχήστρα Αθηνών στη γιορτή της τουρκικής νεολαίας την ημερομηνία αυτή το 1998. (Τα μέλη της αρνήθηκαν να πάνε και ο υπουργός πολιτισμού Ε. Βενιζέλος αναγκάστηκε να αναστείλει την αποστολή).

3. Το 1998 ο τότε υπουργός εξωτερικών Γ.Α. Παπανδρέου κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του σφαγέα των Ποντίων Μουσταφά Κεμάλ.

4. Στις 19 Μαίου 2000 προσγειώθηκαν τουρκικά αεροπλάνα στην Άγχίαλο ενώ αποβιβάστηκαν τουρκικά στρατεύματα στην Πελοπόννησο στα πλαίσια άσκησης Ελλάδας-Τουρκίας.

Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού σε επίπεδο κρατών έχει αναγνωριστεί μόνο από την Κύπρο, ενώ η Αρμενική έχει αναγνωριστεί σε πάνω από 70. Έχει αναγνωριστεί όμως από τις πολιτείες της Ν.Υόρκης, του Νιού Τζέρσεϊ και της Κολούμπια το 2002, της Γεωργίας και της Πενσυλβάνια το 2004, του Κλίβελαντ το 2005 και της Μασαχουσέτης το 2006.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

«ΧΑΜΟΣ» ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ! Η Γενοκτονία των Ποντίων στο Ευρωκοινοβούλιο και ο χορός που προκάλεσε πανικό!

Έκλεψαν τις εντυπώσεις πάλι οι Πόντιοι, αυτή τη φορά μέσα στην καρδιά της Ευρώπης, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα ότι δεν το βάζουν ποτέ κάτω και διεκδικούν όλα όσα δικαιωματικά τους ανήκουν!

Για τα δραματικά γεγονότα της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, αλλά και των Ασσυρίων, από τους Νεότουρκους και τους κεμαλιστές, για τη φθορά και την αλλοίωση που υφίστανται τα ελληνοχριστιανικά μνημεία στην Τουρκία, καθώς και για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, μίλησαν διακεκριμένοι ιστορικοί και ερευνητές στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο, με την οποία ολοκληρώθηκαν οι δράσεις της τριήμερης παρουσίας της αποστολής της Ευξείνου Λέσχης Ευρωπαίων Πολιτών στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως μεταδίδει το pontos-news.


Στην εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε παρουσία Ελλήνων ευρωβουλευτών, τονίστηκε ακόμα ότι η Τουρκία οφείλει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της και να αναγνωρίσει όσα έγιναν την περίοδο 1914-1922 σε βάρος των χριστιανικών ναών της Ανατολής.

Ειδικότερα, στη συνεχιζόμενη άρνηση του τουρκικού κράτους να αναγνωρίσει όσα συνέβησαν στην Ανατολία ως γενοκτονία, η οποία οφείλεται στον διάχυτο φόβο πως κάτι τέτοιο θα ανοίξει το δρόμο για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων από τους απογόνους των θυμάτων, αναφέρθηκε ο καθηγητής ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιάκωβος Μιχαηλίδης. Όπως είπε, «μια τέτοια εξέλιξη βρίσκει ανέτοιμη την τουρκική κοινή γνώμη, αλλά και την ιδεολογική ελίτ της χώρας, που αισθάνονται να απειλούνται από το ιστορικό της παρελθόν».

Από την πλευρά του ο (επίσης καθηγητής Ιστορίας του ΑΠΘ) Σπύρος Σφέτας ανέφερε ιστορικά στοιχεία για τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής. Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «το 1915 συντελέστηκε στην Ανατολία η γενοκτονία των Αρμενίων υπό το πρόσχημα της κατηγορίας ότι αυτοί συνεργάστηκαν με τον ρωσικό στρατό. Την ίδια περίοδο εκτοπίστηκαν χιλιάδες Έλληνες από τη δυτική Μικρά Ασία στα βάθη της Ανατολίας υπό το πρόσχημα της διεξαγωγής από μέρους τους κατασκοπείας υπέρ της Αντάντ».

Σφέτας: Το Κουρδικό αποτέλεσε την αχίλλειο πτέρνα της Τουρκίας στον 20ό αιώνα και θα παίξει κύριο ρόλο στον επανασχεδιασμό του χάρτη της Μέσης Ανατολής στη νέα τάξη πραγμάτων.

Ο Σπύρος Σφέτας συνέχισε επισημαίνοντας ότι την περίοδο 1917-18 συνεχίστηκε η εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου με έντονους ρυθμούς, λόγω της πτώσης του Τσάρου και της αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων που παρείχαν όλη αυτή την περίοδο προστασία στους χριστιανικούς πληθυσμούς. «Μετά την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών η κεμαλική Τουρκία άρχισε τον εκτοπισμό των Κούρδων από ανατολικές επαρχίες στη δυτική Μικρά Ασία», εξήγησε.

Για τα εγκλήματα, τις δολοφονίες και τα οικονομικά μποϊκοτάζ από τους Τούρκους σε βάρος των χριστιανών της Ανατολής, καθώς και για τη Συνθήκη της Λοζάνης που απάλλαξε τους δράστες, έκανε λόγο ο Τούρκος ιστορικός και ακαδημαϊκός Σαΐτ Τσετίνογλου. Όπως είπε, αφαιρέθηκε ο πλούτος του πληθυσμού στις περιοχές της ιστορικής Αρμενίας και των ακτών του δυτικού πόντου και οι χριστιανοί στάλθηκαν σε πορείες θανάτου από τους Νεότουρκους, με την υποστήριξη της Γερμανίας και τη σιωπή των Δυτικών δυνάμεων.
«Τα εγκλήματα, οι δολοφονίες, τα οικονομικά μποϊκοτάζ, οι φρικαλεότητες πριν και μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της ανατολικής Θράκης και της δυτικής Μικράς Ασίας διαπράχθηκαν μαζί με τις εκτοπίσεις. Οι δράστες αυτών των εγκλημάτων παρουσίασαν αυτές τις πράξεις ως ηρωικές. Σύμφωνα με τα γραπτά αυτών των “ηρώων”, οι Έλληνες που ξεριζώθηκαν από την αρχαία ιστορική τους γη κυμαινόταν από 150.000 έως 1.000.000. Επίσης, κατά τα έτη 1913-14 οι οικονομικές απώλειες των Ελλήνων ισούνται με 5 δισ. γαλλικά φράγκα, ενώ οι αρμενικές απώλειες με 20 εκατ. γαλλικά φράγκα», σημείωσε ο Τούρκος ακαδημαϊκός.


Σε άλλο σημείο της εισήγησής του ο Σαΐτ Τσετίνογλου εξήγησε ότι το σβήσιμο κάθε ίχνους των χριστιανών στη γη της Μικράς Ασίας ήταν μια από τις πρώτες προτεραιότητες του κεμαλικού καθεστώτος. «Το 1974, κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Κύπρο, όταν εκτελέστηκε το πραξικόπημα κατά του προέδρου Μακαρίου, οι επιθέσεις κατά των χριστιανών εντάθηκαν και στην Τουρκία», συμπλήρωσε.

Τσετίνογλου: Η γενοκτονία του 1915 υπήρξε το μέσο για την κλοπή του πνεύματος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Αρμενίων της Κιλικίας και των Ασσυρίων της Μεσοποταμίας.

Ο Τούρκος ακαδημαϊκός υποστήριξε ακόμα ότι μέχρι και σήμερα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει βελτίωση του κλίματος στην Τουρκία. «Οι χριστιανοί δεν προστατεύονται. Μπορεί κανείς να τους απειλήσει συμπεριλαμβανομένης της ίδιας τους της ζωής χωρίς συνέπειες», ανέφερε χαρακτηριστικά.


Για τη συνεχή Γενοκτονία των Ασσυρίων και τη στάση αλληλεγγύης που πρέπει να κρατήσει η διεθνής κοινότητα μίλησε ο δρ Ιστορίας, ειδικός ασσυριολόγος Μαρντίν Ισαάκ, ο οποίος ζήτησε από το Ευρωκοινοβούλιο και τα θεσμικά όργανά της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιμείνουν σε αναγνώριση της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών.
Κλείνοντας τον κύκλο των εισηγήσεων, η θεολόγος και μέλος της Παγκόσμιας Επιτροπής Ποντιακής Νεολαίας Κασσιανή Τανιμανίδου αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο ρόλο των ποντιακών οργανώσεων στη διεκδίκηση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων. «Οι διοικήσεις των ποντιακών οργανώσεων θα πρέπει να μείνουν μακριά από κάθε είδους διασπαστικές συμπεριφορές, ανούσιες αντιπαραθέσεις, λεκτικούς βερμπαλισμούς, αλλά και από τη “φολκλοροποίηση” του ποντιακού ζητήματος. Να εμπιστευτούν με ειλικρίνεια την νέα γενιά των Ποντίων και με τόλμη να στηρίξουν τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις της», σημείωσε.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν οι ευρωβουλευτές Δημήτρης Παπαδημούλης, Μανώλης Κεφαλογιάννης, Εύα Καϊλή, Κώστας Χρυσόγονος, Νότης Μαριάς, Σοφία Σακοράφα, Νίκος Ανδρουλάκης, Γιώργος Γραμματικάκης, και ο Κύπριος Δημήτρης Χριστοφόρου. Επίσης, το παρών έδωσαν ο βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων Αναστάσιος Μεγαλομύστακας και ο μητροπολίτης Βελγίου και Κάτω Χωρών Αθηναγόρας.

Χαιρετισμούς απέστειλαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Δημήτρης Κουτσούμπας και ο Βασίλης Λεβέντης.

Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με την έκδοση ψηφίσματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, καθώς και για τη μετατροπή του ναού της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας από τζαμί σε μουσείο. Στο χώρο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε φωτογραφική έκθεση με θέμα την Αγία Σοφία Τραπεζούντας, σε επιμέλεια του εκπαιδευτικού Στάθη Ταξίδη και της δημοσιογράφου Θωμαΐδος Κιζιρίδου.



Εντυπωσιακή ήταν και η σέρρα που χόρεψαν μέλη της αποστολής στο χώρο της ημερίδας, κερδίζοντας τα πλατιά χαμόγελα των μη Ποντίων ευρωβουλευτών, υπό τη λύρα και τον μακρόσυρτο σκοπό που «έπιασε» ο καθηγητής μουσικής Αλέξης Στεφανίδης. Νταούλι έπαιξε ο Τάσος Ιμιρτζίδης.



https://www.facebook.com/100005371485823/videos/486093924912986/

Στο πλαίσιο της ημερίδας ο Μανώλης Κεφαλογιάννης υποσχέθηκε στην Εύξεινο Λέσχη Ευρωπαίων Πολιτών να της παραχωρηθεί χώρος στο Ευρωκοινοβούλιο, σε οποιαδήποτε παρουσία της στις Βρυξέλλες, προκειμένου να προωθήσει ζητήματα του ποντιακού ελληνισμού.

crashonline.gr
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

«Είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς» – Η Πόντια γυναίκα που συγκλόνισε στο World Party!

Δείτε το στιγμιότυπο με τις κυρίες να μιλούν ποντιακά μετά το 35΄

Στο χθεσινό ταξίδι της επιτυχημένης εκπομπής «World Party» με τον Σάκη Τανιμανίδη και τον Γιώργο Μαυρίδη οι τηλεθεατές είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τον Πόντο.
Το συνεργείο της εκπομπής επισκέφθηκε την Τραπεζούντα και τα γύρω χωριά, με σκοπό να εντοπίσει ο Σ. Τανιμανίδης το χωριό από το οποίο κατάγονταν οι πρόγονοί του. 
Στα χωριά της Τραπεζούντας που επισκέφτηκαν οι παρουσιαστές τις εκπομπής ήρθαν αντιμέτωποι με μια μεγάλη έκπληξη. Συνάντησαν δύο ηλικιωμένες κυρίες που πραγματοποιούσαν γεωργικές εργασίες στα χωράφια τους οι οποίες μιλούσαν ποντιακά. «Κι εμείς είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς!» ανέφερε η μία από αυτές στην ποντιακή διάλεκτο. «Μην μας δείξετε στη δική μας τηλεόραση γιατί θα μας σκοτώσουν!» εκμυστηρεύτηκε η μία από τις δύο κυρίες τη στιγμή που η ομάδα της εκπομπής τις αποχαιρετούσε για τον επόμενο σταθμό τους, την παναγία Σουμελά.




http://www.pontos-news.gr/article/135411/eimaste-romioi-san-esas-i-pontia-gynaika-poy-sygklonise-sto-world-party
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Γενοκτονία των Ποντίων μέσα από συγκλονιστικές μαρτυρίες...

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας!
Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν την ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000 -άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000.
Όσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο Χάρης Τσιρκινίδης στο βιβλίο "Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου" αναφέρει την μαρτυρία του θείου του Ευριπίδη:

«Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις.

Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μέρη.
Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι!

Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες.
Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής, μέχρι να πεθάνουν!».


****


Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδωσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη.
Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες Ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες...:

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922 ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν.
Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν την νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει…

Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες, περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας! Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιό τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε την μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια.

Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία -αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν. Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους.

Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς.
Έτσι, μόλις έφτασαν τρέχοντας οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα των τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την “πατριωτική” του εκστρατεία.
Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα και διεστραμμένοι σαδιστές που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χίμηξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και τον φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για την σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές, θρήνους και κοπετούς.

Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης!
Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό.
Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση.



Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα και οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά!
Σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται...

Οι μητέρες τρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη την δύναμη της ψυχής τους στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν “μάνα, μανίτσα!”.
Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες!

Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στην γη!

Αυτήν την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα...
Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ώσπου μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα κι ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από την φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια στο Μπεϊαλάν”.
****

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν. Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία στις 19 Μαΐου 2010! Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι, σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε... Κάποιοι δεν γνωρίζουν...
Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους!

Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν... Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν... Την τραγωδία, την λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Άννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα.

Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για την θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης...
Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν!

Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Όνομα πατρός Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός.
Έζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στην Θέρμη Θεσσαλονίκης. Άνθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη.

Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με την νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν...

Αφηγείται όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μην μισούν αλλά και να μην ξεχνούν...

«Ήμουν οχτώ χρονών. Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες... Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια...

Βγήκαμε στους δρόμους.
Από την βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες... και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά...
Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της. Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Άλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον Σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν...

Φωνές, κλάματα, κατάρες από την μία και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί! Όλοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει».

Έχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει. Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν...


«Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το "Γιασά Κεμάλ, γιασά" (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”) κρυβόμασταν!

Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι!».



Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου, σκότωσαν την γυναίκα του θείου μου Αναστάση την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της».

Θυμάται σαν σήμερα τα "Αμελέ Ταμπουρού", τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό...

Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν "Κιτσεμάλ". Όταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.
Αφήσαμε πίσω προγόνους, τάφους, σπίτια, μαγαζιά, τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας, τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας».

Το "Κιτσεμάλ" ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τους έψελναν και οι άνδρες τους πετούσαν στην θάλασσα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μην χαθούμε έως ότου πατήσουμε Ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στην Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια!».

(Η συνέντευξη του 98χρονου κ. Σταύρου Κοντογιαννίδη, δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία για την εφημερίδα "TO BHMA" στις 19 Μαΐου 2010).

****
Από το αρχείο του γιου, του Κώστα Κωφίδη.

"Όλες τις κοπέλες και τις γυναίκες που συνέλαβαν οι Tσέτεδες, τις οδήγησαν μέσα στην Μονή, τις βίασαν και τις διακόρευσαν κτηνωδώς. Μετά από επανειλημμένους βιασμούς και ενώ τα θύματα δεν ήταν σε θέση να κινηθούν, τα αποκεφάλισαν μέσα στην Μονή.
Έσφαξαν και άντρες, αφού τους ανάγκασαν να βλέπουν την κακοποίηση των γυναικών τους…

Μια εικοσάχρονη κοπέλα η Κυριακή Τσιρονίδου, βιάστηκε μπροστά στους δικούς της από εννέα βδελυρούς Τούρκους Τσέτεδες, από τους οποίους ο τελευταίος την αποτέλειωσε με το ξίφος του…"

Η νύκτα στην ιερά Μονή Βαζελώνος ήταν μια από τις πιο ανατριχιαστικές σελίδες της Ποντιακής Γενοκτονίας.
****
Επιστολές θυμάτων...

Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας.

Γλυκυτάτη μου Κλειώ,

Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος.
Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.
Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.
Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.

Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά, τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης. Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στην δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μην χωρίζεσαι ενόσω ζεις.

Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.
Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.

Αντίο, βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου...

ο υμέτερος

Αλ. Γ. Ακριτίδης

Επιστολή μελλοθάνατου Ματθαίου Κωφίδη, βουλευτή Τραπεζούντας

15/28 Σεπτεμβρίου 1921 φυλακαί Τιμαρχανέ – Αμασείας

Φιλτάτη Ουρανία,

Χθες ημέραν της Σταυροπροσκυνήσεως επαρουσιάσθην εις το δικαστήριον Ιστικλάλ. Καμίαν ελπίδα δεν έχω πλέον, σήμερον θα δοθή η απόφασις η οποία βεβαίως θα είναι καταδικαστική...
Σας αφήνω.
Υγείαν και εις την προστασίαν του Παναγάθου! Περιττά τα πολλά λόγια... Θάρρος και εγκαρτέρησις και ελπίς επί Κύριον, δια να ημπορέσης το κατά δύναμιν να σηκώσης το βαρύ φορτίον σου.

Σας γλυκοφιλώ όλους

Ο Ματθαίος σου

Υ.Γ. Εις τα φίλτατα την ευχήν μου, καλήν πρόοδον και καλήν διαγωγήν όπως η ψυχή μου και μακρόθεν αγάλλεται.

 
Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα...