Η Τουρκία απειλεί εταιρίες για το φυσικό αέριο της Κύπρου!

Η Τουρκία ανακοίνωσε ότι διακόπτει τα σχέδια συνεργασίας της με την ιταλική πετρελαϊκή εταιρεία ENI εξαιτίας της συμμετοχής της στα προγράμματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Κύπρο.

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Αντολή ο τούρκος υπουργός Ενεργείας Τανέρ Γιλντίζ δήλωσε οτι "Λάβαμε την απόφαση να μην συνεργασθούμε με την εταιρεία ENI, διακόπτοντας και τα προγράμματά της στην Τουρκία".

Η απόφαση ελήφθη εξαιτίας της επιμονής της ENI να διεξαγάγει γεωτρήσεις μαζί με την Κύπρο στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Τουρκίας, σύμφωνα με τον υπουργό.

Η εταιρεία ENI ανακοίνωσε στο τέλος του Ιανουαρίου ότι υπέγραψε με την κυβέρνηση της Κύπρου συμφωνίες για έρευνες και αξιοποίηση φυσικού αερίου σε τρία οικόπεδα που βρίσκονται ανοικτά των κυπριακών ακτών.

Η ΕΝΙ συμμετέχει με 80% στην κοινοπραξία μαζί με την κορεατική Kogas (20%). Η γαλλική Total έχει υπογράψει επίσης συμφωνία με την Λευκωσία για την αξιοποίηση δύο άλλων οικοπέδων.

Να υπενθυμίσουμε οτι η τουρκική πολιτική ηγεσία επαναλαμβάνει ότι τα όποια αποθέματα ενεργείας βρίσκονται ανοιχτά της Κύπρου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν "μόνο από την ελληνοκυπριακή πλευρά" αλλά ότι αποτελούν περιουσία "όλων των κατοίκων της Κύπρου".


onalert

Διαβάστε περισσότερα...

Βορειοηπειρῶτες ὕψωσαν τὴν μεγαλύτερη ἑλληνικὴ σημαία στὸν Χολαργὸ γιὰ συμπαράσταση στὴν δοκιμαζόμενη Κύπρο

Τρεῖς ὀρόφους ὕψος καὶ τρία μπαλκόνια μῆκος εἶχε ἡ μεγαλύτερη σημαία ποὺ ἔχει ὑψωθεῖ ποτὲ στὸν Χολαργό, σὲ κεντρικὸ σημεῖο τῆς πόλης. Συγκεκριμένα, στὴν πολυκατοικία τῆς ὁδοῦ 25ης Μαρτίου καὶ Κουντουριώτου, ἕνα κομβικὸ δρόμο ὅπου συναντιοῦνται περαστικοὶ ἀπὸ Χολαργὸ-Παπάγο ἀλλὰ καὶ ὅσοι θέλουν νὰ κατευθυνθοῦν στὴν Ἀττικὴ ὁδό, ἔβλεπαν ἐπὶ ἀρκετὲς ἡμέρες ὑψωμένη τὴν τεράστια ἑλληνικὴ σημαία ποὺ στὸ κέντρο της εἶχε τὴν Κύπρο. 
Τὴν σημαία ὕψωσαν Βορειοηπειρῶτες, σὲ ἔνδειξη συμπαράστασης πρὸς τὴ δοκιμαζόμενη Κύπρο καὶ τὰ ἐκεῖ ἀδέλφια μας. 
Χαρακτηριστικὸ ἐπίσης εἶναι ὅτι τὸ ἐθνικό μας σύμβολο  φύλαγαν νυχθημερον 5 ἄτομα γιὰ τὸν φόβο ἀναρχικῶν στοιχείων, μὴ τυχὸν δηλαδὴ καὶ πετάξουν μολότωφ γιὰ νὰ τὴν κάψουν. Τέτοιες περιπτώσεις, δυστυχῶς ἔχουμε δεῖ πολλές. 
Μπράβο στὰ παιδιά!  

http://indobserver.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3257.html?spref=fb
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/03/blog-post_3965.html

Διαβάστε περισσότερα...

Οἱ “σωτῆρες” μας δὲν ξέρουν ὅτι τὰ δικά μας χώματα εἶναι ζωντανά!!!

Φυλᾶνε κατακόμβες, κρησφύγετα, κρυφὰ σχολειά, τόπους λατρείας, βημόθυρα, θεμέλιους λίθους ναῶν…

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Μαρίας Μουρζᾶ “Ἐν μέσω κρίσης”.

Καὶ ξαφνικὰ ἕνα πρωὶ βρεθήκαμε νὰ ἐπιλέγουν ἄλλοι γιά μας. Νὰ ἀποφασίζουν ἄλλοι γιά μας. Νὰ νοιάζονται νὰ ἐκσυγχρονίσουν ὄχι τὴ ζωὴ ἀλλὰ τὸ θάνατό μας. Ξαφνικὰ ἕνα πρωὶ βρεθήκαμε ὑπὸ ζυγόν, περικυκλωμένοι ἀπὸ “σωτῆρες” ποὺ ψάχνουν μὲ σπουδὴ νὰ βροῦν τρόπους ἐξόντωσης, ὥστε ἀπὸ τὴν κατηγορία τῶν ὄντων νὰ περάσουμε σὲ κείνη τῶν μὴ ὄντων. Τῶν ἀπαθῶν καὶ ἀνέραστων καὶ ἄβουλων πλασμάτων, ποὺ πρῶτα τὰ τρομοκρατεῖς καὶ μετὰ τὰ μεταχειρίζεσαι καὶ τὰ διαχειρίζεσαι ὅπως θέλεις. Ξαφνικὰ χωρὶς νὰ ἀκουστοῦν ἔκτακτα δελτία εἰδήσεων, χωρὶς νὰ φανοῦν ἐχθροί, χωρὶς ὑποψία πολέμου, διαπιστώσαμε ὅτι εἴμαστε ὑπὸ κατοχή. Εἶχαν ἐπιλέξει γιὰ μας τὸν ἀργὸ θάνατο.
Εἶχαν ἐπιλέξει γιὰ μας μία σωρεία ἐντολῶν, ἀπειλῶν, συμβιβασμῶν, περικοπῶν πάσης φύσεως, ἱκανῶν νὰ πλήξουν ἀποτελεσματικὰ τὸ κέντρο τῆς ζωῆς, δηλαδὴ τὴν Καρδιά μας. Ἔτσι ἔγινε: ἕνα πρωὶ μὲ ἑωσφορικὴ ἀλαζονεία μᾶς φορέσανε τὸ ἑωσφορικὸ σχέδιο: ἀπὸ τὴν τάξη τῶν ὑγιῶν νὰ περάσουμε στὴν ἄλλη, τῶν κλινικὰ νεκρῶν. Ἔτσι τοὺς βόλευε: κλινικὰ νεκροὶ οἱ πολίτες, κλινικὰ νεκρὴ ἡ χώρα, Καὶ ἡ ζωή μας στὰ σκοτεινὰ σκοτεινιασμένη, στὰ….
εὐτελῆ ἐξευτελισμένη! Κι ἐμεῖς φοβισμένοι καὶ μουγγοί…
Νὰ τρῶμε χῶμα καὶ νὰ δοξάζουμε αὐτοὺς ποὺ μας ἑξασφαλίζουν τὸ ἔδεσμα, χῶμα χωρὶς οὐρανό, χῶμα ἕως θανάτου. Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος: ἡ ζωή μας κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα! Ἐκεῖ τὴν ὁδηγοῦν καὶ περιμένουν χαιρέκακα τὴν ἕκ τοῦ φόβου γενικὴ παραλυσία, τὴν ἐκ τοῦ φόβου πλήρη ἀδράνεια, τὴν ἐκ τοῦ φόβου ὑποταγή. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι περάσαμε ἕνα σόκ. Ὅμως λειτούργησε γρήγορα ὁ νοῦς, ὁ μέσα νοῦς. Κι ἀνοίξαμε τὰ μάτια, τὰ μέσα μάτια: Ποιὸς νὰ φοβηθεῖ; Καὶ γιατί νὰ φοβηθεῖ;
Οἱ “σωτήρες” μας δὲν ξέρουν τὴν ἀληθινὴ καταγωγή μας. Δὲν ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἀπὸ κείνη τὴ γενιὰ τῶν ἀθανάτων, ποὺ τὸ χῶμα δὲν τὸ λέει χῶμα, ποὺ τὸ χῶμα δὲν τὸ λέει μνῆμα. Εἴμαστε ἀπὸ κείνη τὴ γενιὰ ποὺ τὸ λέει Μήτρα: Τὰ δικά μας τὰ χώματα γεννάνει καὶ γεννοβολᾶνε καὶ βλαστάνουν ζωὴ ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴν πρώτη ἱκανὴ νὰ τινάξει στὸν ἀέρα ὅλες τὶς ταφόπετρες ποὺ βάλαν στὰ κεφάλια μας οἱ εὐροφαρισαῖοι καὶ οἱ εὐροϋποκριτές.
Οἱ “σωτῆρες” μας δὲν ξέρουν ὅτι γιὰ μᾶς τὸ χῶμα ἔχει φωνή. Γιὰ μᾶς τὸ χῶμα ἔχει ψυχή… Μιλάει… Κλαίει… Ἐξιστορεῖ τὴν ἀληθινή μας ἱστορία. Ἐξιστορεῖ πὼς γίναν τὰ βουνὰ καὶ πὼς μείναν ἀδούλωτα. Μὲ πόσα δάκρυα καὶ αἵματα! Οἱ “σωτῆρες” μας δὲν ξέρουν ὅτι τὰ δικά μας χώματα εἶναι ζωντανά. Φυλᾶνε κατακόμβες, κρησφύγετα, κρυφὰ σχολειά, τόπους λατρείας, βημόθυρα, θεμέλιους λίθους ναῶν, ἀνώνυμους ἥρωες, ἀνώνυμους μάρτυρες, ἅγια σώματα ποὺ μυροβλύζουν, ἅγια λείψανα ποὺ θεραπεύουν.
Ἐμεῖς δὲν τὰ λέμε χώματα αὐτά. Τὰ λέμε προζύμι! Πού σου ἐνεργοποιεῖ ὅλο τὸ φύραμα πού σου εὐωδιάζει ὅλο τὸ φύραμα, πού σου ἁγιάζει, ποὺ ἀπὸ κεῖ τρῶνε καὶ θὰ τρῶνε οἱ ἐπερχόμενες γενιές καὶ θὰ ἀθανατίζονται: Θὰ ξέρουν δηλαδὴ ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἦρθαν καὶ στὸ Θεὸ πηγαίνουν καὶ τὸν Θεὸ μόνο προσκυνοῦν! Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος: ἡ ζωή μας κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα! Ὅμως ποιὸς νὰ φοβηθεῖ; Καὶ γιατί νὰ φοβηθεῖ;
Οἱ “σωτῆρες” μας δὲν ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἀπὸ κείνη τὴ γενιὰ τῶν ἀθανάτων, ποὺ βγαίνει ζωντανῆ ἀπὸ τὶς συμφορές, γιατί ξέρει νὰ μετανοεῖ, γιατί ξέρει νὰ ὁμολογεῖ: ἔφταιξα καὶ ξαναρίζω πάλι. Οἱ “σωτῆρες” μας δὲν ξέρουν ὄτι ὁ ἐνταφιασμός μας δὲ συνεπάγεται τὸ θάνατό μας.  Εἴμαστε ἀπὸ κείνη τὴ γενιὰ ποὺ δὲν πεθαίνει, ὅταν ἐνταφιάζεται!
Ὁ ἐνταφιασμός μας δὲν εἶναι τέλος, εἶναι ἀρχή. Κυοφορία εἶναι… προσμονὴ ἐπερχόμενης ἄνοιξης… Προσδοκία ζωῆς ἀθανάτου! Τὰ δικά μας χώματα εἶναι ζυμωμένα μὲ οὐρανό. Εἶναι ραντισμένα μὲ ἁγιασμό. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν πέθαιναν τοὺς ζωντανούς. Ζωντανεύουν τοὺς νεκροὺς Φυτεύεις σπόρο καὶ πάιρνεις δέντρο! Δύει ἕνας καὶ ἀναδύεται Ἔθνος!
Ἡ ζωή μας κάτω ἀπ’ τὸ χῶμα! Τὸ τοῦνελ ποῦ μᾶς βάλανε ἀλλοῦ θὰ μᾶς βγάλει… Διαμετρικὰ ἀλλοῦ! Δὲν τὸ φαντάζονται ὅμως. Γιατί δὲν ξέρουν πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ σπίθα ποὺ φυλάγεται ἀθόρυβα κάτω ἀπ’ τὴ στάχτη! Γιατί δὲν ξέρουν πόσο πανίσχυρη εἶναι ἡ ἄνοιξη ποὺ κυοφορεῖται ἀθόρυβα κάτω ἀπ’ τὰ μάρμαρα! Δὲν ὑπάρχει περίπτωση: εἴτε ἀρέσει, εἴτε δὲν ἀρέσει, θὰ ραγίσει τὸ μάρμαρο ραγίσματα χίλια καὶ ἡ ἄνοιξη θά ‘ρθει!
Θ’ ἀνατείλει ὁ ἥλιος ἀπ’ τὰ Χώματα! Καὶ θὰ μάθουν αὐτοὶ ποὺ δὲν ξέρουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαφεντέψουν τὴ ζωὴ λαοῦ ἀπροσκύνητου! Δὲν μποροῦν νὰ σκοτώσουν τὴν ψυχὴ λαοῦ ἀπροσκύνητου! Ὅ,τι κι ἂν κάνουν δὲν μποροῦν νὰ πειράξουν τὴν ψυχή μας! Θὰ τὸ μάθουν κι αὐτοὶ ὅλοι  ποὺ δὲν ξέρουν πόσο  ἀλώβητος ὁ ἄνθρωπος ὁ βαπτισμένος  εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγία Τριάδος
Ἡ ζωὴ μας ἀνδρώνεται στὰ δύσκολα! Ἡ ζωὴ μας φωτίζεται στὰ σκοτεινά! Ἡ ζωή μας μεγαλύνεται στὰ ἀντίξοα! Καὶ ποιὸς θὰ φοβηθεῖ; Καὶ γιατί νὰ φοβηθεῖ;

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/03/blog-post_3217.html
http://olympia.gr/2013/03/27/

Διαβάστε περισσότερα...

Φτώχεια και υποσιτισμός στην Ελλάδα μας το 2013

Κόμπο στο στομάχι προκαλούν οι ειδήσεις που μιλούν για υποσιτισμένα παιδιά που φοιτούν σε δημοτικά και γυμνάσια -στην Ελλάδα του 2013 και όχι στην Κατοχή- τα οποία με το ζόρι στέκονται όρθια. Στην Εορδαία της Πτολεμαΐδας περισσότερες από 100 οικογένειες βιώνουν συνθήκες εξαθλίωσης, ενώ 150 και πλέον μαθητές αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα υγείας, λόγω κακής διατροφής ή ελλιπούς σίτισης, αλλά και επειδή στην πλειονότητά τους οι γονείς τους είναι άνεργοι, ανασφάλιστοι και αδυνατούν να ανταποκριθούν στο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις ανηλίκων που έχουν απόλυτη ανάγκη χειρουργικής επέμβασης, με τους κοινωνικούς φορείς και τους εθελοντές γιατρούς της Πτολεμαΐδας να κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτά τα περιστατικά. «Είναι γεγονός πως υπάρχουν οικογένειες που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας» είπε μιλώντας στην «Espresso» η δήμαρχος Εορδαίας Παρασκευή Βρυζίδου.
«Επικοινώνησα με τη Σχολική Επιτροπή και ζήτησα να μάθω τα ονόματα των παιδιών που υποσιτίζονται και κατ’ επέκταση τις οικογένειές τους. Εμείς θα προσπαθήσουμε να τους εξασφαλίσουμε τρόφιμα από τα σούπερ μάρκετ και κάποιες σόμπες για να έχουν θέρμανση. Ηδη τα κοινωνικά παντοπωλεία και οι υπηρεσίες καταβάλλουμε προσπάθειες για να εξασφαλίσουμε το αναγκαίο φαγητό σε όσες οικογένειες έχουν πραγματική ανάγκη. Να σημειώσω όμως πως στις τοπικές κοινωνίες, όπως ο δήμος Εορδαίας, υπάρχει μεγαλύτερη αλληλοβοήθεια, σε αντίθεση με τις μεγαλουπόλεις, όπου ο ένας δεν ξέρει τον άλλον. Αν, για παράδειγμα, οι γονείς είναι άνεργοι και οι δύο, υπάρχουν ενδεχομένως παππούδες που θα βοηθήσουν και ο δήμος που βρίσκεται όσο μπορεί δίπλα τους και τους εξασφαλίζει τα προς το ζην. Επίσης υπάρχει το κοινωνικό παντοπωλείο, ένας μη κερδοσκοπικός σύλλογος, «Ο Καλός Σαμαρείτης», που ανήκει στην εκκλησία και βοηθάει». πρόσθεσε η δήμαρχος.

Η κυρία Βρυζίδου δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι υπάρχουν κοινωνικές δομές στον δήμο που εξασφαλίζουν μικρής διάρκειας εργασία, κάποια μεροκάματα δηλαδή, που ωστόσο αρκούν για να αγοραστεί λίγο φαγητό: «Ουσιαστικά είναι δίμηνες συμβάσεις που είναι ικανές να εξασφαλίσουν, έστω και προσωρινά, ασφάλεια και χρήματα για τις ανάγκες της διατροφής. Ομως τα χρήματα αυτά (200-300 ευρώ) δεν αρκούν όσο υπάρχουν το ενοίκιο, τα χαράτσια, η θέρμανση, το ρεύμα… Βοηθάμε όσο μπορούμε αυτές τις οικογένειες κι εκείνες νιώθουν ότι δεν είναι τελείως εγκαταλειμμένες, ότι έχουν ένα αποκούμπι. Αν όμως αρχίσουν να αυξάνονται, τι θα γίνει;» διερωτήθηκε η δήμαρχος Εορδαίας, ενώ ανέφερε την ύπαρξη του κοινωνικού ιατρείου, το οποίο δίνει φάρμακα και δωρεάν εμβόλια που προσφέρουν είτε ο Σύλλογος Φαρμακοποιών είτε το νοσοκομείο.

Πηγή: Espressonews.gr

Σχόλιο Πελασγού : Πολύπαθα χωριά. πολλές ψυχές θα σώσουν..

Διαβάστε περισσότερα...

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΑΓΓΛΟΦΙΛΟΣ, ΟΥΤΕ ΓΑΛΛΟΦΙΛΟΣ, ΟΥΤΕ ΡΩΣΟΦΙΛΟΣ ΑΛΛΑ ΘΕΟΦΙΛΟΣ!!!»

Απόλυτα διδακτικά τα όσα λέει ο Γέρος του Μωριά για όλους μας:
Ὅταν ἱδρύθηκε τό Ἑλληνικό Κράτος, μετά τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821, οἱ μεγάλες δυνάμεις τῆς ἐποχῆς προσπαθοῦσαν ἡ κάθε μία γιά λογαριασμό της νά ἐπηρεάσουν τούς πολιτικούς. Ἔτσι δέν ἦταν σπάνιο ν' ἀκούει κανείς πὼς ὁ τάδε πολιτικός εἶναι ρωσόφιλος, ὁ δείνα ἀγγλόφιλος κ.ο.κ., ἀνάλογα μέ τή θέση ποὺ ἔπαιρνε καί ποιά ἀπό τίς μεγάλες δυνάμεις πίστευε πὼς θά βοηθοῦσε περισσότερο καί καλύτερα τό νεοσύστατο κράτος. 

Κάποτε λοιπόν ρώτησαν καί τό θρυλικό γέρο τοῦ Μωριᾶ, τό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη:


- Ἐσύ, στρατηγέ, εἶσαι ἀγγλόφιλος; 

- Ὄχι, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος. 

- Εἶσαι τότε γαλλόφιλος; 

- Οὔτε. 

- Ἐ, θά ΄σαι φαίνεται ρωσόφιλος. 

- Ὄχι, βέβαια. 

- Μά τί εἶσαι τέλος πάντων; 

Κι ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ μέ τή συνηθισμένη θυμοσοφία του ἀπάντησε: 

- Ἐγώ εἶμαι Θεόφιλος. Γιατί σάν τό Θεό κανείς δέν ἀγαπάει τήν Ἑλλάδα.

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=46873976810638845197
http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9356.html

Σχόλιο Πελασγού : Τα λόγια περιττεύουν..

Διαβάστε περισσότερα...

Πομάκοι, οι αρχαίοι Έλληνες Αγριάνοι!

Οι Πομάκοι, μουσουλμάνοι Έλληνες της Θράκης, δείχνουν ότι Έλληνας δεν καθορίζεται μόνο από τη θρησκεία αλλά και από την ψυχή και την ιστορία.
Η περίπτωσή τους έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την δασκάλα, Χαρά Νικοπούλου, η οποία αγωνίστηκε στη Θράκη, με κίνδυνο της σωματικής της ακεραιότητας, για να διδάξει σ’ αυτά τα παιδιά την ελληνική παιδεία και γλώσσα καθώς και να αποτρέψει το τουρκικό προξενείο από το να τους εκτουρκίσει. Το αποτέλεσμα ήταν μετατεθεί από το Μεγάλο Δέρειο, κατόπιν εντολής του υπουργείου Παιδείας.
Στη φετινή παρέλαση της 25ης Μαρτίου πομάκοι μαθητές παρέλασαν φωνάζοντας περήφανοι «Ελλάς» σε μία περιοχή που το ελληνικό κράτος χάριν της υποτακτικότητας της Αθήνας στα συμφέροντα της Άγκυρας έχει παρατήσει, αφήνοντάς τους έρμαιο στα χέρια της τρομοκρατίας του προξενείου. Άξιο αναφοράς είναι ότι ακόμα και την τελευταία στιγμή οι συντελεστές της παρέλασης φοβόντουσαν τις αντιδράσεις των «συνεργατών» του προξενείου.
Οι Πομάκοι είναι κατά την πλειοψηφία υψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτηδες, δολιχοκέφαλοι, φιλοπρόοδοι και κατοικούν στα ορεινά της Θράκης όντας απόγονοι των Αγριάνων. Σήμερα μιλούν το πομακικό γλωσσικό ιδίωμα. Ο Στράβων στα «Γεωγραφικά» του, γράφει ότι οι Αγριάνες ήταν Ελληνοθρακικό φύλο που κατοικούσε στο Νοτιοδυτικό μέρος της Ροδόπης δηλαδή στο Βόρειο τμήμα του νομού Ξάνθης, ονομαστοί για την τόλμη τους και τις πολεμικές τους αρετές.
Την μαχητικότητα των Αγριάνων θαύμασε ο Μέγας Αλέξανδρος και τους είχε στο πλευρό του στις πιο δύσκολες μάχες, όπως στον ποταμό Εριγώνα κα το Γρανικό: «Ο Αλεξανδρος επήγεν με τους τε Αγριάνας και τους τοξότας…» (Αρριανός, ΑV 17).

Ο Μακεδόνας στρατηλάτης αναγνωρίζοντας τη μαχητικότητα, την εργατικότητα και την αφοσίωση των Αγριάνων, τους εμπιστευόταν απόλυτα και τους τοποθέτησε ως μαχητές στο ιππικό του, γιατί είχαν μεγάλη εξοικείωση και εμπειρία με τα άλογα, όπως υποστηρίζει και ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, Σταύρος Θεοφανίδης. Η ονομασία «ιππομάχοι» λόγω της αίγλης και της δόξας της αρχίζει να επικρατεί και το «Αγριάνες» ταυτίζεται με το «Ιππομάχοι», από την οποία λέξη προήλθε το «Πομάκος».
Τους Πομάκους, τους απογόνους των αρχαίων Αγριάνων που εξισλαμίστηκαν πλήρως  στα τέλη του 18ου αιώνα και ενώ ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι, το ελλαδικό κράτος με την ατολμία του τους «σπρώχνει» στην αγκαλιά της Τουρκίας, η οποία αυτοπαρουσιάζεται ως προστάτιδα των μουσουλμάνων στα πλαίσια του «νεό-οθωμανικού δόγματος Νταβούτογλου». Οι Βούλγαροι, στηριζόμενοι στο γλωσσικό τους ιδίωμα, τους διεκδικούν σαν Βούλγαρους, ενώ οι Τούρκοι, στηριζόμενοι στο γεγονός ότι είναι μουσουλμάνοι, τους θεωρούν Τούρκους. Η άποψη όμως ότι η λέξη «Πομάκοι» προέρχεται από το βουλγαρικό «πομαγκάμ», που σημαίνει «βοηθώ» λησμονεί ότι πρόδρομος της σλαβικής και βουλγαρικής λέξης ήταν η ομηρική-ελληνική λέξη «Ιππομάχος», που σημαίνει: «ο από ίππου μαχόμενος, ο οπλίτης ιππεύς» (Δημητράκος, «Εκσυγχρονισμένο Λεξικό», Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών).
Οι Πομάκοι αποτελούσαν και θα αποτελούν πάντα δελεαστική λεία για τον τουρκικό εθνικισμό. Το ελληνικό κράτος οφείλει να παρέμβει άμεσα, αφού οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται Έλληνες.

Χαρακτηριστική είναι παλαιότερη δήλωση του Πομάκου δημοσιογράφου, Σεμπαϊδίμ Καραχότζα: «Ο Σύλλογος των Πομάκων Ξάνθης ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2007. Πρόκειται για ανθρώπους που θέλουν να διαφοροποιηθούν από την κατεστημένη εικόνα των Πομάκων που θεωρούνται Τούρκοι. Θέλουν απλώς να λέγονται Πομάκοι, γιατί αυτό είναι και να διακηρύσσουν την ελληνική τους συνείδηση. (…)Γενικότερα όμως δέχομαι απειλές, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι Πομάκοι που αγωνίζονται για την διάσωση της Πομακικής Γλώσσας και του Πομακικού Πολιτισμού, δηλώνοντας ανοιχτά Έλληνες».
ΠΥΓΜΗ.gr


Κιζηλμπάσηδες

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Κιζηλμπάσηδες Πομάκοι, επειδή η αίρεσή τους εμφανίζει κοινά χαρακτηριστικά τόσο προς την χριστιανική πίστη όσο και προς τις αρχαίες μυστηριακές τελετές. Ζουν και δραστηριοποιούνται στην περιοχή Μεγάλου Δερείου – Ρούσσας, όπου υπάρχει αποδεδειγμένη συνέχεια της ανθρώπινης παρουσίας τουλάχιστον από το 1100 π.χ. Αυτό αποδεικνύεται από την βραχογραφία με τα εγχάρακτα σχέδια αλλά και από τους μεγαλιθικούς τάφους τύπου Dolmen , που βρίσκονται στη Ρούσσα.
Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν πως οι Πομάκοι που λέγονται και Αχριάν είναι απόγονοι του αρχαίου Θρακικού φύλου των Αγριάνων. Άλλοι λένε πως οι Κιζηλμπάσηδες έχουν σχέση με τους Ερεθρίνους. Όπως και να έχουν τα πράγματα, οι Κιζηλμπάσηδες χιλιάδες χρόνια κρατούν κλειστά τα στόματά τους σχετικά με τη μυστηριακή λατρεία τους. Σταυρώνουν το ψωμί όταν το κόβουν, κεντάνε σταυρούς στο κάτω μέρος στις κάλτσες τους, πίνουν νερό από τα αγιάσματα και επισκέπτονται χριστιανικά ξωκλήσια, τρώνε χοιρινό και πίνουν οινοπνευματώδη σε αντίθεση με τους ομόθρησκους τους. Η γλώσσα τους είναι σλαβική με πολλές αρχαιοελληνικές λέξεις.
Στην περιοχή του νομού Έβρου, κατοικούν Κιζηλμπάσηδες Πομάκοι. Ονομάζονται έτσι γιατί είναι αιρετικοί μουσουλμάνοι που υποχρεώθηκαν μετά το βίαιο εξισλαμισμό τους να φορούν κόκκινο σκούφο. Η αίρεση αυτή είναι μπεκτασική και η περιοχή που κατοικούν περιλαμβάνει τα παρακάτω χωριά και οικισμούς : Κόρυμβος, Σιδηρώ, Μικρό και Μεγάλο Δέρειο, Ρούσσα, Ανω και Κάτω Μικράκιο, Κισσός, Μεσημέρι και Ουράνια.
Το εορτολόγιό τους σύμφωνα με τον καθηγητή Ευστράτιο Ζεγκίνη, έχει πολλές ομοιότητες με το χριστιανικό και πολλές γιορτές τους συμπίπτουν με το παλιό ημερολόγιο. Την περίοδο των Χριστουγέννων γιορτάζουν το Τζέμ, που περιλαμβάνει εξομολόγηση, οινοποσία και χορό, ενώ έχουν κατηγορηθεί ότι προβαίνουν σε όργια μετά αυτού.
http://www.wake-up.gr/article_read.asp?id=575

Διαβάστε περισσότερα...

Πάπας Φραγκίσκος : Εμπρός προς..πανθρησκεία

Ο Πάπας Φραγκίσκος προέτρεψε τα μέλη όλων των θρησκειών και τα άτομα που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία να ενωθούν για να υπερασπιστούν τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και το περιβάλλον. «Νιώθω μεγάλη συγκίνηση και αισιοδοξία και ελπίδα», δήλωσε ο ...
ραβίνος David Rosen, από την Ιερουσαλήμ, διευθυντής των Διαθρησκευτικών Σχέσεων για την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή.

 «Είναι βαθύτατα προσηλωμένος στις Καθολικό-εβραϊκές σχέσεις", είπε ο Rosen, ο οποίος παρέστη στη συνάντηση.
 Ο Yahya Pallavicini, ηγέτης της μουσουλμανικής κοινότητας της Ιταλίας, είπε ότι εντυπωσιάστηκε από την επιμονή του Πάπα για την προώθηση της διαθρησκευτικής φιλίας.


O Φραγκίσκος συναντήθηκε με ηγέτες μη καθολικούς χριστιανικούς, όπως Ορθόδοξους, Αγγλικανούς, Λουθηρανούς και Μεθοδιστές, και άλλους όπως Εβραίους, Μουσουλμάνους, Βουδιστές και Ινδουιστές.

"Η Καθολική Εκκλησία έχει επίγνωση της σημασίας της για την προώθηση της φιλίας μεταξύ των ανδρών και των γυναικών από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις," δήλωσε ο Αργεντινός ποντίφικας στους θρησκευτικούς ηγέτες στο Βατικανό.

Μιλώντας στα ιταλικά στην Sala Clementina, είπε ότι τα μέλη όλων των θρησκειών, ακόμη και οι μη-πιστοί πρέπει να αναγνωρίσουν την κοινή ευθύνη τους "στον κόσμο μας, σε όλη τη δημιουργία, την οποία θα πρέπει να αγαπούμε και να προστατεύουμε.

"Πρέπει να κάνουμε πολλά για το καλό των φτωχότερων, των αδύναμων, και εκείνων που υποφέρουν, να ευνοήσουμε τη δικαιοσύνη, να προωθήσουμε τη συμφιλίωση και να οικοδομήσουμε την ειρήνη», είπε.

Αν και είπε ότι η ιστορία είχε δείξει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να εξαλειφθεί ο Θεός είχε φέρει "πολύ βία," αναφέρθηκε σε εκείνους που αναζητούν την αλήθεια, την καλοσύνη και την ομορφιά χωρίς να ανήκουν σε κάποια θρησκεία.

"Είναι πολύτιμοι σύμμαχοί μας στη δέσμευση για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την οικοδόμηση μιας πιο ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των ανθρώπων και την προστασία της φύσης», είπε.

 ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή (από Yahoo News)

http://www.anti-ntp.net/2013/03/blog-post_1313.html

Σχόλιο Πελασγού : Δεν θα αργήσει ο καιρός που θα προτείνει την πανθρησκεία για το..καλό της ανθρωπότητος.

Διαβάστε περισσότερα...

Κραυγή αγωνίας από την Ελληνορθοδοξία στην Συρία!

«Σκοτώνουν ανθρώπους. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ζωές». Με αυτά τα δραματικά λόγια περιγράφει την κατάσταση στη Συρία ο Μητροπολίτης Λουκάς, ο οποίος υπηρετεί στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Ο Μητροπολίτης, σε συνέντευξή του, αποκαλύπτει τον διωγμό που υφίστανται οι...
Ελληνορθόδοι της περιοχής, από τότε που ξέσπασε η εξέγερση κατά του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Ειδικά στην πόλη Χομς, έχει συντελεστεί ήδη σφαγή εκατοντάδων χριστιανών από τους αντικαθεστωτικούς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ δεκάδες είναι και οι περιπτώσεις βιασμών.

«Οι εκκλησίες μας έχουν υποστεί ανυπολόγιστες καταστροφές. Τις καίνε, σπάνε τοίχους, τις λεηλατούν. Εδώ δεν ενδιαφέρονται για τις ανθρώπινες ζωές, θα ενδιαφερθούν για τους ιερούς μας χώρους; Οι ενορίτες μας ξυλοκοπούνται και δέχονται βίαιες επιθέσεις. Όλα όσα συμβαίνουν “νομιμοποιούνται” λόγω της εξέγερσης και κανείς δεν αντιδρά», αναφέρει ο Ελληνορθόξος ιερέας.

«Οι πρόγονοί μας ήρθαν σε αυτή τη γη πολύ πριν φτάσει εδώ το Ισλάμ. Πολλοί Άγιοι μαρτύρησαν σ’ αυτά τα χώματα, κηρύσσοντας της αγάπη», τονίζει ο Μητροπολίτης, ο οποίος παρά τις φρικαλεότητες αποκαλεί τους Μουσουλμάνους «Αδελφούς».

Και πως άλλως, αφού η ορθόδοξη θρησκεία απορρίπτει τη μισαλλοδοξία έναντι των άλλων δογμάτων.

Και μπορεί η Εκκλησία να επιτάσσει την αγάπη και τη συγχώρεση, όμως το ελληνικό κράτος δεν θα έπρεπε να έχει παρέμβει;

Όπως σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις, δεν δείχνει να νοιάζεται για τους ανθρώπους αυτούς που κρατούν ζωντανό τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά και την ορθόδοξη πίστη. Δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το δράμα και τον κίνδυνο που βιώνει η μη φίλα προσκείμενη στους φανατικούς μουσουλμάνους, ελληνική κοινότητα της Συρίας. Αντίθετα, τους έχει αφήσει εντελώς απροστάτευτους απέναντι στους ισλαμιστές, να ζουν καθημερινά σε ένα καθεστώς τρόμου, σαν πρόβατα επί σφαγή…

newsbomb.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πόσοι.."ελληνοποιήθηκαν" με τον αντισυνταγματικό νόμο (κατά το ΣΤΕ) που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ;

Το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών δημοσίευσε στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία έκδοσης ελληνικής ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών, βάσει του νόμου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.


Σύμφωνα, όμως, με....
απόφαση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας του Νοεμβρίου του 2012, εκτιμάται ότι η διαδικασία είναι αντισυνταγματική, γράφει το δημοσίευμα της σκοπιανής Ντνέβνικ.

Κατά την περίοδο από τις 24 Μαρτίου έως τις 22 Αυγούστου του 2012,  για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας αιτήθηκαν 39.772 αλλοδαποί. Από το σύνολο αυτό  ελληνική ιθαγένεια έλαβαν 13.425 άτομα, είπε ο Χαράλαμπος Αθανασίου, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο συνολικός αριθμός των ατόμων που απέκτησε ελληνική ιθαγένεια, με βάση ότι γεννήθηκαν στην Ελλάδα, είναι 4595 και από αυτά τα 3501 είχαν αλβανική καταγωγή.

Κατά την ίδια περίοδο εκδόθηκαν  και 5550 ιθαγένειες σε αλλοδαπούς που σπουδάζουν στην Ελλάδα, από τους οποίους οι 4740 ήταν αλβανικής καταγωγής.
Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα κατά την περίοδο Μαρτίου 2010-Αύγουστου 2012, έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια 8.241 Αλβανοί, γράφει το σλαβικό δημοσίευμα των Σκοπίων.


--
The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο - Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνον με αναφορά  της ενεργής ηλεκτρονικής διεύθυνσης  του ιστολογίου παραγωγής- http://www.echedoros-a.gr

Διαβάστε περισσότερα...

ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ - ΑΜΕΡΙΚΗ!

H Aμερική σύμφωνα πάντα με την επίσημη άποψη ανακαλύφθηκε το 1492 από τον Χ.Κολόμβο,φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι(όπως άλλωστε συμβαίνει συχνά).Πολυετείς έρευνες, και ανακάλυψη ευρημάτων από ερευνητές και επιστήμονες, δείχνουν ότι υπήρχε έντονη η παρουσία του Ελληνικού στοιχείου, καθώς και επηρεασμού της τέχνης των κατοίκων από την Ελληνική τεχνοτροπία. Το πλήθος Αρχαιολογικών και γλωσσολογικών ευρημάτων είχε σαν αποτέλεσμα την επίσημη αποστολή ομάδας από το Ε. Μ. Πολυτεχνείο Αθηνών στο Περού , προκειμένου να μελετήσουν την ομοιότητα των ευρημάτων με τα αντίστοιχα Ελληνικά.

Η περιοχές βρίθουν από Ελλάδα, και ευρήματα με κλασικά θέματα, όπως,κεφάλια μέδουσας,οικοδομήματα με Μυκηναϊκή τεχνοτροπία,μαιάνδρους ,τον Ηρακλή με ρόπαλο και λεοντή, ελληνικά αγγεία,και αμφορείς που έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη της Αμερικανικής ηπείρου και στο Περού .Υπάρχουν και οι πόλεις Μόντε Αλμπάν και η Μίτλα με τις κιονοστοιχίες, που μας θυμίζουν την Τσίτσεν Ίτσα (Γιουκατάν!!!) και εκείνες της Κνωσού και της Τίρυνθας”.Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα γλωσσολογικά ευρήματα, καθώς πλήθος από τοπικές διάλεκτοι,έχουν σαν βάση την Ελληνική γλώσσα και χρησιμοποιούν άπειρες Ελληνικές λέξεις!!.Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο στα νησιά Χαβάη ευρέθησαν 1108 Ελληνογενείς λέξεις !!.

Ακόμη ο Ακαδημαϊκός ENRICO MATTIEVICH στο βιβλίο του με τίτλο " Ταξίδη στην μυθολογική κόλαση-
η ανακάλυψη της Αμερικής από τους Έλληνες "μας παρουσιάζει τα αποτελέσματα των ερευνών του που πραγματοποίησε σε αρχαιολογικούς χώρους του Περού, που στηρίζουν την θεωρία του ότι τα Τάρταρα -η πύλη του Άδη - των αρχαίων Ελλήνων ήταν στο Τσαβίν ντε Χουαντάρ , όπου οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν επισκέπτες !.
Στην νοτιοανατολική Βενεζουέλα υπάρχει ένα από τα πιο αινιγματικά και εντυπωσιακά μνημεία της προϊστορικής Αμερικής: “την πέντρα πιντάδα ” (πέτρα με ζωγραφιές).Είναι ένα ογκώδες μνημείο μήκους 92 μέτρων, πλάτους 76 και μοιάζει σαν ένα τεράστιο αυγό.Εκεί ανακαλύφθηκαν ντολμέν παρόμοια με εκείνα της Ευρώπης και της Αλγερίας, γραμμένα με Ελληνικά γράμματα”.Αυτά είναι ζωγραφισμένα πάντοτε σε προφίλ και είναι συχνά φτιαγμένα με μία ειδική μέθοδο, παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα την Τρίτη χιλιετία π.Χ.

Μια νωπογραφία που η παριστάνει έναν Ινδιάνο ευγενή από το Παλένκουε του Γιουκατάν(πάλι το Γιουνάν;!!!) στο Μεξικό,έχει εκπληκτική ομοιότητα με τον πρίγκιπα της Κνωσού της Κρήτης!. Εντυπωσιακή είναι και η ομοιότητα(δηλαδή τι oμοιότητα, είναι ακριβώς το ίδιο) που έχει και το πυθάρι που ανακαλύφθηκε στην περιοχή Μπίμινι των νήσων Μπαχάμες,με Κρητικό πυθάρι που εκτίθεται στο Μουσείο του Ηρακλείου!

Ένας ακόμη μεγάλος εξερευνητής ο Percy Harrison Fawcett ανακάλυψε τα απομεινάρια του πανάρχαιου ελληνικού πολιτισμού.. στη Ν.Αμερική καθώς και ιθαγενείς οι οποίοι υποστήριζαν την ελληνική τους καταγωγή,και μιλούσαν μια πανάρχαια ελληνική διάλεκτο. Δυστυχώς ο Fawcett σε μια ερευνά του οδηγούμενος από τους ιθαγενείς στην πανάρχαια ελληνική πόλη Xavante εξαφανίστηκε για πάντα στη ζούγκλα.Την πόλη την οποία έψαχνε την ονόμαζε πόλη "Ζ"...
  
Τέλος ας δούμε ονόματα περιοχών και θεών που παραμένουν ακόμη και σήμερα Ελληνικά:Ντίον-Αν=Διόνυσος.Ηρακάν=Ηρακλής,Μελανονήσια=Μελανά Νησιά,Μικρονησία=Μικρά Νησιά,Πολυνησία=Πολλά νησιά ,Φιλλιπί-νες,κ.λ.π.Στην Καραϊβική, υπάρχει νησί 'Ανδρος και νησί Ρόδος.,και στην στην Χαβάΐ νησί Σάμος!!.Και για να προλάβω “ειδικούς” που θα τρέξουν πάλι να αμφισβητήσουν επικαλούμενοι συμπτώσεις,παραθέτω μέρος από πλούσιο φωτογραφικό υλικό,που εκμηδενίζει κάθε τέτοια πιθανότητα.Τουλάχιστον για όσους έχουν ανοιχτό μυαλό.......

Eπιμέλεια:ΒΙΣΑΛΤΗΣ/visaltis.blogspot.

http://truth.freeforums.org/index.php

Σχόλιο Πελασγού : Φωτίζουμε την αθέατη όψη της ιστορίας, τα επιτεύγματα των Ελλήνων πρέπει να λάβουν δημοσιεύσεως και οι νεο - Έλληνες να λάβουν γνώση, για να οδηγηθούν στις σωστές πορείες.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ξεσηκωμός του Γένους! Όλη η Ιστορία σ΄ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ

Ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ του National Geographic παρουσιάζει όλη την Ιστορία της Επανάστασης του 1821. Της αναγέννησης ενός Έθνους.Του ηρωϊσμού και της αυτοθυσίας. Και τελικά της οριστικής νίκης. Σε έξι βίντεο όλη η ιστορία του 1821!




















 


onalert.gr
   

Διαβάστε περισσότερα...

Το πραγματικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου (μην διαβάσετε αν δεν αντέχετε..)

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ' τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές. Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ' ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα - Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω - δυ­τικά - στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.:

Μετά τη σύλληψη του Διάκου στα ποριά Δαμάστας, τον έφεραν με συνοδεία ποινών και τραυματισμένο στη Λαμία, οδηγώντας από τη νότια της είσοδο που περνούσε δίπλα από το Γολγοθά (όπως έλεγαν το ξε­κομμένο Λόφο όπου σήμερα είναι το κτίριο του Ορφα­νοτροφείου Αρρένων) και από την οδό Σατωβριάνδου (σήμερα) και συνέχεια τον έφτασαν και τον έκλεισαν μέσα στο παλιό χάνι, όπου σήμερα - πάλι καλά! - έχει ανεγερθεί το Λαογραφικό Μουσείο.

Τον έβαλαν μέσα και τον έδεσαν με σκοινιά σ' ένα παχνί, το οποίο ήταν και ο πρώτος τόπος του μαρτυρί­ου του.
Εκτός από δύο - τρεις Τούρκους που έμειναν μέσα να τον επιτηρούν, οι άλλοι - όχι όλοι - έμειναν απ' έξω, ανατολικά σε κάτι δέντρα που ήταν εκεί, περιμένοντας από περιέργεια, ίσως, να ιδούν τι θα γινόταν. Όταν τον έδεσαν κι έφυγαν, ο Διάκος άρχισε να πο­νάει από τα τραύματα που είχε, καταπονημένος κι από την ταλαιπωρία.
Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα δύο άντρες, που από τις φορεσιές τους έδειχναν ότι ήταν μπέηδες. Τον έναν, τον ήξερε από πριν. Ήταν ο Ομέρ Βρυώνης. Τον άλλον όχι. Απ' ότι όμως εί­χαν ακούσει, υπολόγισαν ότι ήταν ο σκληρός Χαλήλ Μπέης. Αυτός μόνος προχώρησε κι άρχισε να κάνει έλεγ­χο αν είχαν δέσει καλά το Διάκο. Τόσο πολύ φάνηκε ότι, κι ακόμα δεμένον, τον φοβόταν.
Είχε νυχτώσει πια και οι τρεις που είχαν φτάσει εκεί κρυφά άρχισαν καθαρά να βλέπουν τι γίνεται.
Όταν ο Χαλήλ Μπέης σιγουρεύτηκε - το είδαν κα­θαρά αυτό - ότι δεν υπήρχε φόβος διαφυγής, άρχισε να φωνάζει και να απειλεί. Σε μια στιγμή τον είδαν να χτυπάει στο πρόσωπο το Διάκο.
Τον διακόπτει όμως ο άλλος, ο Βρυώνης, που πλησιάζει το Διάκο και τον βλέπουν κάτι να του λέει. Δεν ακούνε όμως. Απ' ότι βλέπουν όμως, καταλαβαίνουν ότι κάτι τον ρωτάει, γιατί βλέπουν το Διάκο να κουνάει αρ­νητικά το κεφάλι του.
Και ενώ τον βλέπουν να συνεχίζει ήρεμα, σε μια στιγ­μή εξαγριώνεται, φωνάζει και χειρονομεί. Ατάραχος ο Διάκος τον αντιμετωπίζει και κάτι που του λέει, βλέπουν το Βρυώνη οργισμένο να αποχωρεί, αφήνοντας πια το θύμα στο δήμιό του.
Απ' τις αναλαμπές των δαυλών, ξεχωρίζουν την αγριότητα του Χαλήλ. Τον βλέπουν να τραβάει πιο πέρα τον επικεφαλής της Φρουράς - έτσι τουλάχιστον δεί­χνει - και με νευρικές και απειλητικές κινήσεις, κάτι του λέει, κι εκείνον να υποκλίνεται κουνώντας το κεφάλι του. Και με μια τελευταία περιφρονητική ματιά που ρίχνει στο Διάκο, τον βλέπουν να φεύγει, δείχνοντας ικανοποι­ημένος.
Ο Διάκος - και οι άλλοι τρεις απ' έξω - μέσα στο μι­σοσκόταδο βλέπουν δύο Τούρκους να ανάβουν φωτιά σε μιαν άκρη. Πάνω της φέρνουν και βάζουν μια σιδηροστιά κι ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι. Βλέπει μετά να ρίχνουν μέσα λάδι που είχαν σ' ένα γκιούμι.
Στη συνέχεια, μαζί με τον επικεφαλής, πλησιάζουν το Διάκο. Τον ανασηκώνουν, δεμένο καθώς είναι, τον βάζουν να καθίσει πάνω σ' ένα παλιό ξύλινο σκαμνί που βρέθηκε εκεί, του σηκώνουν τα πόδια, δεμένα καθώς είναι, και του τα δένουν έτσι που να κρέμονται.
Τι θέλουν να κάνουν αναλογίζονται με περιέργεια και αγωνία, οι τρεις που παρακολουθούν, χωρίς να τολ­μήσουν και να ρωτήσουν. Βλέπουν όμως τους άλλους να περιπαίζουν το Διά­κο. Φαίνεται κάτι να λένε και ο Διάκος να κουνάει επί­μονα κι αρνητικά το κεφάλι του. Τι του λένε όμως δεν καταλαβαίνουν. Οπότε, κάθε φορά που ρωτάνε και αρνείται τους βλέπουν να κρατάνε στα χέρια τους μυτε­ρά καρφιά και να τα μπήγουν σιγά πρώτα, πιο δυνατά στη συνέχεια στις πατούσες των ποδιών του Διάκου, ο οποίος κάθε φορά αναταράζεται από τον πόνο.
Η μυρωδιά του Λαδιού που καίγεται μέσα στο κακάβι, φτάνει έντονα στη μύτη και των τριών απ' έξω και υποπτεύονται τα χειρότερα.
Οι βασανιστές του, όπως έχουν γυμνώσει τα πόδια του, παίρνουν απ' το κακάβι καυτό λάδι και αρχίζουν σιγά και βασανιστικά να το ρίχνουν στα πόδια του!... Τι­νάζεται κάθε φορά ο Διάκος, τόσο δυνατά λες και θα κό­ψει τις τριχιές όταν το λάδι πέφτει πάνω στα πόδια του.
Αφού είδαν να μην αντιδρά έντονα, αφήνουν τα πό­δια και παίρνουν και του σκίζουν το γιλέκο και την που­καμίσα που φοράει, απογυμνώνοντας το πάνω μέρος του σώματος του με τα χέρια. Κι αρχίζουν τότε να του ρίχνουν καυτό Λάδι με αργές κινήσεις, στα χέρια, στο στήθος και στην πλάτη του. Βουβά οδύρεται ο Διάκος, χωρίς να βγάλει μιλιά από το στόμα του. Κι όσο δεν μι­λάει, τόσο αγριεύουν περισσότερο οι βασανιστές του. Και δείχνουν τόσο οργισμένοι, που αν ήταν τρόπος να τον θανατώσουν. Φαίνεται όμως πως έχουν εντολή μόνο να τον βασανίσουν χωρίς και να πεθάνει. Γι' αυτό συ­νεχίζουν!...
Το σώμα του Διάκου αρχίζει φαίνεται να νεκρώνε­ται. Όμως το πνεύμα όπως δείχνει, μένει καθάριο, ανέγγιχτο, σταθερό, συνεχίζοντος τις αρνήσεις και εξοργί­ζοντας περισσότερο τους Βασανιστές του.
Αλλά αυτή η κατάσταση τους κάνει να βρίσκουν νέ­ους τρόπους βασανισμών. Οι κινήσεις που κάνουν, δεί­χνοντας διάφορα σημεία του σώματος του, κάνουν τους τρεις που παρακολουθούν να ανατριχιάζουν. Και βλέ­πουν τους βασανιστές να παίρνουν στα χέρια τους τα καρφιά που είχαν και έσπαζαν τις φούσκες που δημι­ουργούνταν στο δέρμα απ' το καυτό λάδι, να αρχίζουν να κάνουν το ίδιο και στο σώμα και στα χέρια από ψηλά.
Αποκαμωμένοι όμως και οι ίδιοι οι Βασανιστές, που δεν άλλαξαν βάρδια όλη τη νύχτα, βλέπουν ότι δεν πε­τυχαίνουν τίποτα. Και μιας και το λάδι τελείωσε, μιας και έφτασε πια και το ξημέρωμα, σταματούν.
Το Διάκο τον κρατάνε πια όρθιο οι τριχιές που τον έχουν δεμένο.
Τότε και οι τρεις παρατηρητές, απ' έξω, για να μη γί­νουν αντιληπτοί, έφυγαν με προφυλάξεις, κατευθυνό­μενοι προς το βορεινό μέρος του ρέματος, όπου είχαν αρχίσει να έρχονται δειλά και οι πρώτοι περίεργοι.
Κι όταν πια ο ήλιος έχει ανέβη ψηλά, λύνουν το Διά­κο και σέρνοντας τον τον βγάζουν έξω, χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει.
Όσοι είχαν την ευκαιρία να τον δουν το απόγευμα που τον είχαν φέρει, τώρα βλέποντας τον, δεν τον ανα­γνωρίζουν, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Το μόνο που βλέπουν είναι το κακοποιημένα ρούχα του.
Σέρνοντας τον προς τα βόρεια, τον περνάνε πέρα από το ρέμα που έκοβε την πλατεία Λαού στα δυο καταμεσίς και τραβώντας ανατολικότερα έφτανε στη Δημοτι­κή Αγορά, από εκεί στο κατάστημα Πολιτικού και μετά κατεβαίνοντας προς τα νότια, απλωνόταν κατά μήκος της οδού Θερμοπυλών.
Όταν τον πέρασαν στο ρέμα, στάθηκαν περίπου ανα­τολικά της σημερινής διπλής βρύσης, γιατί ανατολικό­τερα ετοίμαζαν το στήσιμο της... ψησταριάς!
Κόσμος πολύς είχε συγκεντρωθεί γύρω εκεί με την άδεια του Χαλήλ Μπέη βέβαια, γιατί άφησε τον κόσμο να δει τι θα έκαναν στο Διάκο, ώστε να φοβηθεί και να μην επιχειρήσει κανένας άλλος να πράξει το ίδιο, πράγμα που πέτυχε. Κανένας Λαμιώτης δεν φάνηκε να συμμετείχε στην επανάσταση!
Μέσα στο πλήθος που παρακολουθεί με αγωνία, ξε­χωρίζει μια κάπως ηλικιωμένη γυναίκα. Είναι η δόλια μόνα του Διάκου, που είχε μάθει τη σύλληψη του γιου της και ολονυχτίς πεζοπορώντας είχε φτάσει στη Λαμία, όπου δεν περίμενε να δει το σπλάγχνο της έτσι!
Για μια στιγμή βουβαίνονται όλοι. Βλέπουν να φτάνει εκεί ο δήμιος, ονόματι Αλεξίου, κρατώντας ένα σουβλί. Και αμέσως καταλαβαίνουν τι πρόκειται να γί­νει!
Αυτός, τρέμει από το φόβο του, γιατί έχει αυστηρή εντολή να μην του πεθάνει ο Διάκος όταν θα τον σου­βλίζει.
Και αρχίζει το τελευταίο πια μαρτύριο.
Δένοντας το Διάκο ανάσκελα σε ένα σαμάρι, με τα πόδια του ανοιχτά, αρχίζει προσεκτικά ο δήμιος να χώ­νει την πολύ καλό λεπτισμένη άκρη του σουβλιού, ξε­κινώντας απ' τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρ­μα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ' το δεξιό του το αυτί.
Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός.
Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ' ένα δέντρο.
Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες.
Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκε­ται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνε­ται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια που περιβάλλουν τα χαμηλά σπιτάκια.
Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει συτό και αφρίζει απ' το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο!
Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μέ­νει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποί­ητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί το νε­κρό το Διάκο και πάνε να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος, ανατολικά από το χάνι που τον είχαν, εκεί όπου πέταγαν τις κοπριές των αλόγων που είχαν στους στά­βλους, τους οποίους διατηρούσαν από τη βόρεια πλευρά της Νομαρχίας μέχρι το πέτρινο γυμνάσιο. Τη διαβεβαίωση αυτή είχα απ' όλα σχεδόν τα γερόντια που ρώτησα το 1947, τότε που φαίνονταν ακόμα οι κρίκοι στο βόρειο τοίχο της θερινής «ΤΙΤΑΝΙΑΣ».
Εκεί λοιπόν, βορειοανατολικά της σκάλας που κα­τεβαίνει σήμερα από την οδό Λυκούργου στην πρώην ψαραγορά, άφησαν το νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχε­δόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώ­ρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σή­μερα είναι ο τάφος του, πήγαν, του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και πήγαν και τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό από φόβο.
Αργότερα, περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θά­ψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει.
Ο παππούς μου που είχε στήσει την παράγκα - πρώ­το μαγαζί του πριν λίγο καιρό, απέναντι δυτικά, όπου μετά χτίστηκε η αποθήκη των αδελφών Κονταξή, είδε στρατιώτες να ανοίγουν μικρούς λάκκους ανατολικά του, ψάχνοντας. Όταν ρώτησε τι ζητάνε, του είπαν ότι ψά­χνουν τον τάφο του Διάκου. Την πληροφορία αυτή είχα από τον πατέρα μου, όπως την είχε ακούσει από τον παπ­πού μου. Σε ένα σημείο, βρήκαν ένα σωρό - σκελετό ανθρώπινου σώματος και αφού δεν είχαν βρεθεί άλλα γύρω, κατέληξαν ότι ήταν του Διάκου. Το συγκέντρω­σαν, το καθάρισαν και τα έβαλαν σε ένα κουτί ξύλινο και τα έθαψαν πάλι στο ίδιο σημείο, τοποθετώντας πάνω μερικές πέτρες και έναν σταυρό με το όνομα του.
Τέλος, στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε το Διά­κο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυ­πτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α' και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρα­τιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903.
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ηρωικός θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη

Βρισκόμαστε στα 1823. Στον Μοριά και τη Ρούμελη αντιβουίζει το κλέφτικο ντουφέκι ήδη εδώ και δυο χρόνια.
Στα δυσπρόσιτα μέρη τα δικά μας, η Λευτεριά φαίνεται να γλυκοχαράζει... 

Μα ο κακός δαίμονας της πατρίδας, η Διχόνοια που βαστάει το "δολερό της σκήπτρο", αρχίζει το εθνοφθόρο έργο της. Στην πιο κρίσιμη καμπή του Αγώνα, η Πελοπόννησος αρχίζει να συνταράσσεται από τον Εμφύλιο σπαραγμό. Κινήσεις στρατευμάτων Ελληνικών που στρέφονται ενάντια σε αδελφικές θέσεις σημειώνονται σ' όλη την επικράτεια. Είναι γλυκός ο καρπός της εξουσίας για ν' αφεθεί στους άξιους να τη διαφεντεύουν. 

Οι Τούρκοι περνούν στην αντεπίθεση. Αισθάνονται την ανάγκη να ξεκαθαρίσουν τη Ρούμελη και στέλνουν τα πολυάριθμα λεφούσια τους για να πνίξουν στο αίμα τους άπιστους Γραικούς που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Δώδεκα χιλιάδες πεζοί και καβαλλαραίοι Τουρκαλβανοί ξεκινάνε από τα Τρίκαλα για την Ευρυτανία, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τον ανυπότακτο Ευρυτανικό λαό. Αρχηγός του τεράστιου αυτού εκστρατευτικού σώματος ο Μουσταής πασάς της Σκόντρας. ’μεσος στόχος τους, η δήλωση υποταγής των επαναστατημένων αρματολών της περιοχής. Με το καλό ή με τη βία ο τόπος έπρεπε να ξαναπροσκυνήσει τον Σουλτάνο.

Με χίλια δυο τερτίπια οι ντόπιοι καπεταναίοι προσπαθούν να ξεγελάσουν τον πασά και να κερδίσουν λίγο χρόνο, ώστε να προλάβουν να κρυφτούν στα κορφοβούνια οι Έλληνες που ζούσαν στα μέρη απ' όπου περνούσε το Τούρκικο ασκέρι.Σε δύο τμήματα γινόταν η προέλαση. Το πρώτο, αφού σάρωσε στο διάβα του τ' απομεινάρια της ομάδας του Καραϊσκάκη, έφτασε στο Καρπενήσι από τα δυτικά, περνώντας τη Βούλπη, ύστερα τον ’η Θανάση, και κατόπιν μπήκε στην πόλη από τη Λαγκαδιά και στρατοπέδευσε.Το δεύτερο τμήμα, 5000 Τουρκαλβανοί μανιασμένοι ήρθαν από τα Ανατολικά, και κατεβαίνοντας τα Καγκέλια προχώρησαν και στρατοπέδευσαν στο νότιο και ανατολικό τμήμα της πόλης.

Μαυρολόγησε ο τόπος από τα Λιβάδια ως τη Μεσοχώρα και πίσω απ' τον ’η Δημήτρη μέχρι το Κεφαλόβρυσο. Εκεί ήταν η εμπροσθοφυλακή με αρχηγό τον Τσελαλεδίν – μπέη. Φανταστείτε τον πανικό που έσπειρα στην πόλη, τις καταστροφές και τις κλεψιές που γίνονταν, το θανατικό και το θρήνο που έπεσε στις όμορφες κόρες του Καρπενησιού. Και οι άντρες να λείπουν από τα σπίτια τους, στρατολογημένοι στα γύρω βουνά, δίχως να μπορούν να προσφέρουν καμιά βοήθεια στις φαμίλιες τους. Δώδεκα χιλιάδες στρατός λοιπόν, θα έμενε εδώ, όσο καιρό χρειαζόταν ως να δηλώσουν υποταγή οι επαναστάτες κι ύστερα θα συνέχιζε από την Ποταμιά στον Προυσό κι από 'κει στο Μεσολόγγι. Η επανάσταση κινδύνευε να σβήσει. 


Και τότε ήρθε ο ήρωας.....Δίχως να τον αντιληφθεί ο εχθρός, μόλις έμαθε τα σχέδια του Σκόντρα κι ενώ βρισκόνταν στα μέρη του Αγρινίου, μάζεψε τους Σουλιώτες του, πέρασε από το Μεσσολόγγι για να εφοδιαστεί με μπαρουτόβολα και τράβηξε στα γρήγορα για το Καρπενήσι,.Απ' τον Ψηλόβραχο πέρασε στη Χούνη, κι ύστερα ακολούθησε το ποτάμι ως τα Διπόταμα.

Από 'κει βγήκε στο Μεγάλο Χωριό, χωρίς να τον πάρει κανένας είδηση.
Άρχισε τις ετοιμασίες για την επίθεση. Οι δεκαπέντε μέρες διορία που δόθηκαν στον ντόπιο καπετάνιο για να προσκυνήσει κόντευαν να τελειώσουν.

Το μαντάτο του ερχομού έφτασε γρήγορα στα Λακκώματα της Ανιάδας, οπού 'ταν στρατοπεδευμένοι οι άλλοι καπεταναίοι ανήμποροι να κάμουν τίποτα και αμήχανοι.

Τους έγραψε ο ίδιος:

«Αδελφοί καπεταναίοι,
Εγώ ήρθα εδώ και σκοπόν έχω να προσβάλλω τον πασά. Αν θέλετε κατεβάτε κάτω στον ’γιο Αθανάσιο του χωριού Κλαψίου να κουβεντιάσουμε και να τον χτυπήσουμε μαζί, και σαν δε θέλετε μην έρχεσθε».

Οι καπεταναίοι τον άκουσαν. Κατέβηκαν στο Κλαψί και το σχέδιο του Μάρκου για την επίθεση εγκρίθηκε παρά τις διαφωνίες που φάνηκαν εδώ ξεχώρισε πια καθαρά ο στρατηγικός νους του Μάρκου. Εδώ κέρδισε στην αιωνιότητα ξανά τον τίτλο που αποποιήθηκε πριν λίγες μέρες στο Μεσολόγγι. Τότε ο Μάρκος, για να κατασιγάσει τα πνεύματα που είχαν αρχίσει να οξύνονται επειδή ανακηρύχτηκε στρατηγός (κάτι που οι άλλοι Σουλιώτες δεν είδαν και με τόσο καλό μάτι) και για να πνίξει τον άθλιο σπόρο της Διχόνοιας δε συλλογίστηκε πολύ για να φτάσει σε μιαν αντρίκεια απόφαση: Κάλεσε τους Σουλιώτες στο Μεσολόγγι και τους μίλησε. Τους είπε πολλά για Ομόνοια και Αδελφοσύνη. Έβγαλε ύστερα το δίπλωμα του στρατηγού απ' το σελάχι του, το φίλησε πρώτα κι είπε αυτά τα λόγια:

«Όποιος είναι άξιος, παίρνει του στρατηγού το δίπλωμα από το Σκόντρα – πασά»

Και μεμιάς, το 'σκισε στα δυο και κίνησε για τα μέρη μας, όπου έμελλε να αναδειχτεί όχι απλά στρατηγός μα ήρωας. Συμφώνησαν λοιπόν οι αρχηγοί της Ανιάδας με το σχέδιο του Στρατηγού Μάρκου Μπότσαρη που ήταν το εξής: Θα χτυπούσαν τους Τούρκους από δυο μεριές: Ο Μάρκος με τους 350 Σουλιώτες του στο Κεφαλόβρυσο και οι υπόλοιποι δυο χιλιάδες θα ρίχνονταν από τη μεριά της Μπιάρας, στο πίσω μέρος του στρατού. Αν ο αιφνιδιασμός πετύχαινε, τότε η φθορά του εχθρού θα ήταν πολύ σημαντική.

Η επίθεση καθορίστηκε να γίνει τα μεσάνυχτα της 8ης προς την 9η Αυγούστου.

Σας παραθέτουμε ακολούθως απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού Δημήτρη Φωτιάδη το οποίο αφορά την στιγμή της επίθεσης και του θανάτου ,του μεγάλου ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης, Μάρκου Μπότσαρη. Ο τρόπος με τον οποίο πεθαίνει ο Μάρκος Μπότσαρης είναι ύμνος.

«…Στις 9 του Αυγούστου, μόλις βράδιασε, όταν πια οι Έλληνες ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν, μαθαίνουν απόναν χωριάτη πως στα Πλατάνια φτάσανε την ίδια κείνη μέρα, ίσαμε οχτώ χιλιάδες οχτροί. Τόσες ο Μάρκος κράτησε μονάχα τετρακόσιους πενήντα νοματαίους και τους άλλους οχτακόσιους τους έδωσε στον Τζαβέλλα που θα χτύπαγε στα Πλατάνια. Ακουμπώντας πάνω στο ντουφέκι του του λέει:

- Θ’ ανταμωθούμε στον κάτω κόσμο…

Τράβηξαν αμίλητες σκιές στο σκοτάδι, περπατώντας μουλωχτά σαν τ’ αγρίμια. Λίγο έπειτα από τα μεσάνυχτα ο Μάρκος και τα παλικάρια του φτάσανε μπροστά στο τούρκικο ορδί δίχως τα καραούλια του οχτρού να τους πάρουν μυρωδιά. Είχε προστάξει τους Σουλιώτες να μη ντουφεκίσουν, μόνο να προχωράνε με γυμνά τα σπαθιά μιλώντας φωναχτά αρβανίτικα, βρίζοντας, τάχα, τους αρχηγούς τους. Το κόλπο πέτυχε. Ξύπναγαν οι οχτροί από τόσο ταβατούρι κι αναρωτιόνταν τι έτρεχε. Οι πιότεροι απ’ αυτούς θάρρεψαν, πως ήταν κάποιο μπουλούκι που είχε παράπονα για μιστούς και σήκωσε κεφάλι. Και μια και δεν ντουφέκαγαν, παρά μονάχα φώναζαν, κανείς δεν τους βάρεσε.

- Χατάς, ωρέ, χατάς, δεν είναι Γκιαούρηδες! Λέγανε οι Αρβανιτάδες.

Μα οι Έλληνες είχανε πια σιμώσει στα τσαντίρια των πασάδων. Τότες ο Μάρκος προστάζει τον τρουμπετιέρη να βαρέσει γιουρούσι.

- Δεν είναι, ωρέ χατάς, φωνάζει, μα είναι ο Μάρκο Μπότσαρης και θα σας σφάξει όλους!

Ακούνε οι οχτροί να βαράει η τρουμπέτα μας μέσα στην καρδιά του ορδιού τους και σύγκαιρα να πέφτει η πρώτοι μπαταριά και σαστίζουν:

- Έρδε Μάρκο Μπότσαρη!.. (Έρχεται ο Μάρκος Μπότσαρης).


Άλλοι καθώς τρέχανε να γλυτώσουν πέφτανε πάνω στους δικούς μας και χάνονταν κι άλλοι αδειάζανε τα ντουφέκια τους και τις πιστόλες τους σ’ όποιον κι αν συναπαντούσαν αδιαφορώντας αν είναι φίλος ή οχτρός. Οι δικοί μας αναποδογύριζαν τα τσαντίρια σπέρνοντας τον τρόμο και το θάνατο στους αγουροξυπνημένους τουρκαλάδες. Λαβώνεται ο Μάρκος Μπότσαρης στο βουβώνα, μα δε λέει τίποτα μην τυχόν και κιοτήσουν. Ξεχωρίζει μπροστά του μια μεγάλη σκηνή, χύνεται σ’ αυτή και βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον γνώριμό του από τον καιρό του Αλήπασα Άγο Βασιάρη. Τον παραδίνει στα παληκάρια του να τον φυλάνε. Γυρεύει το τσαντίρι του Σκόρδα, μα κείνος πρόλαβε ν’ αποτραβηχτεί με μια σημαντική δύναμη και να ταμπουρωθεί πίσω απόναν φράχτη. Ο Μάρκος ορμάει κατά κει να τους ξεμπροστιάσει. Σαν έφτασε, πρώτος ανάμεσα στους πρώτους, ανασηκώνει το κεφάλι του να δεί πόσοι οχτροί ήταν πίσω απ’ αυτόν. Ένας αράπης τζοανταραίος του Τσελελεντιμπέη, που έλαχε να βρίσκεται σε κείνο το μέρος, τον είδε και του αδειάζει από σιμά κατακέφαλα τη μπιστόλα του. Το βόλι μπήκε από το δεξί του μάτι και σφηνώθηκε στο καύκαλό του.

- Βαρέθηκε, αδέρφια…. Πρόλαβε μονάχα να πεί και σωριάστηκε κάτω.


Τρέξανε, τον τύλιξαν σε μια κάπα κι ο ξάδερφός του Τούσιας Μπότσαρης τον πήρε στον ώμο. Με σε λίγο, καθώς αποτραβιόταν, ξεψύχησε. Τότες οι σύντροφοί του σφάξαν τον Άγο Βασιάρη να εκδικηθούν τον θάνατό του.
Πάει ο Μπότσαρης, χάθηκαν εξήντα Σουλιώτες κι άλλοι σαράντα λαβώθηκαν, μα κι οι οχτροί πλερώσανε ακριβά. Πάνω από χίλιοι πεντακόσιοι σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν. Πήρανε οι δικοί μας ίσαμε τρείς χιλιάδες ντουφέκια και μπιστόλες κι ως διακόσια άλογα.
Αποφάσισαν να θάψουνε τον ήρωα στο Μεσολόγγι. Περνώντας από το μοναστήρι του Προυσού στάθηκαν να ξαποστάσουν κι ακούμπησαν το κουφάρι του στην εκκλησιά. 

Ο Καραϊσκάκης, που βρισκόταν βαρειά άρρωστος στο κρεββάτι του, σηκώθηκε από το στρώμα, σύρθηκε ως την εκκλησιά, σίμωσε τον νεκρό, ανασήκωσε την κάπα, κύταξε για λίγο τον Μπότσαρη, γονάτισε, σταυροκοπήθηκε, δάκρυσε και τόνε φίλησε στο κούτελο λέγοντας:

- Άμποτες, Μάρκο κι εγώ από τέτοιονε θάνατο να πάω….»

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ;

Τι έχει να πει η επανάσταση του 1821 στο σήμερα, στα νέα παιδιά, σε όλους τους Έλληνες που είμαστε απόγονοι εκείνων οι οποίοι ξεσηκώθηκαν με σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος;» και   έδωσαν την ψυχή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να συλλογιόμαστε ελεύθερα και επομένως καλά, ασχέτως αν η ελευθερία μας δεν είναι δεδομένη;
Τι έχει να πει ένας ήρωας, όπως για παράδειγμα ο Μακρυγιάννης σε νέο παιδί του σήμερα;  
Όταν ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχει αναγορεύσει σε θεό του το χρήμα, όταν οι αγορές δεν επιτρέπουν στους λαούς να ανασάνουν, οδηγώντας τους αρχικά σε έναν τρόπο ζωής με βάση τον καταναλωτισμό και στη συνέχεια δείχνοντας σε όλους ότι δεν είναι πρόσωπα, αλλά αριθμοί, προς φορολόγηση και εκμετάλλευση; Όταν ο κόσμος ανταλλάσσει την ελευθερία με την επιβίωση και το ρεαλισμό, με αποτέλεσμα άλλοι να αποφασίζουν πριν από μας για μας;
Ο Μακρυγιάννης όμως, όπως και όλοι οι ήρωες του 1821, έρχεται να μας θυμίσει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τον συμβιβασμό και την άνευ όρων παράδοση στα κελεύσματα άλλων.
Υπάρχει ο δρόμος της ψυχής, ο δρόμος της θυσίας, ο δρόμος του αγώνα. Υπάρχει ο δρόμος της αντίστασης και της διατήρησης των αξιών και των θέσμιων της πατρίδας μας.
Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:


Για την πατρίδα και τη θρησκεία παλεύουμε πρώτα. Για ό,τι μας κρατά ξεχωριστούς από τους άλλους λαούς και την ίδια στιγμή ελεύθερους. Πατρίδα δεν σημαίνει να μισούμε τους άλλους. Δεν σημαίνει κούφια λόγια. Πατρίδα σημαίνει μνήμη της ιστορίας μας, της θρησκευτικής μας πίστης, της γλώσσας μας, του ξεχωριστού του προσώπου μας. Σημαίνει ετοιμότητα για αγώνα και θυσία. Απόφαση για πόλεμο εναντίον της νοοτροπίας που θέλει να εξαγοράσει την ψυχή μας. Που μας θέλει τον καθένα να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του.  Που μας θέλει να μη ζούμε ως παρέα, τάξη, κοινότητα, ενορία, συλλογικότητα, για να να μην μπορούμε να αντισταθούμε. 
Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:
Είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ. Θα μας προέτρεπε να συνεργαστούμε, να λειτουργήσουμε ενωμένοι και αποφασισμένοι να δούμε τι ωφελεί την κοινή μας πορεία και όχι μόνο τον καθένα μεμονωμένα.  Να μάθουμε να σεβόμαστε το χώρο που ζούμε, να φοβόμαστε την οργή των νεκρών μας και των βράχων τα αγάλματα, να μην περιφρονούμε την αρετή και να βλέπουμε την Αλήθεια ως στόχο της κοινής μας ζωής.
Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:
Μην πιστέψετε αυτούς που ντύνονται φίλοι σας, ενώ κοιτούνε μόνο το συμφέρον τους. Αντίθετα, χτίστε εσείς σχέσεις αγάπης, αλληλεγγύης, μοιράσματος, προσφοράς, στηρίξτε ο ένας τον άλλο, έχετε όνειρα, αντλήστε δύναμη από την παράδοσή μας και μην εξαντλείτε τη ζωή σας μόνο στα όσα ξενόφερτα περνούνε ως ανάγκη.
Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:
Απλώστε το χέρι σας σε όλους, αλλά  μην κάνετε πίσω στις θέσεις σας. Μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά έχουμε μαγιά στην καρδιά και την ψυχή μας και θα αντέξουμε. Ξαναχτίστε μια κοινωνία στην οποία η ελπίδα δεν θα περιορίζεται στα δώρα των άλλων, αλλά θα ξεκινά από την πίστη στο Θεό, στην πατρίδα, στον εαυτό μας.
Και για να γίνουν αυτά, χρειάζεται παράδειγμα, θυσία, αγώνας και όχι βόλεμα. Γίνετε το παράδειγμα. Μάθετε από τα λάθη και μην γκρεμίζετε μόνο, αλλά δημιουργήστε, όπου κι αν βρίσκεστε!
Η μόνη ελπίδα, όπως θα ξαναέλεγε ο Μακρυγιάννης, είναι το «εμείς» και όχι το «εγώ μου» , το «εγώ σου», το «εγώ του».
400 χρόνια περίπου οι Έλληνες έζησαν στην σκλαβιά. Φάνηκε ότι είχαν νικηθεί, αλλά εργάζονταν για τον ξεσηκωμό. Μάθαιναν γράμματα. Πάλευαν εναντίον του εξισλαμισμού. Έβγαιναν στα βουνά. Ζούσαν με τους Τούρκους, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν ελεύθεροι. Και όταν ήρθε η ώρα, πολέμησαν. Νίκησαν παρά τα λάθη και την διχόνοια. Γιατί ήταν αποφασισμένοι να αντισταθούν.
Αυτό το πνεύμα της αντίστασης που γεννούν η πατρίδα και η θρησκεία, τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά του Ελληνισμού, ας τα κρατήσουμε στην καρδιά μας, μαζί με την μνήμη των ηρώων μας!  
 Θεμιστοκλής Μουρτζανός 
http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_24.html

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Όρκος των Μανιατών τον Μάρτιο του 1821

«Ορκίζομαι,
εις το όνομα του Παντοδύναμού μας Θεού,
εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και της Αγίας Τριάδος,
να χύσω και την υστέραν ρανίδα του αίματός μου,
υπέρ πίστεως και Πατρίδος.

Ορκίζομαι,
να μη βλέψω εις τα όπισθεν
εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος
και της Θρησκείας μου.
Ορκίζομαι,
«Ταν ή επί Τας» και «Νίκη ή Θάνατος»
υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Γέρος του Μοριά,απαντάει στους καθηγητάδες του ΠΑΜΕ

Με αφορμή την επέτειο της Επανάστασης του 1821 και καθώς προ ημερών κάποιοι περισπούδαστοι καθηγητάδες, που πρόσκεινται σε συγκεκριμένο κόμμα,προσπάθησαν να χαλκεύσουν την Ιστορία θα σας πούμε μια παλιά ιστορία.

Όταν οι Έλληνες πολιορκούσαν τη Τρίπολη,εστάλη ο Δημήτριος Υψηλάντης να αναλάβει αρχηγός.Όμως η Πελοποννησιακή Γερουσία,αρνείται να του αναγνωρίσει τη πολιτική εξουσία,επειδή θα έχαναν τα προνόμιά τους.Τότε ο Υψηλάντης απειλεί με παραίτηση και αποχώρηση από την Πολιορκία.Ο Λαός, που το ακούει απέξω, ετοιμάζεται να λιντσάρει τους Προεστούς.

Ο Κολοκοτρώνης διαβλέπει τον κίνδυνο, και επεμβαίνει να γεφυρώσει τη διαφορά.Κι αυτό γιατί αντιλήφθηκε ότι αν έσφαζαν τους Προεστούς, θα έδιναν τη κατάλληλη αφορμή στον Μέτερνιχ να χαρακτηρίσει την Επανάσταση κοινωνική και όχι ως Εθνική.
Χαρακτηριστικά είπε ότι δεν έπρεπε να χαρακτηριστούμε με τίποτε ως Καρμπονάροι ή Ιακωβίνοι.(επαναστατικά κινήματα κοινωνικού χαρακτήρα στην Ευρώπη.)

Αυτό σημαίνει ότι κάποιος λέει ψέματα.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Το θέμα είναι όμως ότι η Ιστορία γράφεται με ΑΙΜΑ. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι με το μελάνι τους να σβήσουν το αίμα.  
http://dif-news.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

"ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ"

Η σημερινή Επέτειος έχει πολλά νοήματα: Καταρχήν, είναι ΔΙΠΛΗ ΕΟΡΤΗ, αφού εορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τον Ξεσηκωμό του 1821. Ο ταυτόχρονος αυτός εορτασμός, ενοχλεί ιδιαίτερα τους γραικυλίσκους "προοδευτικούς" που προσπαθούν να "ξαναγράψουν" την Ιστορία, αμβλύνοντας την ιστορική και θρησκευτική μνήμη των Ελλήνων. 

Παρά την προπαγάνδα τους όμως, αποτυγχάνουν οικτρά. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, με προεξάρχοντα τον Αρχιστράτηγο Θείοδωρο Κολοκοτρώνη, το τόνισαν εμφατικα: "Όταν επιάσαμε τα άρματα το κάναμε ΠΡΩΤΑ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ"!!!

Είπε όμως και κάτι άλλο, ιδιαίτερα σημαντικό, ο Γέρος του Μωριά:

"ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ"!!!

Στις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα μας, η παραπάνω προτροπή αποτελεί ΠΥΞΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΓΗ. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα μέρος της παρακαταθήκης που μας άφησαν εκείνοι οι γενναίοι Έλληνες, που τα έβαλαν με μια ολόκληρη Αυτοκρατορία αδιαφορώντας για την καλοπέραση και την ησυχία τους.

Σήμερα, κάποιοι λένε πως δεν έχουμε πόλεμο, άρα δεν πρέπει να έχουμε τόσο...ακραίες απόψεις: Υπενθυμίζουμε σε όλους εκείνους, πως οι μεγαλύτερες προδοσίες έχουν γίνει εν καιρώ ειρήνης!

Ειρήνη είχαμε όταν χάθηκε η μισή Κύπρος. Ειρήνη όταν έγιναν "γκρίζα ζώνη" τα Ίμια. Ειρήνη έχουμε όταν σκοτώνονται οι πιλότοι μας σε αερομαχίες στο Αιγαίο. Ειρήνη υπάρχει με τις καθημερινές...βολτούλες των τούρκων στο Αιγαίο. Και άλλα πολλά ανάλογα παραδείγματα...

Να λοιπόν γιατί τα λόγια του μεγάλου Στρατηλάτη από την Πελοπόννησο είναι επίκαιρα όσο ποτέ: Διότι ποτέ στην παγκόσμια Ιστορία, καμία χώρα και κανένας λαός δεν προόδευσε, αν υπήρχε υπονόμευση ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ!

Αυτοί είναι οι "προκσυνημένοι" του σήμερα: 

- Οι κυβερνώντες και γενικότερα τα κόμματα και οι πολιτικοί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. 

- Τα Μμε. 

- Οι πανεπιστημιακοί. 

- Δυστυχώς, μερικοί και εντός Εκκλησίας. 

- Απλοί πολίτες, που αδιαφορούν για την Πατρίδα τους.

Όλοι οι παραπάνω, δεν αντιμετωπίζονται ούτε με "διαβουλεύσεις", ούτε φυσικά με συνεργασία: ΑΛΛΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ!

Τι ακριβώς εννοούμε; Ας δούμε το ιστορικό της συγκεκριμένης φράσης και θα καταλάβουμε:

Το 1825, όταν ο Ιμπραήμ Πασάς εισέβαλε στην Πελοπόννησο και με μια τρομοκρατία άνευ προηγουμένου εξανάγκασε τον ελληνοχριστιανικό πληθυσμό του μέρους να προσκυνήσει, ο Δημήτρης Νενέκος το 1826 συνέχισε το παράδειγμα των προσκυνημένων και, όχι μόνον αλλαξοπίστησε, αλλά πήγε και με το μέρος του Ιμπραήμ και πολέμησε ΕΝΑΝΤΙΟΝ των Ελλήνων πρώην συναγωνιστών του.

Πρέπει να τονίσουμε ότι ο ΝΕΝΕΚΟΣ ήταν οπλαρχηγός και είχε και 2.000 αγωνιστές υπό τις διαταγές του. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε από τον ίδιο τον Σουλτάνο και πήρε και τον τίτλο “Μπέης”. 

Είναι χαρακτηριστική η έκφραση του Μεγάλου Οπλαρχηγού του Έθνους Κολοκοτρώνη, όταν αποφυλακίσθηκε αναγκαστικά, για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ. "Μόνο εις τον καιρό του προσκυνήματος φοβήθηκα για την πατρίδα". 

Βλέποντας τον Νενέκο με τους Τουρκοπροσκυνημένους να πολεμούν ηρωικά εναντίον των Ελλήνων και να κερδίζουν και μάχες, ορκίστηκε να τους πολεμήσει μέχρι θανάτου. Τιμώρησε πάρα πολύ σκληρά τους Έλληνες οπλαρχηγούς, που προέτρεπαν τους Έλληνες χριστιανούς να τουρκέψουν κι έκαψε και ολόκληρα χωριά γεμάτα προσκυνημένους. 

Αυτό έγινε, για να αντιμετωπίσει την αρνητική μορφή που έπαιρνε η όλη εξέλιξη της Επανάστασης και να αναγκάσει τους τελευταίους Έλληνες που απόμειναν, να μην τουρκέψουν και να πολεμήσουν. "Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους". Αυτό το είπε και εννοούσε τον Νενέκο ο Κολοκοτρώνης. 


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ)!

Διαβάστε περισσότερα...